Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:15218Bestuursrecht; Omgevingsrecht

ECLI:NL:RBNHO:2026:15218, Rechtbank Noord-Holland, 10-11-2026, HAA 25/2032 — RBNHO:2026:15218

Samenvatting

Anders dan eiseres heeft betoogd, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden in strijd is met artikel 16.79 van de Omgevingswet, welk artikel de inwerkingtreding van omgevingsvergunningen regelt. Dat eiseres op grond van bedoeld voorschrift nog geen gebruik kan maken van de kapvergunning betekent niet dat de kapvergunning niet in werking is getreden. Door de bekendmaking is de in bezwaar verleende omgevingsvergunning in werking getreden en gaat de termijn lopen voor het instellen van beroep. Anders dan eiseres lijkt te veronderstellen, wil de inwerkingtreding van een omgevingsvergunning wel vaak maar niet altijd zeggen dat ook meteen de vergunde werkzaamheden mogen worden uitgevoerd Het voorschrift is opgelegd op grond van artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening en staat aan de inwerkingtreding niet in de weg. Het college mag een voorschrift opleggen om te voorkomen dat wordt gekapt zolang nog (teveel) ongewis is of de werkzaamheden ook mogen worden verricht waarvoor de bomen moeten wijken; het voorkomen van nutteloze kap dus. Het betoog van eiseres dat de inwerkingtreding van de omgevingsvergunning in artikel 16.79 van de Omgevingswet uitputtend is geregeld en dat artikel 9, vijfde lid, van de Bomenverordening daarom onverbindend moet worden verklaard dan wel buiten toepassing moet worden gelaten en het aan de omgevingsvergunning verbonden voorschrift vernietigd dient te worden, volgt de rechtbank niet. Ook het betoog van eiseres dat het voorschrift in strijd is met artikel 5.7, vierde lid, van de Omgevingswet volgt de rechtbank niet. Het enkele feit dat de aanvrager bepaalt of hij de aanvraag op een of meerdere activiteiten betrekking laat hebben, betekent niet dat het college de uitvoering van de kapwerkzaamheden niet afhankelijk mag maken van de verlening van een andere vergunning die nodig is voor de realisering van het project. Ook is het voorschrift - anders dan eiseres betoogt - niet in strijd met artikel 5.21 van de Omgevingswet. Een voorschrift dat er op is gericht om kapwerkzaamheden te voorkomen indien een andere vergunning niet wordt verleend dient ter bescherming van het leefmilieu en het handhaven van een goede omgevingskwaliteit, zoals beschreven in artikel 1.3 van de Omgevingswet. Gelet op al het vorenstaande verwerpt de rechtbank het primaire standpunt van eiseres dat het voorschrift in strijd is met meerdere bepalingen van de Omgevingswet. Voorts is de rechtbank van oordeel dat het voorschrift dat de kapwerkzaamheden pas mogen worden uitgevoerd nadat de bij het college van GS aangevraagde ontgrondingsvergunning onherroepelijk is geworden, niet in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

HAA 25/2032

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:15222
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBNHO:2026:15217
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBNHO:2026:14848
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechtbank vernietigt weigering te handhaven tegen te grote aanbouw in Landsmeer: onderzoek onvolledig

Een aanbouw aan een woning in Landsmeer is volgens de buren te groot en deels op hun grond gebouwd. Zij vragen de gemeente al jaren om handhaving, maar het college van burgemeester en wethouders weigerde steeds op te treden. Nu heeft de rechtbank Noord-Holland dat besluit vernietigd, omdat de gemeente de zaak niet goed heeft onderzocht en haar besluit niet deugdelijk heeft uitgelegd. De voorgeschiedenis begint in 2022. De buurvrouw vroeg een omgevingsvergunning aan voor een aanbouw aan haar woning. De gemeente stelde de aanvraag buiten behandeling, omdat volgens haar voor de aanbouw geen vergunning nodig was, en wees erop dat conform de tekening moest worden gebouwd. Daarna is de aanbouw gerealiseerd. De buren vonden dat er groter en hoger is gebouwd dan op de tekening stond en vroegen om handhaving. In een eerdere procedure oordeelde de rechtbank op 24 januari 2024 dat de gemeente in redelijkheid mocht afzien van handhaving voor de te grote bouwhoogte van 22 centimeter. Daartegen lopen de buren hoger beroep bij de Raad van State, waarop nog niet is beslist. In deze zaak gaat het om een tweede handhavingsverzoek van 13 februari 2024. De buren stellen dat de inhoud van de woning inmiddels 769 kubieke meter bedraagt terwijl maximaal 600 kubieke meter is toegestaan, en dat er 112,3 vierkante meter aan bijbehorende bouwwerken staat terwijl 83 vierkante meter is toegestaan. Ook zou de aanbouw de erfgrens overschrijden en zou daardoor een tweede woning binnen hun bouwvlak zijn gecreëerd. De gemeente wees het verzoek af. Een controle van de toezichthouder in april 2024 stelde een inhoud van 646,72 kubieke meter vast. De gemeente vond de overschrijding een gevolg van de buitenbehandelingstelling van de aanvraag en de afwijking in de situering gering. De rechtbank oordeelt dat het college eerst had moeten onderzoeken in hoeverre er is afgeweken van wat de bouwtekening toestond, hoe groot die afwijkingen zijn en of zij in strijd zijn met het omgevingsplan. Dat onderzoek heeft niet plaatsgevonden. De gemeente verwees wel naar het rapport van de toezichthouder, maar verbond daar geen conclusies aan. Bovendien erkende de buurvrouw op zitting dat de aanbouw aan de andere kant 6 vierkante meter breder is gebouwd dan de tekening toestond. Ook daarvan heeft de gemeente niet vastgesteld dat het een afwijking is. Ook de motivering houdt volgens de rechtbank geen stand. Het college erkende dat de aanbouw in afwijking van de tekeningen direct aan de woning van de buren grenst, wat meer oppervlakte en volume betekent. Tegelijk stelde het dat de overschrijding het gevolg is van de buitenbehandelingstelling. De rechtbank noemt dat tegenstrijdig: of er is conform de tekening gebouwd, of er is in afwijking daarvan gebouwd. Verder zei de gemeente dat zij niet kon beoordelen hoeveel het bouwvolume is toegenomen, maar nam zij zonder uitleg aan dat de afwijking gering is. Twee andere argumenten van de buren slagen niet. Een evidente privaatrechtelijke belemmering, een duidelijk eigendomsprobleem dat vergunningverlening in de weg staat, is er volgens de rechtbank niet. Het gerechtshof Amsterdam heeft op 14 april 2026 namelijk bepaald dat een deskundige moet onderzoeken of de aanbouw moet worden ingekort en verlaagd of dat er een erfdienstbaarheid, een recht om het bouwwerk op andermans grond te laten staan, moet worden gevestigd. Ook is er geen sprake van een tweede woning in het bouwvlak van de buren. Dat een deel van de aanbouw op hun bouwvlak staat, betekent nog niet dat daar twee woningen zijn gerealiseerd. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit op bezwaar van 8 september 2025. Het college moet opnieuw op het bezwaar beslissen, met inachtneming van de uitspraak. Het college moet de proceskosten van de buren betalen tot een bedrag van € 1.868 en hun griffierecht van € 194 vergoeden. Een vergoeding voor de kosten in de bezwaarfase wijst de rechtbank niet toe, omdat die fase opnieuw wordt doorlopen.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Beroep tegen vergunning spooremplacement Heerhugowaard niet-ontvankelijk na intrekking

Aan de Hasselaarsweg in Heerhugowaard zou een spoorwegemplacement komen, 'De Vaandel' genaamd. Omwonenden en een groep bedrijven uit de gemeente wilden dat plan tegenhouden. Zij gingen in beroep tegen de omgevingsvergunning die het college van burgemeester en wethouders van Dijk en Waard op 26 september 2024 aan ProRail had verleend voor het oprichten en in werking hebben van het emplacement. In totaal gaat het om elf particulieren en negen bedrijven, onder wie GeboortezorgPlus, ZWOP Media en Joki Vastgoed. De rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem, behandelde het beroep op 7 juli 2026 op zitting. Het college werd bijgestaan door een medewerker van de Omgevingsdienst Noord-Holland Noord, ProRail nam als derde-partij aan het geding deel. Op 27 juli 2026 deed de rechtbank een tussenuitspraak. Daarin stelde zij vast dat het besluit een gebrek bevatte, en gaf zij het college twaalf weken om dat gebrek te herstellen. Het college vroeg daarna uitstel van twee weken om te beslissen of het van die kans gebruik wilde maken. Dat uitstel kreeg het. Daarna nam de zaak een andere wending. Op 20 augustus 2026 liet het college de rechtbank weten dat de vergunning op verzoek van ProRail zelf was ingetrokken. Het college zag daarom geen reden meer om het gebrek te herstellen. De eisers lieten de rechtbank weten dat zij hun beroep toch niet introkken. De rechtbank oordeelde dat het beroep daarmee geen doel meer diende. Zonder voldoende procesbelang komt niemand een rechtsvordering toe. Procesbelang betekent dat een partij een reëel en actueel belang heeft bij het krijgen van gelijk: het doel dat zij met het beroep voor ogen heeft moet nog kunnen worden bereikt en van feitelijke betekenis zijn. Eisers wilden de vergunning van tafel hebben, en dat was door de intrekking precies gebeurd. Eisers voerden nog aan dat ProRail mogelijk een nieuwe aanvraag zal indienen. De rechtbank vond dat geen toereikend belang om de juistheid van de ingetrokken vergunning, en van de intrekking zelf, nog te beoordelen. Juist omdat de eerdere vergunning niet meer bestaat, kon de rechtbank zich ook niet uitlaten over de overige kwesties die eisers in hun brief hadden opgeworpen. Over de kosten maakte de rechtbank wel een afweging. Eisers hadden geen proceskosten gemaakt in de zin van het Besluit proceskosten. Omdat de rechtbank in de tussenuitspraak wel had vastgesteld dat het bestreden besluit gebrekkig was, vond zij het redelijk dat het college het betaalde griffierecht vergoedt. De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk en droeg het college op het betaalde griffierecht van € 371 aan eisers te vergoeden.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht