Rechter veroordeelt man tot taakstraf voor vrijheidsberoving van jongens — RBNHO:2026:11230
wederrechtelijke vrijheidsberoving van minderjarigen
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 180 uur voor medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving van twee minderjarigen.
- Verdachte trok de jongens (13 en 14 jaar) uit de auto op een parkeerplaats en mishandelde hen door te duwen, te slaan en knietjes te geven
- Rechtbank spreekt verdachte partieel vrij: niet bewezen dat hij al bij aankomst wist dat de jongens tegen hun wil werden vervoerd
- Jongens werden van elkaar gescheiden en pas bevrijd nadat hun vaders via een locatietoepassing hun positie hadden achterhaald
- Rechtbank acht medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving bewezen en verwerpt het verweer dat de mishandeling niet bewezen kan worden
- Taakstraf van 180 uur opgelegd zonder voorwaardelijke gevangenisstraf, mede vanwege overschrijding van de redelijke termijn en de positieve persoonlijke ontwikkeling van verdachte
Samenvatting
Een man is door de rechtbank Noord-Holland veroordeeld tot een taakstraf van 180 uur voor het medeplegen van de wederrechtelijke vrijheidsberoving van twee minderjarige jongens in Hoofddorp.
De zaak speelde op 26 maart 2022. Een medeverdachte had de destijds 13-jarige en 14-jarige jongens eerder die dag klemgereden nadat hij hen zag wegrennen bij een woning waarvan de voordeur was vernield. Hij had hun telefoons afgepakt en hen gedwongen in zijn auto te stappen. In opdracht van een derde man, die de jongens telefonisch in het Turks bedreigde, moest hij de jongens vasthouden totdat deze derde man ter plaatse zou zijn, en reed hij met hen naar de parkeerplaats van een sportschool in Hoofddorp.
Op die parkeerplaats ontmoette de medeverdachte de verdachte in deze zaak, die daar samen met nog een andere man was aangekomen. Volgens de bewezenverklaring trok de verdachte de jongens uit de auto en mishandelde hen door hen te duwen, te slaan en knietjes te geven tegen hun gezicht. Daarna werden de jongens van elkaar gescheiden: de een moest bij de medeverdachte in de auto blijven, de ander werd door de verdachte en de derde man in een andere auto vervoerd naar een parkeerplaats bij een bouwmarkt, waar de groep bleef wachten. Pas nadat de vaders van de jongens via een locatietoepassing op hun telefoons hadden achterhaald waar hun zoons zich bevonden, kwam er een einde aan de situatie.
De verdediging voerde aan dat de verdachte gedeeltelijk moest worden vrijgesproken: hij zou niet al bij aankomst op de parkeerplaats hebben geweten dat de medeverdachte de jongens tegen hun wil vervoerde, en de gestelde mishandeling zou niet hard te maken zijn omdat de politie geen letsel in de gezichten van de jongens had waargenomen.
De rechtbank volgde de verdediging deels. Zij sprak de verdachte vrij van het onderdeel dat hij al bij aankomst wist dat de jongens tegen hun wil werden vastgehouden, omdat dat niet uit het bewijs kon worden afgeleid. Het verweer over de mishandeling verwierp de rechtbank echter: de jongens hadden vanaf het begin eensluidend verklaard over de mishandeling door de man in het oranje shirt, en dat de politie geen letsel zag, was volgens de rechtbank goed te verklaren doordat de jongens zich hadden verweerd door hun handen voor hun gezicht te houden.
Voor het overige achtte de rechtbank bewezen dat de verdachte, samen met de andere twee mannen, de jongens opzettelijk wederrechtelijk van hun vrijheid had beroofd. De jongens konden zich niet aan de situatie onttrekken doordat hun telefoons waren afgepakt en zij door de aanzienlijk oudere mannen fysiek werden vastgehouden, mishandeld en later gescheiden.
Bij de strafoplegging wees de rechtbank op de ernst van het feit: de jongens waren met verbale druk, bedreiging en lichamelijk geweld hun vrijheid ontnomen, wat bij hen angst had veroorzaakt. Tegelijk hield de rechtbank rekening met de persoonlijke ontwikkeling van de verdachte sinds het delict: hij heeft inmiddels een eigen bedrijf, een gezin met twee jonge kinderen en is behandeld voor woedeaanvallen, en was niet eerder voor een geweldsdelict veroordeeld.
Doorslaggevend voor de strafmaat was ook hier de overschrijding van de redelijke termijn, met twee jaar en bijna vier maanden. Waar de officier van justitie een taakstraf van 240 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van vier maanden had geëist, volstond de rechtbank vanwege deze vertraging en de positieve ontwikkeling van de verdachte met een taakstraf van 180 uur, zonder voorwaardelijk strafdeel.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2026:782, Rechtbank Gelderland, 16-01-2026, 05/238453.24 Ont
Rechtbank Gelderland · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14163, Rechtbank Noord-Holland, 04-12-2025, 15.038642.20 (P)
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:11645, Rechtbank Limburg, 25-11-2025, 03.341151.23
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:11763, Rechtbank Noord-Holland, 14-10-2025, 15.058834.25
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
15/117928-22
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.