Kozijnformule krijgt €10.000 van klant, schadevordering afgewezen — RBNHO:2026:1628
aanneming van werk / betaling factuur kozijnen / opschorting en schadevergoeding
Eiser / verzoeker
Kozijnformule B.V.
Verweerder / gedaagde
gedaagden (echtpaar)
Gedaagden veroordeeld tot betaling van €10.000 aan Kozijnformule; €2.598,52 blijft terecht opgeschort tot afronding werkzaamheden; tegenvordering van €12.100 afgewezen.
- Opschorting factuur gedeeltelijk gerechtvaardigd: €2.598,52 mag worden achtergehouden tot afwerking kozijnen is voltooid, maar opschorting van de volledige factuur was niet proportioneel.
- Schade aan metselwerk komt voor rekening van opdrachtgevers: Kozijnformule had vooraf gewaarschuwd voor dit risico en het was in de offerte uitgesloten; roekeloze uitvoering niet aangetoond.
- Beding in algemene voorwaarden over incassokosten en rente oneerlijk bevonden: strenger dan wettelijke norm en leidt tot cumulatie van kosten ten nadele van consument; rente en incassokosten afgewezen.
- Tegenvordering tot schadevergoeding van €12.100 volledig afgewezen wegens ontbreken van aansprakelijkheid Kozijnformule.
- Gedaagden veroordeeld tot betaling van €10.000 plus proceskosten van €2.447,16.
Samenvatting
Een echtpaar uit een niet nader genoemde woonplaats liet in het najaar van 2024 de buitenkozijnen van hun woning vervangen door Kozijnformule, een bedrijf uit Haarlem. De aanneemsom bedroeg ruim €51.000. Nadat de werkzaamheden grotendeels waren uitgevoerd, weigerde het echtpaar de derde termijnfactuur van bijna €12.600 te betalen. Ze stelden dat het werk nog niet af was en dat Kozijnformule schade had aangericht aan het metselwerk van de achtergevel.
Kozijnformule stapte naar de rechter en eiste betaling van de openstaande factuur. Het echtpaar voerde aan dat ze terecht hadden opgeschort, omdat er nog afwerkzaamheden ontbraken — zoals het aanbrengen van afdichtingsmateriaal, sloten en cilinders, en hardstenen dorpels — en omdat de aannemer tijdens het slopen van een kozijn schade aan het metselwerk had veroorzaakt. Ze vorderden in een tegeneis €12.100 aan schadevergoeding.
De kantonrechter gaf het echtpaar gedeeltelijk gelijk over de opschorting. Kozijnformule had zelf erkend dat de afwerking nog niet volledig was voltooid. Toch rechtvaardigt die beperkte tekortkoming geen algehele opschorting van de volledige factuur. De rechter begroot de kosten van de resterende afwerkzaamheden op €2.598,52 — dat bedrag mocht het echtpaar terecht achterhouden. Voor de overige €10.000 was de opschorting niet gerechtvaardigd.
Op het punt van de schade aan het metselwerk volgde de rechter het echtpaar niet. Kozijnformule had bij de plaatsopneming in oktober 2024 gewaarschuwd dat het metselwerk op de kozijnen rustte en dat er al verslechteringen zichtbaar waren. Die waarschuwing was ook in de offerte verwerkt: metselwerk en binnenafwerking waren nadrukkelijk uitgesloten. Het echtpaar had die offerte diezelfde dag akkoord gegeven. Dat impliceert dat de risico's van losgekomen metselwerk bij normaal demontagewerk voor eigen rekening en risico kwamen. Bovendien werd niet aangetoond dat Kozijnformule de werkzaamheden roekeloos had uitgevoerd. De verklaring van de timmerman die ter plaatse was, bevestigde de schade, maar niet dat deze het gevolg was van grof of onzorgvuldig handelen.
De rechter wees ook de overige schadevorderingen — over een ontbrekende stalen bint onder een balkon, schade aan de vloer en de erker — af, omdat het echtpaar onvoldoende had toegelicht wanneer en hoe die schade was ontstaan.
Opmerkelijk was ook de ambtshalve beoordeling van de algemene voorwaarden van Kozijnformule. De kantonrechter stelde vast dat een beding over incassokosten en rente oneerlijk is ten opzichte van de consument: het staat de aannemer toe om direct na het intreden van verzuim incassokosten in rekening te brengen, terwijl de wet voorschrijft dat dit pas mag na het verstrijken van de termijn in een aanmaning. Bovendien cumuleerde het beding die kosten met een mogelijke schadevergoeding. Als gevolg hiervan wees de rechter de gevorderde rente en buitengerechtelijke incassokosten volledig af.
Uiteindelijk veroordeelde de kantonrechter het echtpaar tot betaling van €10.000 aan Kozijnformule, te vermeerderen met proceskosten van €2.447,16. Het resterende bedrag van €2.598,52 blijft voorlopig opgeschort, totdat Kozijnformule de resterende afwerkzaamheden heeft voltooid. De tegenvordering van het echtpaar tot schadevergoeding werd volledig afgewezen.
Betrokken advocaten
mr. R.J. Oost
eiser
mr. D. Swildens
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:15391, Rechtbank Rotterdam, 18-12-2025, 11246041 CV EXPL 24-3580 desk
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2025:10338, Rechtbank Amsterdam, 28-10-2025, 11678688 \ CV EXPL 25-6699
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:11102, Rechtbank Rotterdam, 28-08-2025, 11246041 CV EXPL 24-3580 tussenvonnis
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5077, Rechtbank Midden-Nederland, 30-07-2025, 11776659 \ LC EXPL 25-1389
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
11833860
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.