Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:1752Civiel Recht; Verbintenissenrecht

Rechter wijst woning toe aan vrouw na jarenlange impasse scheiding — RBNHO:2026:1752

Verdeling echtelijke woning na echtscheiding / nakoming verdelingsovereenkomst

Eiser / verzoeker

De vrouw (eisende partij in conventie)

VS

Verweerder / gedaagde

De man (gedaagde partij in conventie)

De woning wordt toegedeeld aan de vrouw; als de man niet meewerkt treedt het vonnis in de plaats van zijn wilsverklaring; de vrouw moet voor 50% bijdragen in de box 3-belastingaanslagen van de man vanaf 2023 tot levering; overige vorderingen van de man worden afgewezen.

  • De opschortende voorwaarde (ontslag uit hoofdelijke aansprakelijkheid vóór 1 januari 2017) heeft alleen betrekking op het toedelingsgedeelte en doet de gehele verdelingsovereenkomst niet vervallen.
  • De man heeft geen aanspraak op de overwaarde van de woning: de verdelingsafspraak kent de volledige waarde toe aan de vrouw, ook bij verkoop aan een derde.
  • De vordering tot gebruiksvergoeding wordt afgewezen omdat de man contractueel geen economisch belang heeft bij de woning en de vrouw alle lasten heeft gedragen.
  • De vrouw moet voor 50% bijdragen in de box 3-belastingaanslagen van de man (2023 tot levering), mits de man eerst herziening bij de Belastingdienst aanvraagt.
  • Het vonnis treedt op grond van art. 3:300 BW in de plaats van de wilsverklaring van de man als hij weigert mee te werken aan de overdrachtsakte.

Samenvatting

Een gescheiden stel uit de regio Haarlem zit al meer dan tien jaar in een juridische impasse over de verdeling van hun voormalige echtelijke woning. Het paar trouwde in 1997 en scheidde in 2015. In de echtscheidingsbeschikking werd afgesproken dat de woning aan de vrouw zou toekomen, mits zij de man vóór 1 januari 2017 zou laten ontslaan uit zijn hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheek. Als dat niet zou lukken, moest de woning worden verkocht aan een derde, waarbij de vrouw de gehele verkoopopbrengst zou ontvangen.

De afwikkeling liep echter spaak doordat de man een gezamenlijk flexibel krediet van €40.000 bij ABN AMRO niet had afgelost, waarvoor de vrouw ook hoofdelijk aansprakelijk was. Die BKR-registratie blokkeerde haar financiering voor een herfinanciering. De man stond op zijn beurt niet in staat de vrouw te ontslaan uit haar aansprakelijkheid voor het krediet zolang hij zelf nog aan de hypotheek vastzat. In 2020 oordeelde het gerechtshof Amsterdam al dat partijen elkaar over en weer belemmerden en dat van de vrouw niet kon worden gevraagd de woning te verkopen zolang de man zijn verplichtingen niet nakwam. In augustus 2025 werd het krediet eindelijk volledig afgelost.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Daarna startte de vrouw een nieuw kort geding en eiste medewerking van de man aan overdracht van de woning aan haar. De man verzette zich en stelde dat de opschortende voorwaarde — het ontslaan vóór 1 januari 2017 — nooit was vervuld, zodat er geen geldige verdeling tot stand was gekomen. Hij eiste op zijn beurt verkoop van de woning aan een derde, met verdeling van de overwaarde bij helfte, plus een gebruiksvergoeding van €245 per maand over de afgelopen vijf jaar (ruim €12.000 achterstallig) en een vergoeding voor zijn box 3-belastingaanslagen.

De voorzieningenrechter veegt de redenering van de man van tafel. De opschortende voorwaarde gold weliswaar, maar had alleen betrekking op het deel van de regeling dat ging over toedeling aan de vrouw — niet op de gehele overeenkomst. Omdat het niet nakomen van de voorwaarde nu juist was veroorzaakt door de patstelling tussen partijen, is de voorwaarde uitgewerkt zonder dat de gehele verdelingsafspraak daarmee vervalt. De rechter benadrukt dat de overeenkomst zoveel mogelijk naar haar inhoud en strekking moet worden nagekomen.

De man heeft ook geen aanspraak op de overwaarde, zo oordeelt de rechtbank — ook het hof had daar al op gewezen. De woning stond in 2015 'onder water' en de vrouw heeft aanzienlijke verbouwingskosten betaald uit een erfenis. De man heeft dat niet gemotiveerd weersproken. Bovendien kan de stijging van de woningprijzen niet worden toegerekend aan de vrouw; zij droeg bovendien alle eigendomslasten en gebruikslasten al die jaren zelf.

De vordering tot gebruiksvergoeding wijst de rechter af. Omdat de volledige waarde van de woning contractueel aan de vrouw toekomt, heeft de man geen 'gemist genot' of gemist rendement gehad. Een gebruiksvergoeding dient juist om die scheve verhouding te compenseren — maar die verhouding bestaat hier niet. Wel vindt de rechter het redelijk dat de vrouw meebetaalt aan de box 3-belastingaanslagen die de man ontvangt vanwege zijn formele mede-eigendom. Die aanslagen zijn een onvoorzien gevolg van de jarenlange impasse, en ook de vrouw draagt daarvoor verantwoordelijkheid. De man moet de Belastingdienst wel eerst verzoeken de aanslagen te herzien, in lijn met de inhoud van de verdelingsovereenkomst.

De rechtbank draagt de man op binnen vier weken mee te werken aan het passeren van de overdrachtsakte. Als hij weigert, treedt het vonnis in de plaats van zijn handtekening. De vrouw moet voor de helft bijdragen in eventueel resterende box 3-aanslagen van 2023 tot de levering. De proceskosten worden over en weer gecompenseerd.

Betrokken advocaten

mr. R.M. Vessies

eiseres

Willemse & Van Poorten, HAARLEM

39 uitspraken
mr. B. Kochheim-Bossink

gedaagde

Kochheim & Coppes, advocaten en mediators, AERDENHOUT

62 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/15/372738

Procedure

Kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. A.H. Schotman
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Kantonrechter wijst afrekening servicekosten Woonwaard af, huurder krijgt € 2.844 terug

Een huurder van een appartement aan de [adres 1] in Alkmaar kreeg van haar verhuurder Woonwaard een afrekening van de servicekosten over 2023 en 2024. Woonwaard vorderde nog een bedrag bij haar, maar de huurder vond de berekening niet te controleren en vroeg op haar beurt om terugbetaling van te veel betaalde voorschotten. De kantonrechter in Alkmaar geeft de huurder gelijk. Het geschil draait om de kosten voor warmte en stroom, die op basis van het individuele verbruik worden verdeeld. Woonwaard kreeg in een tussenvonnis van 19 augustus 2026 de kans de omvangrijke onderbouwing cijfermatig toe te lichten. In haar akte erkende zij dat zij de in 2024 betaalde voorschotten verkeerd had opgeteld: de huurder betaalde in dat jaar € 1.082,74. Daardoor daalde het gevorderde saldo van € 733,87 naar € 672,01. Over de rest van de berekening blijft volgens de kantonrechter te veel onduidelijk. Woonwaard stelde dat de totale warmtekosten in 2023 € 78.589,72 bedroegen en in 2024 € 57.022,19, opgebouwd uit de afrekening van energiebedrijf Engie, de energiekosten van de verwarmingsketels en de servicekosten van Techem. Maar alleen de factuur van Engie over 2023 bedroeg al € 97.372,73, meer dan het uiteindelijke totaal. De bedragen uit de overgelegde producties kwamen bovendien niet terug in de berekening die Woonwaard als productie 31 overlegde. Een sluitende berekening ontbreekt daarmee, zowel voor 2023 als voor 2024. Een tweede probleem is de yogastudio in hetzelfde pand. Die had tot 2024 geen eigen meter, zodat het verbruik moest worden geschat. Uit de stukken blijkt niet welk verbruik Woonwaard voor de studio aannam, waarop die schatting steunt en hoe is voorkomen dat dit verbruik bij de andere huurders terechtkwam. Woonwaard nam hierover geen inzichtelijk standpunt in, ook al had de huurder deze vraag van het begin af aan gesteld. Op andere punten vond de kantonrechter de onderbouwing wel voldoende. De verdeling van de kosten over de twee gebouwen aan de [adres 1] en de [adres 2] is toegelicht. Dat de percentages in de akte niet optellen tot 100 procent beschouwt de rechter als een verschrijving, want het overzicht in productie 31 hanteert 71,77 en 28,23 procent. Ook de verdeling over de individuele huurders op basis van woonoppervlak (26,10 m2) en gemeten verbruik (5880 eenheden) is voldoende uitgelegd. Omdat Woonwaard de stelplicht en bewijslast draagt en meerdere keren de kans kreeg de redelijkheid van de kosten aan te tonen, wijst de kantonrechter de vordering af. In de eigen vordering van de huurder stelt de rechter de kosten voor warmte en stroom vast volgens het rapport van de Huurcommissie, dat Woonwaard niet afzonderlijk betwistte. De servicekosten bedragen daarmee € 1.135,84 over 2023 en € 459,62 over 2024. Woonwaard moet € 2.844 terugbetalen aan onverschuldigd betaalde voorschotten en de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 759,60 in de zaak van Woonwaard en op nihil in de vordering van de huurder.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Kantonrechter zet 87 huurders van camping De Westeinder uit huis na opzegging; ontruiming binnen zes maanden

Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in. De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet. Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd. Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging. Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken. Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten. De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie. De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:15192
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Rechter laat Interflow executeren: ex-directeur moet gekopieerde bedrijfsdata vernietigen

Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:14230
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht