Ontslag AAK-directeur wegens machtsmisbruik en frauduleuze declaraties rechtsgeldig — RBNHO:2026:1871
ontslag op staande voet / machtsmisbruik en declaratiefraude
Eiser / verzoeker
werknemer (Commercial Director)
Verweerder / gedaagde
AAK Netherlands B.V.
Alle verzoeken van de werknemer afgewezen; ontslag op staande voet rechtsgeldig, geen billijke vergoeding, geen transitievergoeding, werknemer veroordeeld tot betaling van €1.009 proceskosten.
- Ontslag op staande voet is onverwijld gegeven: AAK mocht nader onderzoek verrichten omdat op het moment van herroeping van de vaststellingsovereenkomst de feiten nog onvoldoende vaststonden.
- Dringende reden aanwezig: geheime intieme relatie met ondergeschikte, privileges verlenen, intimidatie na beëindiging van de relatie en bezoek aan stripclub met ondergeschikten vormen machtsmisbruik en grensoverschrijdend handelen.
- Structureel frauduleus declareren: privé-etentjes, hotels op verzoek van de ondergeschikte, extra reizen naar het VK en een privévlucht naar Canada zijn ten onrechte als zakelijke uitgaven gedeclareerd.
- Misbruik bedrijfseigendommen: zakelijke telefoon gebruikt voor privécontact en opslag en doorsturen van seksueel materiaal, dat tijdens een teamdiner zichtbaar werd voor collega's.
- Geen transitievergoeding verschuldigd omdat het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de werknemer.
Samenvatting
Een Commercial Director van AAK Netherlands B.V., een internationaal bedrijf in Zaandijk dat eetbare vetten produceert, is rechtsgeldig op staande voet ontslagen wegens machtsmisbruik, grensoverschrijdend gedrag en het frauduleus declareren van privé-uitgaven. De man, die al ruim achttien jaar in dienst was, verzocht de rechter het ontslag ongedaan te maken en aanspraak te maken op een billijke vergoeding, transitievergoeding en vergoeding wegens onregelmatige opzegging. De kantonrechter wees alle verzoeken af.
De zaak begon in juli 2025 toen AAK een claimbrief ontving van de advocate van een Engelse werkneemster. Zij beschuldigde de directeur van (seksueel) grensoverschrijdend gedrag, stalking en intimidatie. De directeur had gedurende anderhalf jaar een geheime intieme relatie met deze vrouw, die als ondergeschikte in zijn team werkte in het Verenigd Koninkrijk. Hij had de relatie bewust verzwegen, omdat hij wist dat ze niet acceptabel was — hij was getrouwd en haar leidinggevende — maar handelde daar vervolgens niet naar.
Tijdens de relatie verleende de directeur de vrouw aanzienlijke privileges: hij maakte uitzonderingen op bedrijfsregels, accepteerde haar hond op het werk en sprak haar niet aan op haar functioneren. Nadat de relatie eindigde, zocht hij haar via Teams en WhatsApp op sommige dagen zeven tot vijftien keer op — ook 's avonds en in het weekend. De kantonrechter kwalificeert dit als intimidatie en het creëren van een onveilige werkomgeving.
AAK deed aanvankelijk een beëindigingsvoorstel, dat de directeur eerst accepteerde maar vervolgens herriep via de wettelijke bedenktermijn. Daarna vervolgde AAK het onderzoek en kwamen meer feiten aan het licht. Zo bleek hij in 2022 met twee vrouwelijke ondergeschikten een stripclub te hebben bezocht — de kosten daarvan, evenals een gezamenlijke taxirit en een hotelkamer, had hij als zakelijke uitgaven gedeclareerd.
Ook declareerde de directeur structureel privé-etentjes met de vrouw als zakelijke uitgaven, boekte hij hotels op haar verzoek en met haar voorkeuren — inclusief spavoorzieningen voor haar hond — en reisde hij tijdens de relatie opvallend veel vaker naar het VK dan daarvoor of daarna. Uit WhatsApp-berichten bleek dat hij een reis naar het VK bewust pland rondom haar verjaardag. Tot slot declareerde hij een privévlucht van Chicago naar Ottawa in Canada als zakelijke uitgave, zonder voorafgaande toestemming.
Daarnaast had de directeur op zijn zakelijke telefoon expliciet seksueel materiaal opgeslagen en doorgestuurd naar derden. Tijdens een teamdiner pakte de vrouw zijn telefoon en toonde dit materiaal aan collega's.
De directeur stelde dat het ontslag niet onverwijld was gegeven — AAK wachtte immers een maand na het herroepen van de vaststellingsovereenkomst. De kantonrechter volgde dit standpunt niet. Op het moment van het herroepen stond nog onvoldoende vast wat er precies was voorgevallen, ook omdat de ondergeschikte zelf het bestaan van een affectieve relatie aanvankelijk ontkende en zij aangifte bij de politie had gedaan. Nader onderzoek was gerechtvaardigd, en AAK voerde dat voortvarend uit.
Ook het verwijt dat AAK onzorgvuldig had gehandeld door het onderzoeksrapport pas bij het verweerschrift te verstrekken, werd verworpen. De directeur was in totaal vijf keer gehoord, de ontslagbrief was uitvoerig en concreet, en hij wist dus waartegen hij zich moest verdedigen.
De kantonrechter concludeerde dat alle drie de ontslaggronden — machtsmisbruik, frauduleuze declaraties en misbruik van bedrijfseigendommen — elk afzonderlijk én in samenhang een dringende reden voor ontslag op staande voet opleveren. Omdat het ontslag rechtsgeldig was en het gaat om ernstig verwijtbaar handelen, heeft de directeur geen recht op een transitievergoeding. Hij wordt bovendien veroordeeld tot betaling van de proceskosten van AAK, vastgesteld op €1.009.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Kantonrechter wijst vergoeding van € 523.000 aan ontslagen partijmedewerker af
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Matchd verliest rechtszaak over relatiebeding rond overstap naar Rijksvastgoedbedrijf
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:1312, Rechtbank Gelderland, 12-02-2025, 432020
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2025:113, Rechtbank Midden-Nederland, 17-01-2025, 11319512 \ UE VERZ 24-287
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
11975567 \ AO VERZ 25-50
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. S. Slijkhuis
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een werkneemster van de backoffice van The Sales Unit in Haarlem hoorde in september 2025 dat dat bedrijf zijn activiteiten had gestaakt en dat haar werk naar Amsterdam zou verhuizen. De backoffice was overgedragen aan Direct Result Face to Face Marketing. Zij werkte sinds 2021 bij die afdeling, maar werd betaald door Activate Nederland. Na een kennismaking op het kantoor in Amsterdam liet zij weten dat dit voor haar niet passend was. Ze wilde in Haarlem blijven werken en stelde voor het dienstverband via een vaststellingsovereenkomst te beëindigen. Vanaf 3 oktober 2025 werkte ze niet meer. Ze vroeg de kantonrechter in Haarlem vast te stellen dat haar arbeidsovereenkomst doorloopt, en eiste loon vanaf 3 oktober 2025, vakantiegeld, wettelijke verhoging en wedertewerkstelling in Haarlem. Direct Result voerde aan dat de kantonrechter in Haarlem onbevoegd was, omdat het bedrijf in Amsterdam is gevestigd. Volgens het bedrijf bestond er ook geen arbeidsovereenkomst. De werkneemster stond niet op de lijst met werknemers die bij de koop van activa en passiva waren overgenomen. Bovendien zou zij het aangeboden werk hebben geweigerd. De kantonrechter verwierp het bevoegdheidsverweer: het gaat om een arbeidsovereenkomst en de werkzaamheden werden laatstelijk in Haarlem verricht. Over de overgang van onderneming was de kantonrechter duidelijk. Uit een e-mail van een directeur van Activate bleek dat de hele afdeling Backoffice Nederland aan Direct Result was overgedragen. Direct Result onderbouwde het tegendeel met geen enkel stuk. De koopovereenkomst en de werknemerslijst waarnaar het bedrijf verwees, had het niet overgelegd, terwijl die informatie in zijn eigen domein ligt. De werkneemster was formeel in dienst van Activate en werd permanent tewerkgesteld bij The Sales Unit, een bedrijf uit dezelfde groep. Volgens vaste rechtspraak gaat zo iemand mee over op de nieuwe werkgever. Een lijst die contractpartijen zelf opstellen verandert dat niet, want de wet bepaalt dwingend welke werknemers meegaan. Ook het verweer dat de arbeidsovereenkomst van rechtswege was geëindigd omdat zij niet mee wilde, slaagde niet. De overgang had al plaatsgevonden voordat zij liet weten niet mee te willen, en zij was pas na de overgangsdatum geïnformeerd. De loonvordering strandde op een ander punt. Een werknemer houdt recht op loon zonder te werken, maar moet wel bereid zijn de bedongen arbeid te verrichten. Volgens de kantonrechter had de werkneemster zich niet beschikbaar gehouden voor het werk in Amsterdam. In haar berichten van september tot en met november 2025 herhaalde zij steeds dat ze in Haarlem wilde blijven. De afstand tussen Haarlem en Amsterdam is volgens de rechter niet zo groot dat sprake is van een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden. Haar verklaring dat onduidelijkheden over contract en voorwaarden de echte reden waren, vond de rechter niet terug in het dossier. Er bleek niet dat zij daarover vragen had gesteld, terwijl de financieel directeur van Direct Result onbetwist had gezegd dat zij hem kon bellen. Dat zij sinds 3 oktober 2025 niet werkte, komt dan voor haar rekening. De wedertewerkstelling werd afgewezen omdat zij ter zitting geen onvoorwaardelijke bereidheid toonde om onder gelijkblijvende arbeidsvoorwaarden in Amsterdam te werken. Daarmee vielen ook vakantiegeld, wettelijke verhoging en rente af. Nog twee procedurele punten: een voorwaardelijk verzoek van Direct Result om de arbeidsovereenkomst te ontbinden was niet-ontvankelijk, omdat dat met een verzoekschrift moet en niet in een dagvaardingsprocedure kan. Een aanvullende productie van de werkneemster die zij pas ter zitting wilde overleggen, bleef buiten beschouwing. De kantonrechter verklaarde voor recht dat tussen de werkneemster en Direct Result sinds 1 september 2025 een arbeidsovereenkomst bestaat als gevolg van overgang van onderneming. Het meer of anders gevorderde, waaronder het loon vanaf 3 oktober 2025 en de wedertewerkstelling, is afgewezen. Iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Een vrouw van in de dertig werkt sinds 2020 voor een consultancybedrijf dat bedrijven adviseert over verzuim, preventie en sociale verzekeringen. In juli 2023 viel zij uit met gezondheidsklachten, kort na een promotie naar een nieuw gecreëerde functie. Daarna volgden een zwangerschap, verlof en een lange re-integratie die niet van de grond kwam. Het bedrijf vroeg de kantonrechter in Zaanstad om haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat de verhouding tussen werkgever en werknemer volgens hem duurzaam en ernstig was verstoord. De zaak speelt zich af op de afdeling Risk Consulting. Toen de werkneemster in september 2024 weer begon, had zij geen toegang tot Teams, Outlook en de bedrijfssystemen. Haar leidinggevende was die dag niet eens op kantoor. Het bedrijf legde ter zitting uit dat het een hectische periode was met grote aanbestedingen. Volgens de kantonrechter was er voor de werkneemster daardoor geen enkel zicht op concrete instructies. Hij vond dat juist van een bedrijf dat verzuimbegeleiding als core business heeft, goede begeleiding mocht worden verwacht. De wet schrijft voor dat een werkgever eerst kijkt of een zieke werknemer kan terugkeren in het eigen werk, het zogeheten eerste spoor. Pas daarna komt passend werk elders, binnen of buiten het bedrijf, het tweede spoor. De arbeidsdeskundige had in november 2024 geoordeeld dat het eigen werk passend was. Toch schreef de leidinggevende al op 12 februari 2025 dat het tweede spoor nadrukkelijker moest worden ingezet. Waarom terugkeer in de eigen functie nooit serieus is geprobeerd, is de kantonrechter onduidelijk gebleven. Ook het UWV vond de inspanningen van het bedrijf onvoldoende en legde een loonsanctie op, waardoor het bedrijf het loon tot 30 oktober 2026 moet doorbetalen. Het bedrijf verweet de werkneemster dat zij negatief sprak over haar re-integratie, zelf collega's benaderde over re-integratieplekken en op een onaangepaste manier met collega's omging. De kantonrechter volgde dat niet. Dat zij rondvroeg naar mogelijkheden, noemt hij begrijpelijk en een actieve opstelling. Voor de verwijten over zwartmaken ontbraken concrete voorbeelden, en de verklaringen kwamen van dezelfde leidinggevenden die de verwijten maakten. Dat de werkneemster emotioneel werd en lange e-mails stuurde, hoefde haar niet te worden aangerekend. Dat zij gesprekken heimelijk opnam en second opinions aanvroeg, duidt volgens de kantonrechter op wantrouwen en dus op een door haar ervaren verstoring. Ook de weigering van haar aanvraag voor betaald ouderschapsverlof werkte door in de verhouding. De wet gaat ervan uit dat ouderschapsverlof niet kan worden geweigerd, alleen over de spreiding kan worden gediscussieerd bij een zwaarwegend bedrijfsbelang. Het bedrijf noemde geen enkel zwaarwegend bedrijfsbelang. De kantonrechter spreekt van een onwelwillende werkgever. Ook de mediation, die pas ruim twee maanden na het advies van de bedrijfsarts begon, mislukte, waarna het bedrijf alleen nog sprak over het tweede spoor en het einde van het dienstverband. Ondanks dit alles oordeelde de kantonrechter dat de arbeidsverhouding duurzaam en ernstig is verstoord, omdat partijen niet uit de impasse zijn gekomen. Een opzegverbod wegens ziekte stond ontbinding niet in de weg: de bedrijfsarts stelde vast dat de klachten voortkwamen uit het conflict en niet uit ziekte of gebrek, en de tegenstrijdige second opinion was volgens de kantonrechter voldoende gemotiveerd weerlegd. Herplaatsing ligt niet meer in de rede, ook niet nadat het bedrijf haar in augustus 2026 nog een andere passende functie aanbood die zij afsloeg. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 januari 2027, de datum waarop zij bij gewone opzegging zou zijn geëindigd. Omdat het bedrijf ernstig verwijtbaar handelde, wordt die datum niet verkort met de duur van de procedure. Het bedrijf had het herstel in de eigen functie tegengewerkt zonder rechtvaardiging. De werkneemster had een billijke vergoeding van € 267.254,83 gevraagd. De kantonrechter rekent met een resterend dienstverband van drie jaar in plaats van vijf, neemt de gevraagde immateriële schade en pensioenschade niet mee en houdt rekening met de lange duur van het geschil. Het bedrijf moet de werkneemster een transitievergoeding van € 8.958,48 bruto betalen, een billijke vergoeding van € 100.000 bruto en proceskosten van € 1.009. Wettelijke rente komt daar bovenop. Omdat een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden, mag het bedrijf het verzoek tot 26 oktober 2026 intrekken. Doet het dat, dan blijft het dienstverband bestaan en betaalt het alleen de proceskosten van € 1.009.
Een Business Development Manager van logistiek bedrijf Top Cargo meldde zich eind februari 2023 ziek en is sindsdien arbeidsongeschikt gebleven. Hij stelde dat het bedrijf daar de schuld van had: hij zou structureel te lang hebben moeten werken, zonder dat zijn uren werden bijgehouden, zijn leidinggevende zou zich ongepast hebben gedragen en geweld hebben gebruikt, en er waren boetes op zijn salaris ingehouden. Nadat UWV toestemming had gegeven, zegde Top Cargo de arbeidsovereenkomst op wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. Die eindigde per 31 mei 2026. De werknemer eiste daarna in totaal ruim € 300.000, bestaande uit een billijke vergoeding van € 180.000 en € 15.000 netto, loon over overuren, loon tijdens ziekte, een hogere transitievergoeding, vakantiedagen en advocaatkosten. De kantonrechter in Haarlem wijst het grootste deel af. Een billijke vergoeding kan alleen bij ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, en daarvoor geldt een hoge drempel. Volgens de rechter blijkt dat niet. De werknemer had veel vrijheid om zijn werktijd zelf in te delen en kon extra uren op andere momenten compenseren. Hij hielp onder werktijd ook zijn partner, die in dezelfde branche werkte. De hectiek past bij een branche met verschillende tijdzones. Dat Top Cargo geen arbeidstijden registreerde, had wel gemoeten, want de werknemer verdiende minder dan drie keer het minimumloon. Het taalgebruik van de leidinggevende in WeChat-berichten ging volgens de rechter 'de grenzen van het fatsoen te buiten', maar het ging om drie berichten uit meerdere jaren en structureel gedrag is niet aangetoond. Voor geweld op het werk vond de rechter geen onderbouwing. Het inhouden van twee boetes was ten onrechte gebeurd, maar die zijn bij de eindafrekening terugbetaald. Ook het verband tussen het werk en de arbeidsongeschiktheid is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt. De bedrijfsarts en de psycholoog gaven vooral weer wat de werknemer zelf vertelde, en uit de medische informatie bleken ook jeugdtrauma's die mee aan zijn klachten bijdragen. Een deskundige benoemt de rechter niet. Tegenover enkele nare ervaringen stond bovendien veel hartelijkheid van het bedrijf, zoals dure cadeaus, luxe uitjes en de aankoop van zijn huis tegen een prijs onder de marktwaarde. De schadevergoeding op grond van de zorgplicht van de werkgever valt om dezelfde redenen af. De werknemer had ook niet laten weten dat hij de werkdruk te zwaar vond. De vordering van € 69.448,94 aan overuren strandt op de klachtplicht. De werknemer zag op zijn loonstroken dat hij alleen zijn vaste maandloon kreeg, terwijl hij naar eigen zeggen vanaf het begin veel meer uren werkte, en hij klaagde pas in oktober 2024. Daardoor kon Top Cargo het werk niet anders inrichten. Zijn stelling dat hij uit angst zweeg, vindt de rechter niet aannemelijk gezien de hechte vriendschap met zijn leidinggevende. Zonder overwerkvergoeding vervalt ook de gevorderde verhoging van het loon tijdens ziekte. De al betaalde transitievergoeding van € 14.195,20 blijft staan: de bonus van € 50.000 telt niet mee, omdat die geen provisie was en geheel naar goeddunken van de leidinggevende werd toegekend. Advocaatkosten worden niet vergoed, mede omdat de facturen niet gespecificeerd waren. Op één punt krijgt de werknemer wel gelijk. Top Cargo kon niet aantonen dat de vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024 waren uitbetaald. Voor de wettelijke dagen kan het bedrijf zich niet op verval of verjaring beroepen, omdat het de werknemer niet periodiek schriftelijk heeft gewaarschuwd. De bovenwettelijke dagen over 2019 en 2020 zijn wel verjaard. De kantonrechter veroordeelt Top Cargo tot betaling van € 27.917,57 bruto voor 112 vakantiedagen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026 en de wettelijke verhoging. Omdat beide partijen deels verliezen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.