Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:109Bestuursrecht; Belastingrecht

Rechtbank verwerpt bezwaren tegen waterschapsbelasting HHNK — RBNHO:2026:109

Waterschapsbelasting / dwangsom bestuursorgaan

Eiser / verzoeker

Particuliere belastingplichtige

VS

Verweerder / gedaagde

Ambtenaar belast met heffing en invordering van Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier

Beide beroepen ongegrond verklaard: geen dwangsom verbeurd en aanslag waterschapsbelasting van €447,71 blijft in stand.

  • Geen dwangsom verbeurd: verweerder maakte aannemelijk dat uitspraak op bezwaar op 19 oktober 2023 — vóór de dwangsomtermijn — ter verzending was aangeboden.
  • Beslissing op bezwaar door Hoofd cluster Belastingen is geen mandaat maar attributie; artikel 10:3 Awb niet geschonden.
  • Woning van eiser valt aantoonbaar binnen het beheersgebied van HHNK op basis van de overgelegde kaart.
  • Grondwettelijke en verdragsrechtelijke bezwaren (EVRM, IVBPR, Grondwet) verworpen wegens onvoldoende onderbouwing tegenover gemotiveerde betwisting door verweerder.
  • Grieven over kostentoedeling en begroting falen omdat eiser geen concrete gemotiveerde feiten aanvoerde die wijzen op onjuiste ramingen.

Samenvatting

Een inwoner van Noord-Holland verzette zich bij de rechtbank tegen twee kwesties rondom zijn waterschapsbelasting: hij wilde een dwangsom opgelegd zien aan het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier (HHNK) wegens te late besluitvorming, en hij bestreed de rechtmatigheid van zijn aanslag waterschapsbelasting over 2024 van €447,71.

Over de dwangsom draaide het geschil om de vraag of het hoogheemraadschap op tijd uitspraak had gedaan op zijn bezwaar. De man stelde dat hij de beslissing pas op 25 oktober 2023 had ontvangen, terwijl HHNK beweerde die al op 19 oktober 2023 te hebben verstuurd — precies één dag vóórdat een dwangsom verschuldigd zou worden. De rechtbank oordeelde dat het hoogheemraadschap voldoende aannemelijk had gemaakt dat de brief die dag naar de postkamer was gegaan. Twee schermprints uit het belastingsysteem bevestigden dat. De rechtbank wees het dwangsomverzoek af.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De aanslag zelf bestreed de man met een uitgebreide reeks argumenten. Hij betoogde onder meer dat het aanslagbiljet geen handtekening bevatte, dat de beslissing op bezwaar onbevoegd was genomen, dat zijn adres niet aantoonbaar binnen het beheersgebied van HHNK valt, dat de heffingsverordeningen in strijd zijn met de Grondwet en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, dat er sprake is van een verboden dubbele heffing voor eigenaar en gebruiker, en dat de kostentoedelingsverordening onverbindend is wegens gebrekkige motivering en onjuiste uitgangspunten.

De rechtbank verwierp al deze bezwaren. Het ontbreken van een handtekening op het aanslagbiljet is juridisch niet vereist. De beslissing op bezwaar werd ondertekend door het Hoofd cluster Belastingen, die als wettelijk aangewezen plaatsvervanger handelde — geen mandaat, maar attributie, zodat artikel 10:3 van de Awb niet is geschonden. Uit de overgelegde kaart blijkt duidelijk dat het adres van de man binnen het beheersgebied van HHNK valt. De talrijke grondwettelijke en verdragsrechtelijke bezwaren werden als onvoldoende onderbouwd terzijde geschoven: verweerder had die gemotiveerd weersproken en de man had daarop niet inhoudelijk gereageerd.

Ook de argumenten over de kostentoedeling en de begroting strandden. De rechtbank stelde dat een belastingplichtige die de kostenverdeling aanvecht, concrete en gemotiveerde feiten en omstandigheden moet aanvoeren. Algemene twijfels en summiere stellingen volstaan niet. De man had onvoldoende concreets aangedragen.

De rechtbank verklaarde beide beroepen ongegrond en legde geen proceskostenveroordeling op.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

AWB 24/7509

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. J. Snitker
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank vraagt EU-hof naar douane-indeling van zitzak en hoes: kussen of meubel?

Een importeur van zitzakken, ook wel beanbags genoemd, strijdt met de Douane over de vraag in welke tariefcategorie zijn product thuishoort. Het gaat om een gevulde zitzak van 190 bij 140 centimeter, 7,5 kilo zwaar en met een inhoud van 350 liter, en om het lege omhulsel daarvan. Die indeling bepaalt onder meer welk invoertarief geldt. De Douane gaf in januari 2025 twee bindende tariefinlichtingen af: de gevulde zitzak kwam in de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' (kussens, poefs en peluws), het lege omhulsel in de categorie 'andere geconfectioneerde artikelen van textiel'. De importeur wil beide producten ingedeeld zien als zitmeubel. Zijn bezwaar werd in juli 2025 afgewezen, waarna hij in beroep ging bij de rechtbank Noord-Holland. De Douane vond zelf eigenlijk ook dat de zitzak een zitmeubel is, maar voelt zich gebonden aan een Europese uitvoeringsverordening uit december 2024. Daarin heeft de Europese Commissie bepaald dat het lege omhulsel van zo'n zitzak onder 'andere geconfectioneerde artikelen' valt. In de motivering staat dat de gevulde zitzak vergelijkbaar is met een kussen en geen zitmeubel, omdat hij instabiel is en meegeeft onder het lichaamsgewicht. Beide partijen hebben de rechtbank gevraagd vragen te stellen over de geldigheid van die verordening. De rechtbank heeft het product zelf bestudeerd en uitgeprobeerd. Met de twee riemen vast krijgt de zitzak een zitgedeelte en een rugleuning. Bij herhaald gebruik schuift de vulling van piepschuimbolletjes weg en zit de gebruiker steeds lager, tot de zitzak wordt opgeschud. Zonder riemen is de zitzak een groot kussen om op te zitten of te liggen. Volgens de rechtbank is de zitzak geen artikel voor bedden. Hij wordt zelfstandig op de grond gebruikt en niet bij een bed, en hij is geen kussen of matras in de zin van beddengoed. De rechtbank wijst er ook op dat de Commissie in vier eerdere verordeningen (over een hondenmand, een verwarmingsmat, een kampeermat en een koelmat) indeling bij artikelen voor bedden juist uitsloot, omdat die producten niet bij een bed worden gebruikt. Of de uitleg van die categorie consistent is, vindt de rechtbank twijfelachtig. Voorlopig oordeelt de rechtbank dat de zitzak onder zitmeubelen valt, of anders onder 'andere meubelen'. Vormvastheid is geen voorwaarde voor die laatste categorie. Het omhulsel is dan een onderdeel van dat meubel en hoort in dezelfde categorie, zodat het niet onder geconfectioneerde textielartikelen kan vallen. Een compleet zitmeubel is het lege omhulsel volgens de rechtbank niet, want de vulling ontbreekt. De rechtbank mag een Europese verordening zelf niet ongeldig verklaren en moet daarom het Hof van Justitie in Luxemburg om uitleg vragen. De rechtbank legt het Hof twee vragen voor. De eerste is of de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' aldus moet worden uitgelegd dat de zitzak daaronder valt. Als dat niet zo is, vraagt de rechtbank of de uitvoeringsverordening ongeldig is voor zover daarin het omhulsel als geconfectioneerd textielartikel wordt ingedeeld. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan en het geding wordt geschorst tot het Hof heeft geantwoord. Tegen deze tussenbeslissing staat geen hoger beroep open.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12454
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12896
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12552
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12014
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht