Moeder krijgt in beslag genomen fatbike niet terug nadat zoon er voor tweede keer mee werd aangehouden — RBNHO:2026:13173
beklag tegen inbeslagname van een niet goedgekeurde fatbike
Eiser / verzoeker
Eigenaresse van de fatbike (klaagster)
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Beklag ongegrond: de in beslag genomen fatbike wordt niet teruggegeven aan de eigenaresse.
- Een fatbike waarvan de motor boven 25 km/u blijft ondersteunen, is geen fiets met trapondersteuning maar een niet tot de weg toegelaten voertuig.
- Ook zonder lopend strafrechtelijk onderzoek verzet het strafvorderlijk belang zich tegen teruggave, omdat onttrekking aan het verkeer niet hoogst onwaarschijnlijk is.
- Het beslag is niet disproportioneel, omdat de eigenaresse na een eerder incident was gewaarschuwd en de fiets in orde had kunnen laten maken.
- Ook bij een andere fatbike had de eigenaresse moeten nagaan of die aan de regels voldeed.
Samenvatting
Op 31 mei 2026 hield de politie een jongeman aan die op een fatbike van het merk Ouxi reed. Uit een test op een rollerbank bleek dat de elektrische motor van de fiets ook boven de 25 kilometer per uur bleef ondersteunen. Daarmee was het volgens de wet geen fiets met trapondersteuning meer, maar een voertuig dat niet op de openbare weg is toegelaten. Het was niet de eerste keer: op 23 januari 2026 was de jongeman ook al aangehouden en gewaarschuwd dat de fatbike een volgende keer in beslag zou worden genomen. Dat gebeurde nu ook. Hij kreeg een bekeuring, waarmee zijn zaak was afgedaan.
De fatbike was eigendom van zijn moeder, een vrouw uit 1983. Zij diende op 3 juni 2026 een klaagschrift in bij de rechtbank Noord-Holland om de fiets terug te krijgen. Een rechter behandelde het beklag op 7 september 2026 in een openbare raadkamerzitting in Haarlem. De moeder en haar zoon waren goed opgeroepen, maar verschenen geen van beiden. Een waarnemend advocaat voerde namens de moeder het woord.
Volgens de moeder ging het om een andere fatbike dan bij het incident in januari. Zij zou deze via Marktplaats voor zichzelf hebben gekocht en niet hebben geweten dat hij niet aan de regels voldeed. Zelf rijdt ze er naar eigen zeggen op een normale snelheid mee, en de fiets heeft geen gashendel. Ze heeft geen geld voor een nieuwe fiets of een auto. De advocaat wees op een beslissing van de rechtbank Amsterdam, die in een vergelijkbare zaak het beslag disproportioneel vond en de fiets liet teruggeven.
De officier van justitie vond dat het beslag moest blijven. Het OM kondigde aan dat het zou vragen de fatbike aan het verkeer te onttrekken, wat betekent dat het voertuig definitief uit de roulatie gaat.
De rechter stelde voorop dat een beklagprocedure een summier karakter heeft: de rechter beoordeelt niet diepgaand wat er in een latere zaak zal gebeuren. Teruggave wordt geweigerd als het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat een strafrechter later de onttrekking aan het verkeer zal bevelen. Over het eigendom was geen discussie: de fiets was van de moeder, en tegen haar liep geen strafzaak. Omdat de zaak van de zoon al met een bekeuring was afgedaan, was er ook geen lopend onderzoek meer waarvoor het beslag nodig was.
Toch vond de rechter dat het beslag moest blijven. Het bezit van een fatbike die niet op de weg is toegelaten, is in strijd met de wet en met het belang van de verkeersveiligheid. Het was daarom niet hoogst onwaarschijnlijk dat de strafrechter de fiets op verzoek van de officier aan het verkeer zal onttrekken. Het voortduren van het beslag vond de rechter ook niet onevenredig. De moeder was na het incident in januari gewaarschuwd en van haar mocht worden verwacht dat zij de fiets in orde zou laten maken. Als het werkelijk om een andere fatbike ging, had zij moeten nagaan of die aan de regels voldeed.
De rechter verklaarde het beklag van de moeder ongegrond. De fatbike blijft in beslag en zij krijgt hem niet terug.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:6997, Rechtbank Midden-Nederland, 22-12-2025, UTR 24/5725
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14958, Rechtbank Rotterdam, 21-11-2025, 11790144 VV EXPL 25-407
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:12585, Rechtbank Noord-Holland, 03-11-2025, 25/4305
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:19616, Rechtbank Den Haag, 16-09-2025, NL24.25173
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
26-016680
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M.E. Francke
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 maart 2023 belde een man uit Hoofddorp om 10:59 uur het alarmnummer. Zijn vriend, die ook in zijn tattooshop werkte, was gewond en ademde niet meer. Hulpdiensten troffen het slachtoffer aan in de woning van de man en namen de reanimatie over, maar even na half twaalf was vastgesteld dat hij was overleden. Bij het onderzoek bleek dat hij onder meer breuken in zijn gezicht, een gebroken ellepijp, een ribbreuk en twee gebroken lendenwervels had. De twee mannen kenden elkaar al sinds hun jeugd. Op 6 maart 2023 was er ruzie tussen hen over een auto die op naam van de verdachte stond maar door het slachtoffer werd gebruikt. De verdachte ontving nog steeds de wegenbelasting en de boetes. De vader van het slachtoffer verklaarde dat zijn zoon die middag in de auto doodsbang was voor de verdachte, die volgens hem woest was. 's Avonds volgde in de tattooshop een vernederend gesprek over het werk en het drugsgebruik van het slachtoffer. Daarna reden de twee naar de woning van de verdachte, waar ze rond 22:15 uur aankwamen. Kort daarna werden de telefoons van beiden handmatig uitgezet. Een bovenbuurvrouw hoorde die avond een vreselijke ruzie met geschreeuw en het verschuiven van meubilair. De verdachte ontkende dat hij het slachtoffer had verwond. Volgens hem verliet het slachtoffer die nacht de woning en kwam hij later gewond terug, mogelijk na een bezoek aan een homo-ontmoetingsplek of na afpersing door pedo-jagers. De rechtbank vond daar geen aanwijzingen voor. Er waren geen camerabeelden, getuigen of bloedsporen buiten de woning, de telefoon en de iPad van het slachtoffer bleven in het huis, en in de woning zelf lagen veel bloedsporen met het DNA van het slachtoffer. Ook de letseldatering paste niet bij het tijdstip waarop de verdachte zei dat zijn vriend gewond was teruggekomen. Twee pathologen kwamen tot een iets verschillende schatting van de ouderdom van de letsels, maar volgens de rechtbank waren ze op het moment van overlijden hooguit zes uur oud. Dat sloot de verklaring van de verdachte uit. Omdat alleen de verdachte en het slachtoffer in de woning waren, kon alleen de verdachte het geweld hebben gepleegd. Van moord of doodslag sprak de rechtbank de verdachte vrij, net als de officier van justitie en de verdediging bepleitten. Het dossier bevatte geen aanwijzingen dat hij de dood van het slachtoffer wilde. Ook voorbedachten rade was niet bewezen. Wel achtte de rechtbank bewezen dat hij opzettelijk zwaar lichamelijk letsel heeft toegebracht door hevig geweld op het hoofd en het lichaam, met de dood tot gevolg. Een verzoek van de verdediging om nog een deskundige op het gebied van letseldatering te benoemen, wees de rechtbank af, omdat de rapporten voldoende duidelijkheid gaven. De psycholoog en psychiater adviseerden het feit volledig toe te rekenen, ondanks aanwijzingen voor een antisociale persoonlijkheidsstoornis. De rechtbank noemde het geweld een forse geweldsexplosie en rekende de verdachte aan dat hij het recht op leven van het slachtoffer heeft ontnomen. Zij woog mee dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld, in 2013 nog tot vier jaar cel. Ook het onherstelbare leed van de nabestaanden woog zwaar. De officier van justitie eiste 80 maanden gevangenisstraf. De rechtbank vond zes jaar in beginsel passend, maar hield rekening met overschrijding van de redelijke termijn. Die liep vanaf 10 juli 2023, toen de verdachte in verzekering werd gesteld. Door de omvang van het onderzoek was een langere duur gerechtvaardigd, maar niet de hele duur. Na afronding van het laatste deskundigenonderzoek op 13 oktober 2025 duurde het ruim een jaar voordat de zaak kon worden behandeld. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vijf jaar en acht maanden, met aftrek van het voorarrest, vier maanden lager dan de zes jaar die zij anders had opgelegd. Omdat het gevaar voor herhaling volgens de reclassering laag is en de 12-jaarsgrond na de vrijspraak van moord of doodslag verviel, werd het bevel tot voorlopige hechtenis opgeheven. Verder gelastte de rechtbank dat de in beslag genomen telefoons en andere voorwerpen worden teruggegeven aan de verdachte, de nabestaanden of een andere rechthebbende. Eén telefoon van het slachtoffer wordt aan het verkeer onttrokken.
Op 19 december 2025, omstreeks 07.26 uur, liep een 53-jarige vrouw hard over de Diederik Sonoyweg in Zaandam. Ze stak de oversteekplaats over op de Leeghwaterweg, een voorrangsweg waar 50 kilometer per uur is toegestaan. Een automobilist reed haar aan. Ze overleed ter plaatse. De plek is niet overzichtelijk. De weg maakt een flauwe bocht, de rijbaan wordt bij de oversteekplaats verdeeld door een verhoogde middengeleider en waarschuwingsborden kondigen de oversteek aan. Het was donker, maar de straatverlichting brandde en het zicht werd niet belemmerd. De automobilist kende de weg goed: hij reed er vijf dagen per week en noemde de overzichtelijkheid bij de oversteekplaats zelf 'waardeloos'. De rechtbank Noord-Holland stelt vast dat de man veel te hard reed. Direct na het ongeval zei hij tegen de politie dat hij 70 à 80 kilometer per uur reed, en ook op de zitting gaf hij toe te hard te hebben gereden. De forensische opsporing berekende aan de hand van camerabeelden een indicatieve gemiddelde snelheid van 103,8 kilometer per uur over een traject van ruim 52 meter, dat eindigde 17 meter voor het botspunt. De rechtbank benadrukt dat dit geen exacte snelheidsberekening is, maar concludeert dat de man in ieder geval aanzienlijk harder reed dan 50 kilometer per uur. Volgens de rechtbank vraagt autorijden om voortdurende voorzichtigheid en oplettendheid, en om te anticiperen op wat er onverwacht kan gebeuren. Hier was extra voorzichtigheid geboden: het was donker, er waren meerdere kwetsbare verkeersdeelnemers aanwezig en de situatie ter plaatse was bekend bij de man. Met zijn snelheid nam hij een onaanvaardbaar risico. De rechtbank spreekt van aanmerkelijk onvoorzichtig rijgedrag, en dus van schuld in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet. De officier van justitie had zeer onvoorzichtig rijgedrag bewezen willen zien; de rechtbank gaat daar niet in mee. Bij de straf hanteert de rechtbank de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht. Bij een mate van schuld als deze gaan die uit van een taakstraf van 240 uur en een rijontzegging van een jaar. De man is niet eerder voor een soortgelijk feit veroordeeld en de reclassering schat het recidiverisico laag in. Aan de persoonlijke omstandigheden ontleent de rechtbank geen reden om van het oriëntatiepunt af te wijken. De rechtbank erkent dat geen enkele straf in verhouding staat tot het leed van de nabestaanden. De partner van het slachtoffer vertelde op de zitting hoe groot het verdriet in de familie is. De officier van justitie eiste 8 maanden gevangenisstraf, waarvan 2 maanden voorwaardelijk, en 36 maanden rijontzegging, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt de man 240 uur taakstraf op, met 120 dagen hechtenis als vervanging bij het niet verrichten ervan, en een ontzegging van de rijbevoegdheid voor 1 jaar. De auto, die in beslag was genomen, krijgt hij terug.