Rechter laat sluiting van woning na vondst drugs en wapen in Hoorn in stand — RBNHO:2026:10156
sluiting van een woning wegens drugs op grond van artikel 13b Opiumwet
Eiser / verzoeker
Bewoner van de gesloten woning (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
Burgemeester van de gemeente Hoorn
Voorzieningenrechter wijst het verzoek om een spoedmaatregel af, waardoor de driemaandelijkse sluiting van de woning in stand blijft.
- Politie trof 1.464 gram henneptoppen en -gruis, resten van een hennepkwekerij, drugsattributen en een stroomstootwapen met munitie aan
- Bij meer dan 5 gram softdrugs geldt het vermoeden van bestemming voor verkoop; verzoeker maakt eigen gebruik wegens medische klachten niet aannemelijk
- Burgemeester bevoegd tot sluiting op grond van artikel 13b Opiumwet; sluiting na zienswijze gematigd van zes naar drie maanden
- Sluiting noodzakelijk geacht omdat de woning een rol vervult in de drugshandel; verklaring over een verbouwing tot slaapkamer als ongeloofwaardig beoordeeld
- Sluiting niet onevenredig ondanks aanwezigheid van minderjarige kinderen, omdat tijdelijk verblijf bij de moeder mogelijk werd geacht
Samenvatting
Een man uit Hoorn vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel tegen de sluiting van zijn woning, die de burgemeester voor drie maanden had opgelegd. De sluiting ging in op 9 juli 2026, nadat de politie op 28 april 2026 een inval had gedaan naar aanleiding van een melding over een mogelijke vrijheidsbeneming.
Bij het onderzoek in de woning werd de man direct aangehouden. De politie trof gripzakken, weegschalen, drugsbewaarbakjes, verpakkingsmateriaal en 1.464 gram henneptoppen en -gruis aan. Op de bovenste verdieping, achter een afgesloten deur, bleek een ontmantelde hennepkwekerij te hebben gezeten: een volledig geïsoleerde ruimte met sporen van plantenpotten, resten potgrond, een afzuiggat in de muur en twee CO2 flessen. In een schuur in de tuin lagen een grote waterton, een dompelpomp en groei en bloeimiddelen. Ook werden een stroomstootwapen en munitie voor een vuurwapen aangetroffen. De burgemeester kondigde eerst een sluiting van zes maanden aan, maar matigde die na de reactie van de man tot drie maanden.
De man vocht de sluiting aan. Hij stelde dat de burgemeester niet bevoegd was, omdat de henneptoppen en -gruis bedoeld waren om wietolie van te maken voor eigen gebruik in verband met rugklachten. De voorzieningenrechter volgde dat niet: boven de 5 gram softdrugs geldt als uitgangspunt dat de drugs bestemd zijn voor verkoop of verstrekking, en het is aan de bewoner om aannemelijk te maken dat dit niet zo is. De verklaring van de huisarts vermeldde alleen dat de man zich met rugklachten had gemeld, niet dat wietolie was aangeraden. Een hoeveelheid van bijna anderhalve kilo voor eigen gebruik achtte de rechter niet aannemelijk, zodat de burgemeester bevoegd was tot sluiting.
Vervolgens beoordeelde de rechter of sluiting noodzakelijk was. De man voerde aan dat er geen 'loop' naar de woning was geconstateerd en dat het pand niet bekendstond als drugspand. De rechter oordeelde dat de combinatie van de grote hoeveelheid softdrugs, de sporen van een hennepkwekerij, de attributen die op handel wijzen en het aangetroffen stroomstootwapen voldoende was om aan te nemen dat de woning een rol speelde in de drugshandel. Een waarschuwing of een last onder dwangsom zou de doelen, zoals het wegnemen van de bekendheid van het pand en het herstellen van de rust, niet bereiken. De verklaring van de man dat hij op zolder een slaapkamer voor zijn zoon aan het bouwen was, vond de rechter niet geloofwaardig: op de foto's van die ruimte was niets van een verbouwing te zien, en de nieuwe muur was juist voor een raam geplaatst zodat er geen daglicht meer binnenkwam.
Ten slotte beoordeelde de rechter of de duur van de sluiting evenwichtig was, mede gelet op de twee minderjarige kinderen die op het adres staan ingeschreven. De rechter vond de man wel degelijk verwijtbaar, aangezien hij wist van de aanwezigheid van de drugs en het wapen. Van een bijzondere binding met de woning was niet gebleken, en niet aannemelijk was gemaakt dat de kinderen niet tijdelijk bij hun moeder konden verblijven, die in een eengezinswoning van drie etages woont. De burgemeester had bovendien aangeboden mee te denken over onderdak. Een langere sluiting was op grond van het beleid zelfs mogelijk geweest vanwege het aangetroffen stroomstootwapen.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om een spoedmaatregel af, zodat de sluiting van de woning voor drie maanden in stand blijft. Voor vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2026:435, Rechtbank Overijssel, 12-01-2026, C/08/336595 / FA RK 25-1958
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:3066, Gerechtshof Amsterdam, 11-11-2025, 200.359.419/01 SKG
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2025:13084, Rechtbank Rotterdam, 30-10-2025, C/10/707393 / KG ZA 25-972
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2025:10439, Rechtbank Rotterdam, 29-08-2025, C/10/705010 / KG ZA 25-829
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
HAA 26/3413
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bewoner uit Nieuw-Vennep wilde voorkomen dat het voormalige kantoorgebouw De Bolstoren wordt omgebouwd tot 104 woningen met 580 m² horeca in de plint. Het college van burgemeester en wethouders van Haarlemmermeer had daarvoor twee omgevingsvergunningen verleend aan De Raad Development uit Katwijk. De man maakte bezwaar tegen die vergunningen en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, een zogeheten voorlopige voorziening, zodat de bouwplannen intussen niet doorgaan. Het college verklaarde het bezwaar op 20 oktober 2026 kennelijk niet-ontvankelijk. Volgens het college was de man te laat met zijn bezwaar, en niet om een reden die zijn termijnoverschrijding verschoonbaar maakte. De man ging daartegen in beroep bij de rechtbank. Daardoor gold zijn verzoek om een spoedmaatregel als een verzoek dat hangende dat beroep werd gedaan. De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag als een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, zoals artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt. Een spoedmaatregel kan alleen worden getroffen zolang er een bezwaar- of beroepsprocedure loopt. Die procedure was er niet meer. De rechtbank had op dezelfde dag, 10 november 2026, het beroep van de man tegen het besluit van het college ongegrond verklaard. Daarmee was er niets meer waarop een voorlopige voorziening kon aansluiten. Over de inhoud van de vergunningen of over de vraag of de man te laat was met zijn bezwaar, oordeelde de voorzieningenrechter in deze uitspraak niet. Het oordeel in een spoedprocedure heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter zag geen reden voor een proceskostenveroordeling. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland verklaarde het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. De omgevingsvergunningen voor de transformatie van De Bolstoren blijven daardoor ongemoeid.
Een fabrikant van het gewasbeschermingsmiddel Calypso wil niet dat concurrentiegevoelige informatie over het middel op de website van het Ctgb komt te staan. Het Ctgb, het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, besloot in augustus 2026 een groot deel van het dossier openbaar te maken. Twee stichtingen hadden daar al in 2020 om gevraagd. Een deel van de gevraagde informatie is nu voorlopig geblokkeerd. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland beslist op het verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt totdat de rechter over het beroep zelf heeft beslist. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Het Ctgb besliste op 4 maart 2020 over het verzoek van de stichtingen om openbaarmaking van het dossier over Calypso en de werkzame stof thiacloprid. De stichtingen gingen daartegen in beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven, dat zich op 18 augustus 2020 onbevoegd verklaarde en de zaak doorstuurde naar de rechtbank Gelderland. Die verwees het beroep in 2023 terug naar het Ctgb, dat het als bezwaar moest behandelen. Het bestreden besluit van 26 augustus 2026 verklaarde het bezwaar deels gegrond en deels ongegrond. Het Ctgb kondigde aan de openbaar te maken documenten twee weken na bekendmaking op zijn website te publiceren. Bij het besluit hoort een inventarislijst van 637 documenten. Op verzoek van de voorzieningenrechter beperkte de fabrikant haar verzet tot vier documenten. Drie daarvan (nummers 377, 475 en 476) bevatten volgens haar informatie over de ingrediënten van het middel, waardoor het bij openbaarmaking eenvoudig na te maken is. Het vierde (nummer 428) bevat informatie over onzuiverheden en de volledige specificatie van de werkzame stof, volgens de fabrikant commercieel cruciaal. Voor de eerste drie documenten stelde zij voor de concentraties van de co-formulanten, de hulpstoffen in het middel, aanvullend te zwarten. De chemische namen en CAS-nummers (internationale identificatienummers van stoffen) zouden zichtbaar blijven. Document 428 wilde zij vertrouwelijk laten behandelen. Het Ctgb verzette zich niet tegen toewijzing. De stichtingen wel. Zij vinden dat er geen toereikende grond is om de informatie te weigeren. Het middel is volgens hen niet langer toegelaten, zodat namaken niet mag. Document 476 gaat volgens hen over emissies in het milieu. Ze willen snel kunnen controleren of de productie van het middel het milieu heeft belast. De voorzieningenrechter wijst erop dat openbaarheid het uitgangspunt is en dat dit algemene belang zwaar weegt. Maar als het besluit nu al wordt uitgevoerd, wordt de informatie bij de stichtingen bekend en is dat feitelijk niet meer terug te draaien. Een inhoudelijke beoordeling van de bezwaren van de fabrikant in het beroep zou dan nagenoeg illusoir worden. Daarom wijst de rechter het verzoek alleen af als de aangevoerde weigeringsgrond evident onzinnig is en de belangen bij directe openbaarmaking zeer zwaarwegend zijn. Dat is hier niet gebleken. Deze procedure leent zich niet voor voldoende onderzoek naar de weigeringsgronden. De stichtingen hebben bovendien geen zwaarwegend spoedeisend belang gesteld. Het middel mag in Europa inmiddels niet meer worden gebruikt, waardoor een snelle controle op emissies onvoldoende urgent is. Niet valt in te zien dat zij de behandeling van het beroep niet kunnen afwachten. De rechter zag af van een zitting omdat het verzoek kennelijk gegrond is. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 26 augustus 2026 tot op het beroep is beslist, maar alleen voor document 428 (geheel) en voor de concentraties van de co-formulanten in de documenten 377, 475 en 476. Voor de rest blijft het besluit gelden, dus het Ctgb moet de overige documenten wel openbaar maken, met inachtneming van de beperkingen uit het besluit. Het Ctgb moet de fabrikant het griffierecht van € 397 vergoeden en € 934 aan proceskosten betalen. Hoger beroep tegen deze uitspraak is niet mogelijk.
Een taxichauffeur uit de regio mag een maand lang niet in het gebied rond Schiphol komen. De burgemeester van Haarlemmermeer legde hem die verblijfsontzegging op op grond van een beleidsregel over ongewenst taxi's aanbieden. Voor de chauffeur is dat zwaar: hij zegt dat zijn werk voor 99,9 procent bestaat uit het ophalen van klanten op Schiphol. De verblijfsontzegging werd op 18 oktober 2026 op schrift gesteld en op 26 oktober 2026 naar de man verstuurd. Hij maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland om een voorlopige voorziening. Zo'n voorziening is een spoedmaatregel die moet voorkomen dat een besluit al wordt uitgevoerd voordat op het bezwaar is beslist. De ontzegging was op 29 oktober 2026 ingegaan en loopt tot 29 november 2026. De voorzieningenrechter vroeg de burgemeester de ontzegging op te schorten, maar die liet per e-mail van 4 november 2026 weten daartoe niet bereid te zijn. Omdat de maatregel kort duurt en al liep, deed de rechter uitspraak zonder zitting. De chauffeur voerde aan dat de ontzegging hem raakt in zijn beroepsuitoefening en in het inkomen dat hij met zijn gebruikelijke ritten verdient. Ook stelde hij dat zijn bewegingsvrijheid wordt beperkt omdat hem de toegang tot een groot gebied is ontzegd. De voorzieningenrechter vindt de verblijfsontzegging niet evident onrechtmatig en ziet geen spoedeisend belang dat een voorziening rechtvaardigt. De ontzegging duurt maar een maand en belet de man volgens zijn eigen verklaring niet om klanten naar Schiphol te brengen. Ook kan hij elders als taxichauffeur werken. Hij kan dus nog steeds inkomen verwerven, al is het niet via zijn gebruikelijke werk. Een financiële noodsituatie is daarom niet aannemelijk. Bovendien kan hij de schade op de burgemeester verhalen als in bezwaar of beroep blijkt dat de ontzegging ten onrechte is opgelegd, zodat die schade niet onomkeerbaar is. De beperking van zijn bewegingsvrijheid is volgens de rechter inherent aan een verblijfsontzegging, en niet gebleken is dat die hem onevenredig raakt. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De chauffeur moet zich dus aan de verblijfsontzegging blijven houden. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.