ECLI:NL:RBNHO:2026:1956, Rechtbank Noord-Holland, 25-02-2026, 11898480 \ CV FORM 25-6470 — RBNHO:2026:1956
Samenvatting
Luchtvaart. EPGV. De passagiers hebben compensatie en vergoeding van kosten van de vervoerder verzocht vanwege een geannuleerde vlucht. De vervoerder betwist dat één van de passagiers een boeking had voor de vlucht, voert aan dat de annulering het gevolg was van buitengewone omstandigheden (namelijk beslissingen van de luchtverkeersleiding) en voert aan dat hij de kosten voor een hotelovernachting en een maaltijd al heeft terugbetaald. Het verweer van de vervoerder slaagt en het verzoek wordt afgewezen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2026:500, Rechtbank Noord-Holland, 21-01-2026, 11877316 \ CV FORM 25-5995
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:12896, Rechtbank Noord-Holland, 05-11-2025, 11709305
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:12893, Rechtbank Noord-Holland, 05-11-2025, 11752986
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:12895, Rechtbank Noord-Holland, 05-11-2025, 11703083
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
11898480 \ CV FORM 25-6470
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. S. Kleij
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.
Wie een zomerhuis koopt op grond die van een ander is, koopt iets anders dan een woning op eigen kavel. Dat staat centraal in een zaak over een recreatiewoning met drie garageboxen in Egmond-Binnen. De grond is van de Provincie Noord-Holland, die het beheer heeft uitbesteed aan PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland. De eigenaar van het zomerhuis huurt de grond van PWN. Hij wilde zijn huisje verkopen voor € 289.000, de WOZ-waarde, maar PWN gaf daarvoor geen toestemming. De man kocht het zomerhuis in 2018 van de vorige eigenaren, die het eerder verhuurden aan zijn vader. Zijn vader woonde er 18 jaar en overleed in november 2019. De huurovereenkomst met PWN bepaalt dat het huisje alleen mag dienen voor vakantie en recreatie door de huurder en zijn naaste familie. In maart 2020 vroeg hij toch om vrijstelling om het huisje aan derden te mogen verhuren, omdat het leegstond en vochtig werd. PWN stemde in voor twee jaar, met de kanttekening dat verhuur voor eigen risico was en dat daarna zou worden geëvalueerd. De vrijstelling is twee keer verlengd. In juni 2024 liet PWN weten dat commerciële verhuur vanaf 1 januari 2025 niet meer is toegestaan. De huurovereenkomst regelt ook wat er bij verkoop gebeurt. Komen partijen niet tot overeenstemming over de prijs, dan stelt een onafhankelijke deskundige de maximale verkoopprijs vast. Die taxeert op basis van bouwkundige staat en onderhoud. Het huurcontract heeft daarbij geen waarde. Het recht op behoud van de standplaats is wel een uitgangspunt, maar zonder financiële waarde. De ligging telt niet mee. De eigenaar vorderde dat PWN en de Provincie meewerken aan verkoop tegen de WOZ-waarde, en eiste daarnaast € 15.923 schadevergoeding voor gemiste huur, oplopend met € 1.326,92 per maand. Subsidiair wilde hij dat de waarderingsregel buiten toepassing blijft. De kantonrechter wijst alles af. De Provincie en PWN zijn als beheerders van publieke gronden gebonden aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, maar daar handelen ze niet mee in strijd. Het gelijkheidsbeginsel gaat niet op: de eigenaar kon niet aantonen dat PWN in 2018 wist van de WOZ-waarde van € 119.000 en daarmee instemde, terwijl in de koopovereenkomst een prijs van € 95.000 stond. Ook een vaste gedragslijn is niet aangetoond. Daardoor kon hij ook niet gerechtvaardigd erop vertrouwen dat de WOZ-waarde altijd de maatstaf zou zijn. PWN wil alle 125 zomerhuisjes op haar grond gelijk behandelen en betaalbaar houden voor een brede doelgroep. Dat belang weegt zwaarder dan zijn belang bij een hogere verkoopprijs. De waarderingsmethode is volgens de rechter evenmin onredelijk of oneerlijk jegens de consument. De WOZ-waarde gaat uit van de fictie dat een object op eigen grond staat, en dat is hier niet zo. Wie een zomerhuis op gehuurde grond koopt, heeft een beperktere rechtspositie, en de regeling voorkomt dat kopers daarvoor te veel betalen. Ook het prijswijzigingsbeding en de overige bepalingen zijn niet oneerlijk. Ook de intrekking van de verhuurvrijstelling is niet onrechtmatig. De overeenkomst en de toepasselijke Recron-voorwaarden maken duidelijk dat verhuur aan derden toestemming vereist. PWN maakte bij elke vrijstelling het voorbehoud van evaluatie, en de eigenaar schreef zelf dat hij het huisje later zelf wilde gebruiken. Dat hij nu verklaart dat hij voorlopig in het buitenland blijft, komt voor zijn rekening. PWN gaf één andere huurder een permanente vrijstelling, maar dat past in een uitsterfbeleid uit een overeenkomst van 2012. De schadevergoeding mist daardoor een grondslag. De kantonrechter wijst alle vorderingen af en veroordeelt de eigenaar in de proceskosten van PWN en de Provincie, begroot op € 1.298, met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Een café in Alkmaar wordt al sinds 1971 geëxploiteerd in een pand met een bedrijfsruimte en een bovenwoning. De huidige eigenaar kocht het pand in 2013. Over de vraag wie verhuurder is, was een aparte procedure gaande, en de kantonrechter besliste in een beschikking van dezelfde dag dat de eigenaar de verhuurder is. Daarmee was voldaan aan de voorwaarde waaronder de huurders hun vorderingen hadden ingesteld, en kon de kantonrechter beoordelen of het pand gebreken heeft. De exploitanten van het café, een vennootschap onder firma en haar vennoten, noemden vier gebreken: ernstige problemen met de sanitaire voorzieningen, achterstallig schilderwerk, kapotte dakgoten en regenpijpen met lekkages, en onvoldoende isolatie. Zij vroegen onder meer een verklaring dat er gebreken zijn, herstel onder dwangsom, huurvermindering, terugbetaling van te veel betaalde huur (€ 6.782,78), schadevergoeding (€ 5.318,84) en een deskundigenonderzoek. De eigenaar, die zonder advocaat procedeerde, voerde verweer. Bij de sanitaire voorzieningen oordeelde de kantonrechter dat er niets meer te verklaren of te herstellen viel, omdat de huurders het probleem al zelf hadden laten verhelpen. Voor huurvermindering en schadevergoeding was nog van belang waar de verstoppingen vandaan kwamen. Volgens de eigenaar kwamen die door spullen die cafébezoekers door de wc hadden gespoeld, en de huurders hadden dat zelf erkend in een WhatsAppbericht. Dat lieten zij onweersproken. Een omstandigheid die de huurder zelf moet dragen, is geen gebrek in de zin van de wet, dus er kwam geen huurvermindering en geen vergoeding van winstderving. De gemaakte herstelkosten lagen anders. In de algemene bepalingen van de huurovereenkomst is afgesproken dat onderhoud, herstel en vernieuwing van de riolering voor rekening van de verhuurder komen. De kantonrechter vond dat de noodzaak van de reparatie samenhing met de staat en ouderdom van het pand. Dat de huurders de eigenaar vooraf niet hadden ingelicht, vond zij niet doorslaggevend: de bepaling vereist dat niet, en de eigenaar had niet aangetoond dat hij daardoor in zijn belangen was geschaad. De factuur van de aannemer (€ 950,00 exclusief btw) vond zij niet onredelijk hoog. De btw (€ 199,50) kregen de huurders niet, omdat zij die in hun btw-aangifte kunnen aftrekken. Het achterstallige schilderwerk aan de buitenkant en de gebrekkige isolatie leverden volgens de kantonrechter geen gebrek op. Daarvoor moet het huurgenot daadwerkelijk worden aangetast, en de huurders hadden dat niet onderbouwd. Ook de hogere stookkosten hadden zij niet met cijfers aangetoond. Een deskundige werd daarom niet benoemd. Bij de dakgoten en regenpijpen oordeelde zij anders. Op de foto's van de huurders zijn ernstige lekkages te zien, en de eigenaar had dat onvoldoende gemotiveerd weersproken. Hij moet het gebrek binnen twee maanden herstellen. De gevorderde dwangsom matigde de kantonrechter tot € 250 per dag, met een maximum van € 10.000. De huurvermindering gaat in op 15 september 2026, de dag waarop de huurders de stukken indienden waaruit de ernst van het gebrek bleek. Dat zij de eigenaar of de door hem ingeschakelde beheerder eerder hadden gewaarschuwd, vond de kantonrechter te vaag. Terugbetaling van te veel betaalde huur werd afgewezen, omdat de kantonrechter niet genoeg informatie had om dat bedrag te berekenen; dat laat het recht op terugbetaling zelf overigens onverlet. De kantonrechter verklaarde voor recht dat de dakgoten en regenpijpen met lekkages een gebrek vormen, en veroordeelde de eigenaar tot herstel binnen twee maanden onder een dwangsom van € 250 per dag (maximaal € 10.000). De huur gaat met 15% omlaag vanaf 15 september 2026 tot het gebrek is verholpen. Verder moet de eigenaar € 950,00 betalen plus wettelijke rente vanaf 11 februari 2026. Omdat beide partijen deels ongelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.