Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:11130Bestuursrecht

Voorzieningenrechter laat sluiting bedrijfspand wegens drugsvondst in stand — RBNHO:2026:11130

voorlopige voorziening tegen sluiting van een bedrijfspand wegens een drugsvondst

Eiser / verzoeker

pandeigenaar en zijn twee zoons (verzoekers)

VS

Verweerder / gedaagde

burgemeester van de gemeente Landsmeer

Voorzieningenrechter wijst het verzoek om schorsing van de sluiting af, zodat het bedrijfspand voorlopig zes maanden gesloten blijft.

  • De burgemeester van Landsmeer sluit een bedrijfspand voor zes maanden nadat de politie 3,2 kilo hennep en professioneel drugsmateriaal aantrof in een verhuurde ruimte.
  • De eigenaar en zijn twee zoons vragen een voorlopige voorziening tegen de sluiting, omdat zij zelf geen toegang hadden tot de afgesloten ruimte en niets te verwijten valt.
  • De voorzieningenrechter oordeelt dat de burgemeester bevoegd was tot sluiting, gezien de aangetroffen hoeveelheid en professionele materialen.
  • Sluiting van het hele pand is proportioneel, mede omdat de eigenaar de identiteit van de huurder niet kende en de huur contant ontving, wat twijfel oproept over het gehouden toezicht.
  • Financiele schade en het ontbreken van snel beschikbare alternatieve bedrijfsruimte maken de sluiting niet onevenwichtig; het verzoek wordt afgewezen.

Samenvatting

Een man en zijn twee zoons moeten hun bedrijfspand in Landsmeer voorlopig zes maanden gesloten houden, nadat de politie er een grote hoeveelheid hennep en professioneel drugsmateriaal aantrof. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland wijst hun verzoek om de sluiting tijdelijk op te schorten af.

Het bedrijfspand in Landsmeer is eigendom van de vader, die het gebruikt als opslagruimte. Zijn twee zoons oefenen er als zelfstandigen hun werkzaamheden uit. Een deel van het pand hadden zij verhuurd aan een derde. Op 25 juni 2026 vond de politie bij een controle in dat verhuurde, afgesloten gedeelte een vaatje met 3,2 kilo hennep, samen met drugskokers (met daarop het logo van een Amsterdamse coffeeshop), meerdere grinders, weegschalen, een koolstoffilter en een sealapparaat. Op basis van deze bevindingen besloot de burgemeester van Landsmeer op 30 juli 2026 om het hele pand vanaf 10 augustus 2026 voor zes maanden te sluiten.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De eigenaar en zijn zoons maakten bezwaar tegen dit besluit en vroegen de voorzieningenrechter om in afwachting daarvan een voorlopige voorziening te treffen, zodat het pand alvast weer open zou kunnen. Zij voerden aan dat zij zelf geen toegang hadden tot de verhuurde ruimte en dus niets te verwijten viel, dat er in de rest van het pand geen drugsgerelateerde activiteiten waren geconstateerd en dat er ook geen overlast of verstoring van de openbare orde was vastgesteld. Volgens hen was het sluiten van het hele pand voor een half jaar daarom niet nodig en onevenredig zwaar. Zij wezen er bovendien op dat de zoons zonder het pand hun werk niet kunnen doen en dat zij niet snel een vervangende bedrijfsruimte kunnen vinden.

De burgemeester voerde aan dat de aangetroffen hoeveelheid drugs, in combinatie met de professionele materialen, erop wijst dat de ruimte een rol speelde in de drugshandel, ook zonder dat daar zichtbare overlast of klandizie was. Sluiting van alleen de verhuurde ruimte zou volgens de burgemeester onvoldoende garanderen dat de drugsgerelateerde activiteiten daar stoppen, mede omdat de eigenaar de identiteit van zijn huurder niet kende en de huur contant ontving.

De voorzieningenrechter oordeelt eerst dat de burgemeester bevoegd was om het pand te sluiten: de hoeveelheid softdrugs en het professionele materiaal wijzen onmiskenbaar op handel, en dat wordt door de eigenaar en zijn zoons ook niet betwist. Vervolgens toetst de rechter of de sluiting evenredig is, wat neerkomt op de vraag of de maatregel geschikt, noodzakelijk en in balans met de belangen van de eigenaar is. De rechter vindt van wel. Omdat het verhuurde deel alleen via de bedrijfsunit van de eigenaar te bereiken was, moet het vervoer van de drugs ook door die ruimte hebben plaatsgevonden. Dat de eigenaar bovendien alleen de voornaam van zijn huurder kende en de huur contant ontving, roept volgens de rechter terecht twijfel op over het toezicht dat hij op het gebruik van zijn pand hield.

De duur van zes maanden is in overeenstemming met het gemeentelijke beleid voor dit soort sluitingen, en de rechter ziet geen reden om die termijn nu al onevenwichtig te vinden, mede omdat de hoorzitting over het bezwaar waarschijnlijk al in oktober 2026 zal plaatsvinden, ruim voor het einde van de sluitingstermijn. Ook de financiële schade voor de zoons en de moeite om snel andere bedrijfsruimte te vinden, wegen voor de rechter niet zwaar genoeg: de burgemeester wees erop dat er zelfs vlak naast het pand bedrijfsruimte te huur staat, en de extra kosten daarvan zijn volgens de rechter inherent aan een sluiting.

De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening daarom af. Het pand blijft dus gesloten totdat de burgemeester op het bezwaar heeft beslist. Voor vergoeding van griffierecht of proceskosten is geen aanleiding.

Betrokken advocaten

mr. M. Veldman

eiser

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

HAA 26/3904

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:15593
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter wijst spoedverzoek tegen woningbouw De Bolstoren in Nieuw-Vennep af: beroep al ongegrond

Een bewoner uit Nieuw-Vennep wilde voorkomen dat het voormalige kantoorgebouw De Bolstoren wordt omgebouwd tot 104 woningen met 580 m² horeca in de plint. Het college van burgemeester en wethouders van Haarlemmermeer had daarvoor twee omgevingsvergunningen verleend aan De Raad Development uit Katwijk. De man maakte bezwaar tegen die vergunningen en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, een zogeheten voorlopige voorziening, zodat de bouwplannen intussen niet doorgaan. Het college verklaarde het bezwaar op 20 oktober 2026 kennelijk niet-ontvankelijk. Volgens het college was de man te laat met zijn bezwaar, en niet om een reden die zijn termijnoverschrijding verschoonbaar maakte. De man ging daartegen in beroep bij de rechtbank. Daardoor gold zijn verzoek om een spoedmaatregel als een verzoek dat hangende dat beroep werd gedaan. De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag als een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, zoals artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt. Een spoedmaatregel kan alleen worden getroffen zolang er een bezwaar- of beroepsprocedure loopt. Die procedure was er niet meer. De rechtbank had op dezelfde dag, 10 november 2026, het beroep van de man tegen het besluit van het college ongegrond verklaard. Daarmee was er niets meer waarop een voorlopige voorziening kon aansluiten. Over de inhoud van de vergunningen of over de vraag of de man te laat was met zijn bezwaar, oordeelde de voorzieningenrechter in deze uitspraak niet. Het oordeel in een spoedprocedure heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter zag geen reden voor een proceskostenveroordeling. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland verklaarde het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. De omgevingsvergunningen voor de transformatie van De Bolstoren blijven daardoor ongemoeid.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
Rechter stopt deels openbaarmaking van dossier over bestrijdingsmiddel Calypso na verzoek fabrikant

Een fabrikant van het gewasbeschermingsmiddel Calypso wil niet dat concurrentiegevoelige informatie over het middel op de website van het Ctgb komt te staan. Het Ctgb, het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, besloot in augustus 2026 een groot deel van het dossier openbaar te maken. Twee stichtingen hadden daar al in 2020 om gevraagd. Een deel van de gevraagde informatie is nu voorlopig geblokkeerd. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland beslist op het verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt totdat de rechter over het beroep zelf heeft beslist. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Het Ctgb besliste op 4 maart 2020 over het verzoek van de stichtingen om openbaarmaking van het dossier over Calypso en de werkzame stof thiacloprid. De stichtingen gingen daartegen in beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven, dat zich op 18 augustus 2020 onbevoegd verklaarde en de zaak doorstuurde naar de rechtbank Gelderland. Die verwees het beroep in 2023 terug naar het Ctgb, dat het als bezwaar moest behandelen. Het bestreden besluit van 26 augustus 2026 verklaarde het bezwaar deels gegrond en deels ongegrond. Het Ctgb kondigde aan de openbaar te maken documenten twee weken na bekendmaking op zijn website te publiceren. Bij het besluit hoort een inventarislijst van 637 documenten. Op verzoek van de voorzieningenrechter beperkte de fabrikant haar verzet tot vier documenten. Drie daarvan (nummers 377, 475 en 476) bevatten volgens haar informatie over de ingrediënten van het middel, waardoor het bij openbaarmaking eenvoudig na te maken is. Het vierde (nummer 428) bevat informatie over onzuiverheden en de volledige specificatie van de werkzame stof, volgens de fabrikant commercieel cruciaal. Voor de eerste drie documenten stelde zij voor de concentraties van de co-formulanten, de hulpstoffen in het middel, aanvullend te zwarten. De chemische namen en CAS-nummers (internationale identificatienummers van stoffen) zouden zichtbaar blijven. Document 428 wilde zij vertrouwelijk laten behandelen. Het Ctgb verzette zich niet tegen toewijzing. De stichtingen wel. Zij vinden dat er geen toereikende grond is om de informatie te weigeren. Het middel is volgens hen niet langer toegelaten, zodat namaken niet mag. Document 476 gaat volgens hen over emissies in het milieu. Ze willen snel kunnen controleren of de productie van het middel het milieu heeft belast. De voorzieningenrechter wijst erop dat openbaarheid het uitgangspunt is en dat dit algemene belang zwaar weegt. Maar als het besluit nu al wordt uitgevoerd, wordt de informatie bij de stichtingen bekend en is dat feitelijk niet meer terug te draaien. Een inhoudelijke beoordeling van de bezwaren van de fabrikant in het beroep zou dan nagenoeg illusoir worden. Daarom wijst de rechter het verzoek alleen af als de aangevoerde weigeringsgrond evident onzinnig is en de belangen bij directe openbaarmaking zeer zwaarwegend zijn. Dat is hier niet gebleken. Deze procedure leent zich niet voor voldoende onderzoek naar de weigeringsgronden. De stichtingen hebben bovendien geen zwaarwegend spoedeisend belang gesteld. Het middel mag in Europa inmiddels niet meer worden gebruikt, waardoor een snelle controle op emissies onvoldoende urgent is. Niet valt in te zien dat zij de behandeling van het beroep niet kunnen afwachten. De rechter zag af van een zitting omdat het verzoek kennelijk gegrond is. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 26 augustus 2026 tot op het beroep is beslist, maar alleen voor document 428 (geheel) en voor de concentraties van de co-formulanten in de documenten 377, 475 en 476. Voor de rest blijft het besluit gelden, dus het Ctgb moet de overige documenten wel openbaar maken, met inachtneming van de beperkingen uit het besluit. Het Ctgb moet de fabrikant het griffierecht van € 397 vergoeden en € 934 aan proceskosten betalen. Hoger beroep tegen deze uitspraak is niet mogelijk.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
Taxichauffeur die Schiphol niet in mag houdt maand verblijfsontzegging, rechter wijst spoedverzoek af

Een taxichauffeur uit de regio mag een maand lang niet in het gebied rond Schiphol komen. De burgemeester van Haarlemmermeer legde hem die verblijfsontzegging op op grond van een beleidsregel over ongewenst taxi's aanbieden. Voor de chauffeur is dat zwaar: hij zegt dat zijn werk voor 99,9 procent bestaat uit het ophalen van klanten op Schiphol. De verblijfsontzegging werd op 18 oktober 2026 op schrift gesteld en op 26 oktober 2026 naar de man verstuurd. Hij maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland om een voorlopige voorziening. Zo'n voorziening is een spoedmaatregel die moet voorkomen dat een besluit al wordt uitgevoerd voordat op het bezwaar is beslist. De ontzegging was op 29 oktober 2026 ingegaan en loopt tot 29 november 2026. De voorzieningenrechter vroeg de burgemeester de ontzegging op te schorten, maar die liet per e-mail van 4 november 2026 weten daartoe niet bereid te zijn. Omdat de maatregel kort duurt en al liep, deed de rechter uitspraak zonder zitting. De chauffeur voerde aan dat de ontzegging hem raakt in zijn beroepsuitoefening en in het inkomen dat hij met zijn gebruikelijke ritten verdient. Ook stelde hij dat zijn bewegingsvrijheid wordt beperkt omdat hem de toegang tot een groot gebied is ontzegd. De voorzieningenrechter vindt de verblijfsontzegging niet evident onrechtmatig en ziet geen spoedeisend belang dat een voorziening rechtvaardigt. De ontzegging duurt maar een maand en belet de man volgens zijn eigen verklaring niet om klanten naar Schiphol te brengen. Ook kan hij elders als taxichauffeur werken. Hij kan dus nog steeds inkomen verwerven, al is het niet via zijn gebruikelijke werk. Een financiële noodsituatie is daarom niet aannemelijk. Bovendien kan hij de schade op de burgemeester verhalen als in bezwaar of beroep blijkt dat de ontzegging ten onrechte is opgelegd, zodat die schade niet onomkeerbaar is. De beperking van zijn bewegingsvrijheid is volgens de rechter inherent aan een verblijfsontzegging, en niet gebleken is dat die hem onevenredig raakt. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De chauffeur moet zich dus aan de verblijfsontzegging blijven houden. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht
RBNHO:2026:15210
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht