Rechtbank dwingt gemeente Hoorn tot besluit over Wmo-vervoersvoorziening — RBNHO:2026:11162
beroep tegen niet tijdig beslissen op een aanvraag voor een Wmo-vervoersvoorziening
Eiser / verzoeker
Inwoner van Hoorn, aanvrager van een Wmo-vervoersvoorziening
Verweerder / gedaagde
College van burgemeester en wethouders van Hoorn
Beroep tegen niet tijdig beslissen gegrond, college moet binnen twee weken alsnog beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, verzoek om voorlopige voorziening en schadevergoeding afgewezen
- Beroep kennelijk gegrond verklaard zonder zitting omdat de beslistermijn na de ingebrekestelling onbetwist al was verstreken
- College moet binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog beslissen, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000
- Verzoek om vaststelling van de gemeentelijke dwangsom afgewezen omdat het college die van € 1.442 al zelf had vastgesteld en uitbetaald
- Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen omdat de rechtbank al op het beroep zelf heeft beslist
- Verzoek om schadevergoeding afgewezen wegens gebrek aan concrete onderbouwing van geleden schade, wel vergoeding van het griffierecht
Samenvatting
Een inwoner van Hoorn die al maanden wachtte op een besluit over een vervoersvoorziening via de Wmo, heeft bij de rechtbank Noord-Holland gelijk gekregen. De rechtbank verklaarde haar beroep tegen het uitblijven van een besluit gegrond en verplicht de gemeente alsnog snel te beslissen, op straffe van een dwangsom.
De vrouw had op 6 november 2025 een melding gedaan en op 19 februari 2026 een aanvraag ingediend voor een persoonsgebonden budget voor een vervoersvoorziening, omdat zij die met spoed nodig heeft om onder meer haar zoontje van en naar school te kunnen brengen. Toen een besluit uitbleef, stuurde zij op 13 mei 2026 een ingebrekestelling. Het college van burgemeester en wethouders van Hoorn wees de aanvraag vervolgens op 5 juni 2026 af, maar trok dat besluit op 30 juni 2026 weer in om de aanvraag opnieuw te bekijken. Omdat er nog steeds geen definitief besluit kwam, stelde de vrouw op 22 juli 2026 beroep in bij de rechtbank, gevolgd door een verzoek om een voorlopige spoedmaatregel op 7 augustus 2026.
Het college erkende dat de behandeling van de aanvraag te lang duurde, maar gaf aan dat er wel steeds actie was ondernomen. Een beslissing kon volgens het college nog niet worden genomen omdat werd gewacht op aanvullend advies van de medisch adviseur MedTadvies. Het college zei zoveel mogelijk haast te maken.
Omdat tussen partijen niet in geschil was dat de beslistermijn na de ingebrekestelling al was verstreken, oordeelde de rechtbank dat het beroep kennelijk gegrond was en deed zij uitspraak zonder zitting. Op grond van de wet moest het college binnen twee weken na de uitspraak alsnog een besluit nemen. De rechtbank zag in wat de vrouw had aangevoerd geen bijzondere omstandigheden om van deze gebruikelijke termijn af te wijken. Aan die termijn verbond de rechtbank een dwangsom van € 100 voor elke dag dat het college te laat is, met een maximum van € 15.000.
De vrouw had de rechtbank ook gevraagd om de maximale hoogte van de gemeentelijke dwangsom vast te stellen, maar daaraan ging de rechtbank voorbij omdat het college die dwangsom, ter hoogte van € 1.442, zelf al had vastgesteld en aan haar had overgemaakt naar aanleiding van een eigen dwangsombesluit van 31 juli 2026.
Omdat de rechtbank op het beroep zelf al een beslissing nam, was er voor de voorzieningenrechter geen aanleiding meer om ook nog een aparte spoedmaatregel te treffen. Het verzoek om voorlopige voorziening werd daarom afgewezen. Ook het verzoek om een schadevergoeding wees de rechtbank af, omdat de vrouw niet concreet had onderbouwd welke schade zij had geleden doordat het college te laat besliste.
Omdat het beroep gegrond is verklaard, moet het college het door de vrouw betaalde griffierecht van € 54 terugbetalen. Voor een proceskostenvergoeding was geen aanleiding, omdat er geen kosten van professionele rechtsbijstand waren gemaakt. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, droeg het college op binnen twee weken alsnog een besluit te nemen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000, wees het verzoek om schadevergoeding af, en de voorzieningenrechter wees het verzoek om voorlopige voorziening af.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
HAA 26/3738 en HAA 26/3957
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
In november 2023 kreeg een inwoner van Haarlem bijzondere bijstand in de vorm van een lening van € 1.314,98. De gemeente liet bij die toekenning weten dat zij het gereserveerde vakantiegeld elk jaar in mei zou inhouden om de schuld af te lossen. In februari 2025 stuurde de gemeente een saldo-overzicht met de stand van de schuld per 1 januari 2025, en op 28 mei 2025 volgde een uitkeringsspecificatie waarop de aflossing van de vordering stond. De man maakte op 8 juli 2025 bezwaar tegen die uitkeringsspecificatie. Toen de gemeente niet binnen de termijn beslistte, stelde hij haar in november 2025 in gebreke. Op 28 november 2025 stelde hij beroep in wegens het niet tijdig nemen van een besluit. Op 10 december 2025 verklaarde de gemeente het bezwaar alsnog kennelijk niet-ontvankelijk. Het beroep richtte zich daarna ook tegen dat besluit. De rechtbank beoordeelde eerst het beroep tegen het uitblijven van een beslissing. Omdat de gemeente inmiddels had beslist, had de man daar geen belang meer bij. Dat deel van het beroep is daarom niet-ontvankelijk. Toch krijgt hij een vergoeding van zijn proceskosten, want hij had terecht beroep ingesteld toen de gemeente te laat was. De rechtbank rekende de zaak tot de lichte zaken, omdat het alleen ging om de vraag of de beslistermijn was verstreken, en kwam daarmee op € 467. De kernvraag bij het beroep tegen het besluit van 10 december 2025 was of de uitkeringsspecificatie een besluit is. Alleen tegen een besluit staan bezwaar en beroep open, en een besluit is een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan met een publiekrechtelijke rechtshandeling. Volgens de rechtbank is dat niet het geval als de gemeente bij de toekenning van de lening al heeft vastgelegd hoe hoog het bedrag is en hoe het wordt verrekend, in een later saldo-overzicht de openstaande schuld specificeert en de verrekening herhaalt, en de uitkeringsspecificatie daarna alleen 'Aflossing vordering' vermeldt. Dan wordt alleen een eerder besluit uitgevoerd. Dat was hier de situatie. Het besluit van 21 november 2023 meldde al dat het vakantiegeld jaarlijks in mei zou worden ingehouden. Het saldo-overzicht van februari 2025, drie maanden voor de uitkeringsspecificatie, herhaalde dat en specificeerde de schuld. De specificatie van 28 mei 2025 bevatte volgens de rechtbank geen nieuwe aspecten die voor de man onbekend waren. De man voerde aan dat hij de Nederlandse taal niet voldoende machtig is en dat hem daardoor rechtsbescherming wordt onthouden. De rechtbank volgde dat niet. Hij had de stukken in zijn eigen taal kunnen laten uitleggen, bijvoorbeeld door vrienden, kennissen of het Sociaal Wijkteam, en zo zijn positie ten opzichte van de gemeente kunnen begrijpen. De rechtbank verklaart het beroep tegen de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar ongegrond. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk, maar de gemeente moet de man wel € 467 aan proceskosten vergoeden.
Een bijstandsontvanger uit Haarlem kreeg in mei 2025 een uitkeringsspecificatie waarop stond dat zijn vakantiegeld werd ingehouden als 'Aflossing vordering'. Hij was het daar niet mee eens en maakte bezwaar. De vraag in deze zaak was of zo'n specificatie een besluit is waartegen bezwaar en beroep openstaan. De voorgeschiedenis begon in december 2022. De gemeente Haarlem vorderde toen € 11.228,78 terug aan onverschuldigd betaalde bijstand. In november 2023 kreeg de man bovendien € 2.250 bijzondere bijstand in de vorm van een lening. Bij die lening stond al dat het gereserveerde vakantiegeld één keer per jaar in mei geheel of gedeeltelijk zou worden ingehouden om de schuld af te lossen. In februari 2025 stuurde de gemeente een saldo-overzicht waarin beide schulden werden gespecificeerd en dezelfde werkwijze met het vakantiegeld werd herhaald. De uitkeringsspecificatie van 28 mei 2025 was het laatste stuk in die reeks. De man maakte op 8 juli 2025 bezwaar tegen die specificatie. Toen de gemeente niet besliste, stelde hij haar op 13 november 2025 in gebreke. Op 28 november 2025 stelde hij beroep in wegens het niet tijdig beslissen. Op 10 december 2025 verklaarde de gemeente het bezwaar alsnog kennelijk niet-ontvankelijk, omdat de specificatie geen besluit zou zijn. Daarop hield de man zijn beroep in stand en vulde hij zijn gronden aan. De rechtbank oordeelt dat de uitkeringsspecificatie geen besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Een besluit is een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan die een publiekrechtelijke rechtshandeling inhoudt, en alleen tegen een besluit staan bezwaar en beroep open. Volgens de rechtbank is er sprake van louter herhaling en uitvoering van een eerder genomen besluit wanneer vooraf al duidelijk is aangegeven hoe hoog het terug te betalen bedrag is en hoe het wordt verrekend, wanneer een saldo-overzicht dat nog eens bevestigt, en wanneer de specificatie alleen 'Aflossing vordering' vermeldt. Dat was hier het geval. Er speelden volgens de rechtbank geen nieuwe aspecten die de man nog niet kende. De man had aangevoerd dat hij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst en dat hem daardoor rechtsbescherming zou worden onthouden. De rechtbank volgt dat niet. Hij had de stukken in zijn eigen taal kunnen laten uitleggen, bijvoorbeeld door vrienden, kennissen of het Sociaal Wijkteam. Daardoor had hij voldoende zekerheid kunnen krijgen over zijn positie tegenover de gemeente. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk, omdat de gemeente inmiddels wel had beslist. Omdat de man daar wel terecht beroep tegen had ingesteld, moet de gemeente zijn proceskosten vergoeden. De rechtbank rekent de zaak tot de zaken van licht gewicht, omdat het alleen ging om de verstreken beslistermijn. De rechtbank verklaart het beroep tegen de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar ongegrond. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk. De gemeente Haarlem moet de proceskosten van de man vergoeden tot een bedrag van € 467.