Rechtbank halveert ontnemingsbedrag naar 99.000 euro wegens gedeeld voordeel — RBNHO:2026:10608
ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel via een kasopstelling
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
de veroordeelde
Rechtbank stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 197.807,99, maar legt de veroordeelde vanwege een gedeelde huishouding met de medeverdachte slechts de helft, € 98.903,99, als betalingsverplichting op.
- Ontnemingsbedrag berekend via een eenvoudige kasopstelling van onverklaarbare contante uitgaven tussen 2014 en 2019
- Rechtbank verwerpt het verweer dat toeslagen en kinderbijslag hadden moeten meetellen, omdat die girale en geen contante geldstromen zijn
- Geen hoofdelijke aansprakelijkheid mogelijk bij deze wettelijke grondslag; het voordeel wordt in plaats daarvan pondspondsgewijs gehalveerd met de medeverdachte
- Redelijke termijn met twee weken overschreden, maar te beperkt om het ontnemingsbedrag te verminderen
- Betalingsverplichting definitief vastgesteld op € 98.903,99, met een gijzeling van ten hoogste 989 dagen bij niet betalen
Samenvatting
Een man die eerder door de rechtbank Noord-Holland is veroordeeld tot twaalf maanden gevangenisstraf voor twee diefstallen, medeplegen van witwassen en overtreding van de Wet wapens en munitie, moest zich opnieuw verantwoorden, dit keer niet voor zijn schuld maar voor zijn portemonnee. Het Openbaar Ministerie vorderde dat hij het geld dat hij wederrechtelijk had verkregen aan de Staat zou terugbetalen: een bedrag van bijna € 198.000.
Die vordering was gebaseerd op een ontnemingsrapport van de Koninklijke Marechaussee, waarin met een zogenoemde eenvoudige kasopstelling is berekend hoeveel contant geld de man tussen 2014 en 2019 heeft uitgegeven, afgezet tegen het legale contante geld dat hem in die periode ter beschikking stond. Uit die vergelijking bleek een verschil van ruim € 197.800 dat niet kon worden verklaard uit legale contante inkomsten, en dat gold volgens het Openbaar Ministerie als vermoedelijk crimineel voordeel.
De raadsvrouw van de veroordeelde bestreed de vordering in de kern: er was volgens haar helemaal geen wederrechtelijk voordeel. Subsidiair vroeg zij om het bedrag te verlagen omdat de redelijke termijn voor de behandeling van de zaak was overschreden. Ook voerde zij aan dat de berekening ten onrechte geen rekening hield met legale bijschrijvingen zoals zorgtoeslag, kindgebonden budget en kinderbijslag, en dat bepaalde bankstortingen in Nederland en Spanje eigenlijk als inkomsten hadden moeten meetellen, omdat het volgens haar ging om geld van familie en om huurinkomsten uit een Spaanse vakantiewoning.
De rechtbank verwerpt beide verweren. De toeslagen en kinderbijslag betreffen girale overboekingen, terwijl de kasopstelling uitsluitend contante geldstromen meet, zodat die bijschrijvingen sowieso buiten de berekening vallen. Voor de bankstortingen in Spanje en Nederland ontbreekt volgens de rechtbank concreet bewijs: er is geen administratie van verhuurinkomsten overgelegd en de enkele verklaring dat familie financieel bijsprong, is onvoldoende onderbouwd. De rechtbank vindt de kasopstelling verder deugdelijk en betrouwbaar en stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 197.807,99.
Bij het bepalen van wat de man daadwerkelijk moet terugbetalen, speelt vervolgens de rol van zijn partner mee, die in de onderliggende strafzaak als medeverdachte is aangemerkt. Omdat de rechtbank aanneemt dat zij een gezamenlijke huishouding en economische eenheid vormden, wordt het voordeel pondspondsgewijs verdeeld: de helft komt voor rekening van de veroordeelde. Een hoofdelijke betalingsverplichting, zoals het Openbaar Ministerie had gevorderd, is bij deze wettelijke grondslag niet mogelijk; de wet staat dat alleen toe bij een andere manier van berekenen dan hier is gebruikt.
Ook het beroep op overschrijding van de redelijke termijn wordt besproken, maar niet gehonoreerd met een verlaging van het bedrag. De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn inderdaad is verstreken, met twee weken, maar vindt die overschrijding te beperkt om het ontnemingsbedrag te verminderen. Ook is niet aannemelijk geworden dat de veroordeelde onvoldoende financiële draagkracht heeft om het bedrag te betalen. De rechtbank stelt het door de veroordeelde te betalen bedrag daarom vast op € 98.903,99 en bepaalt dat bij niet betalen ten hoogste 989 dagen gijzeling kan worden gevorderd.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
Rechtbank veroordeelt opdrachtgever drie aanslagen tot acht jaar cel
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Hof schrapt € 97.267 van ontneming van drugswinst uit EncroChat-transporten, 48 kilo cocaïne telt niet mee
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
Hof snijdt 35 maanden van celstraf voor coördinatie van EncroChat-drugstransporten
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
Hof verlaagt straf dubbelmoord McDonald's Zwolle naar 26,5 jaar
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
15/014522-19 (ontneming)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.