Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:2279Strafrecht

ECLI:NL:RBNHO:2026:2279, Rechtbank Noord-Holland, 05-03-2026, 15/020794-25 — RBNHO:2026:2279

Samenvatting

Veroordeling tot een gevangenisstraf van 48 maanden, met aftrek van het voorarrest. De verdachte heeft zich samen met een ander schuldig gemaakt aan opzetverkrachting met toepassing van dwang. De verdachte heeft tegen de wil van het slachtoffer zeer vergaande seksuele handelingen met haar verricht, terwijl de medeverdachte het slachtoffer, haar eigen dochter, hiertoe heeft gedwongen en aanwijzingen heeft gegeven.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. H.A.F.C. Tack

verdachte

TACK Strafrechtadvocatuur, AMSTERDAM

69 uitspraken

mr. M.G.T. Kramer

verdachte

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

15/020794-25

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. A.H. Tiemens
  • mw. mr. M.S. Neervoort
  • mw. mr. J.C. van den Bos
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:15647
Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
Rechtbank veroordeelt man tot 5 jaar en 8 maanden voor fatale mishandeling in Hoofddorp, 4 maanden korting

Op 7 maart 2023 belde een man uit Hoofddorp om 10:59 uur het alarmnummer. Zijn vriend, die ook in zijn tattooshop werkte, was gewond en ademde niet meer. Hulpdiensten troffen het slachtoffer aan in de woning van de man en namen de reanimatie over, maar even na half twaalf was vastgesteld dat hij was overleden. Bij het onderzoek bleek dat hij onder meer breuken in zijn gezicht, een gebroken ellepijp, een ribbreuk en twee gebroken lendenwervels had. De twee mannen kenden elkaar al sinds hun jeugd. Op 6 maart 2023 was er ruzie tussen hen over een auto die op naam van de verdachte stond maar door het slachtoffer werd gebruikt. De verdachte ontving nog steeds de wegenbelasting en de boetes. De vader van het slachtoffer verklaarde dat zijn zoon die middag in de auto doodsbang was voor de verdachte, die volgens hem woest was. 's Avonds volgde in de tattooshop een vernederend gesprek over het werk en het drugsgebruik van het slachtoffer. Daarna reden de twee naar de woning van de verdachte, waar ze rond 22:15 uur aankwamen. Kort daarna werden de telefoons van beiden handmatig uitgezet. Een bovenbuurvrouw hoorde die avond een vreselijke ruzie met geschreeuw en het verschuiven van meubilair. De verdachte ontkende dat hij het slachtoffer had verwond. Volgens hem verliet het slachtoffer die nacht de woning en kwam hij later gewond terug, mogelijk na een bezoek aan een homo-ontmoetingsplek of na afpersing door pedo-jagers. De rechtbank vond daar geen aanwijzingen voor. Er waren geen camerabeelden, getuigen of bloedsporen buiten de woning, de telefoon en de iPad van het slachtoffer bleven in het huis, en in de woning zelf lagen veel bloedsporen met het DNA van het slachtoffer. Ook de letseldatering paste niet bij het tijdstip waarop de verdachte zei dat zijn vriend gewond was teruggekomen. Twee pathologen kwamen tot een iets verschillende schatting van de ouderdom van de letsels, maar volgens de rechtbank waren ze op het moment van overlijden hooguit zes uur oud. Dat sloot de verklaring van de verdachte uit. Omdat alleen de verdachte en het slachtoffer in de woning waren, kon alleen de verdachte het geweld hebben gepleegd. Van moord of doodslag sprak de rechtbank de verdachte vrij, net als de officier van justitie en de verdediging bepleitten. Het dossier bevatte geen aanwijzingen dat hij de dood van het slachtoffer wilde. Ook voorbedachten rade was niet bewezen. Wel achtte de rechtbank bewezen dat hij opzettelijk zwaar lichamelijk letsel heeft toegebracht door hevig geweld op het hoofd en het lichaam, met de dood tot gevolg. Een verzoek van de verdediging om nog een deskundige op het gebied van letseldatering te benoemen, wees de rechtbank af, omdat de rapporten voldoende duidelijkheid gaven. De psycholoog en psychiater adviseerden het feit volledig toe te rekenen, ondanks aanwijzingen voor een antisociale persoonlijkheidsstoornis. De rechtbank noemde het geweld een forse geweldsexplosie en rekende de verdachte aan dat hij het recht op leven van het slachtoffer heeft ontnomen. Zij woog mee dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld, in 2013 nog tot vier jaar cel. Ook het onherstelbare leed van de nabestaanden woog zwaar. De officier van justitie eiste 80 maanden gevangenisstraf. De rechtbank vond zes jaar in beginsel passend, maar hield rekening met overschrijding van de redelijke termijn. Die liep vanaf 10 juli 2023, toen de verdachte in verzekering werd gesteld. Door de omvang van het onderzoek was een langere duur gerechtvaardigd, maar niet de hele duur. Na afronding van het laatste deskundigenonderzoek op 13 oktober 2025 duurde het ruim een jaar voordat de zaak kon worden behandeld. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vijf jaar en acht maanden, met aftrek van het voorarrest, vier maanden lager dan de zes jaar die zij anders had opgelegd. Omdat het gevaar voor herhaling volgens de reclassering laag is en de 12-jaarsgrond na de vrijspraak van moord of doodslag verviel, werd het bevel tot voorlopige hechtenis opgeheven. Verder gelastte de rechtbank dat de in beslag genomen telefoons en andere voorwerpen worden teruggegeven aan de verdachte, de nabestaanden of een andere rechthebbende. Eén telefoon van het slachtoffer wordt aan het verkeer onttrokken.

Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
Taakstraf van 240 uur voor automobilist die hardloopster doodreed op oversteekplaats Zaandam

Op 19 december 2025, omstreeks 07.26 uur, liep een 53-jarige vrouw hard over de Diederik Sonoyweg in Zaandam. Ze stak de oversteekplaats over op de Leeghwaterweg, een voorrangsweg waar 50 kilometer per uur is toegestaan. Een automobilist reed haar aan. Ze overleed ter plaatse. De plek is niet overzichtelijk. De weg maakt een flauwe bocht, de rijbaan wordt bij de oversteekplaats verdeeld door een verhoogde middengeleider en waarschuwingsborden kondigen de oversteek aan. Het was donker, maar de straatverlichting brandde en het zicht werd niet belemmerd. De automobilist kende de weg goed: hij reed er vijf dagen per week en noemde de overzichtelijkheid bij de oversteekplaats zelf 'waardeloos'. De rechtbank Noord-Holland stelt vast dat de man veel te hard reed. Direct na het ongeval zei hij tegen de politie dat hij 70 à 80 kilometer per uur reed, en ook op de zitting gaf hij toe te hard te hebben gereden. De forensische opsporing berekende aan de hand van camerabeelden een indicatieve gemiddelde snelheid van 103,8 kilometer per uur over een traject van ruim 52 meter, dat eindigde 17 meter voor het botspunt. De rechtbank benadrukt dat dit geen exacte snelheidsberekening is, maar concludeert dat de man in ieder geval aanzienlijk harder reed dan 50 kilometer per uur. Volgens de rechtbank vraagt autorijden om voortdurende voorzichtigheid en oplettendheid, en om te anticiperen op wat er onverwacht kan gebeuren. Hier was extra voorzichtigheid geboden: het was donker, er waren meerdere kwetsbare verkeersdeelnemers aanwezig en de situatie ter plaatse was bekend bij de man. Met zijn snelheid nam hij een onaanvaardbaar risico. De rechtbank spreekt van aanmerkelijk onvoorzichtig rijgedrag, en dus van schuld in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet. De officier van justitie had zeer onvoorzichtig rijgedrag bewezen willen zien; de rechtbank gaat daar niet in mee. Bij de straf hanteert de rechtbank de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht. Bij een mate van schuld als deze gaan die uit van een taakstraf van 240 uur en een rijontzegging van een jaar. De man is niet eerder voor een soortgelijk feit veroordeeld en de reclassering schat het recidiverisico laag in. Aan de persoonlijke omstandigheden ontleent de rechtbank geen reden om van het oriëntatiepunt af te wijken. De rechtbank erkent dat geen enkele straf in verhouding staat tot het leed van de nabestaanden. De partner van het slachtoffer vertelde op de zitting hoe groot het verdriet in de familie is. De officier van justitie eiste 8 maanden gevangenisstraf, waarvan 2 maanden voorwaardelijk, en 36 maanden rijontzegging, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt de man 240 uur taakstraf op, met 120 dagen hechtenis als vervanging bij het niet verrichten ervan, en een ontzegging van de rijbevoegdheid voor 1 jaar. De auto, die in beslag was genomen, krijgt hij terug.

Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
Rechtbank legt 14 maanden cel op voor 2,6 kilo cocaïne in rugzak, 10 maanden minder dan geëist

Een jonge man uit Colombia kwam op 24 augustus 2026 via Panama op Schiphol aan met een rugzak waarin zeven pakketten cocaïne zaten verstopt. De drugs, met een totaalgewicht van 2.644,3 gram, zaten in de tussenwanden en de achterwand van de tas. De man zit inmiddels gedetineerd in de Penitentiaire Inrichting Ter Apel. Hij heeft geen vaste woon- of verblijfplaats in Nederland. De rechtbank Noord-Holland behandelde de zaak op 23 oktober 2026 met drie rechters. Ze hoorde de verdachte, zijn raadsman en de officier van justitie. De man erkende niet dat hij van de cocaïne wist. Volgens zijn verklaring vroeg een onbekende man hem de rugzak mee te nemen naar Madrid, voor een beloning van € 2.000. Die man kocht de vliegtickets en gaf hem de opdracht om bij een controle te zeggen dat hij tickets en rugzak zelf had gekocht. Ter zitting zei de verdachte dat het door zijn hoofd was geschoten dat er iets illegaals met de tas aan de hand kon zijn, maar dat hij daar geen vragen over stelde. De verdediging voerde geen verweer tegen de bewezenverklaring. De rechtbank gaat ervan uit dat een passagier weet wat in zijn bagage zit en daarvoor verantwoordelijk is. Alleen bijzondere omstandigheden kunnen dat uitgangspunt doorbreken, en die zag de rechtbank hier niet. Ze wijst erop dat het algemeen bekend is dat er vaak cocaïne per vliegtuig vanuit Zuid-Amerika naar Europa wordt gesmokkeld. Volgens de rechtbank nam de man bewust de aanmerkelijke kans dat de tas cocaïne bevatte. Dat is voorwaardelijk opzet op de invoer. Bij de straf kijkt de rechtbank naar de ernst van het feit. Cocaïne is verslavend en schadelijk, en gezien de hoeveelheid was de partij bestemd voor handel. Met zijn kamerwerk droeg de man bij aan het internationale drugscircuit en de georganiseerde criminaliteit eromheen. De oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) schrijven bij deze hoeveelheid 24 tot 30 maanden voor. De officier eiste 24 maanden. De rechtbank wijkt daar bewust van af. De man heeft geen strafblad in Nederland. Hij had zijn leven redelijk op orde, met een baan in de reclame en werk als diskjockey, en hij had een eerste examen gehaald voor een universitaire studie. Zijn moeder raakte door de aardbeving van 10 augustus 2026 in Colombia dakloos, waardoor financiële problemen ontstonden. Uit wanhoop en om haar te helpen nam hij de rugzak mee. Hij betuigde spijt en zag het laakbare van zijn handelen in. Ook weegt mee dat hij door de gevangenisstraf zijn volgende examen in januari 2027 zal missen. De rechtbank veroordeelt de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 14 maanden, met aftrek van het voorarrest.

Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht
Taakstraf en contactverbod voor man die ex-partner sloeg en ruiten en auto vernielde

Een man uit Volendam sloeg op 13 september 2025 zijn ex-partner in haar eigen woning in het gezicht. Daarvoor had hij al haar hand omgedraaid, terwijl zij op het balkon stond. De vrouw belde de politie en zette de telefoon op luidspreker. In de opname van dat gesprek zijn vechtgeluiden te horen, en direct daarna zegt zij dat ze is geslagen, met emotie in haar stem. De Rechtbank Noord-Holland vindt de mishandeling bewezen, ook al ontkende de man. De opname bevestigt de aangifte op belangrijke punten. Bovendien zag de man tijdens zijn verhoor zelf een rood plekje op een foto van het gezicht van de vrouw. De man liet het daar niet bij. Een dag later weigerde hij na zijn aanhouding mee te werken aan een bloedonderzoek, ondanks een bevel van een hulpofficier van justitie. Op 6 oktober 2025 vernielde hij de ruit van de auto van zijn ex-partner en de keukenruit van haar zus, terwijl de ex-partner bij haar zus in huis was. Op 7 maart 2026 beschadigde hij opnieuw haar auto. Voor de vernielingen waren geen aparte uitgebreide bewijsoverwegingen nodig: de man bekende de feiten van oktober, en de overige feiten blijken volgens de rechtbank genoegzaam uit de bewijsmiddelen. Bij de straf woog de rechtbank mee dat de man al eerder voor een vernieling was veroordeeld en dat hij niet wilde meewerken aan een reclasseringsadvies. Hij kwam ook niet naar de zitting, waardoor de zaak bij verstek werd behandeld. De rechtbank rekende hem aan dat hij geen verantwoordelijkheid nam, terwijl het dossier een zorgelijk beeld geeft: hij gedraagt zich grenzeloos en dreigend richting zijn ex-partner, met wie hij een kind heeft, en er zijn aanwijzingen voor middelengebruik. De officier van justitie eiste 120 uur taakstraf en twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank vond een voorwaardelijke gevangenisstraf niet passend bij de ernst van de feiten en koos voor een taakstraf met een voorwaardelijk deel. De rechtbank legde de man 120 uur taakstraf op, waarvan 60 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Als hij de straf niet naar behoren uitvoert, volgt 60 dagen hechtenis. Daarnaast kreeg hij voor twee jaar een contactverbod met zijn ex-partner en een gebiedsverbod voor de straten rond haar huis in Volendam. Dat contactverbod geldt niet tijdens afspraken bij Veilig Thuis of een andere hulporganisatie. Elke overtreding kost drie dagen vervangende hechtenis, tot een maximum van zes maanden. De rechtbank vreest herhaling, omdat het onderliggende conflict niet is opgelost, en bepaalde daarom dat de maatregel direct ingaat. Ook de schade moet de man vergoeden. Aan zijn ex-partner betaalt hij € 800 voor de kapotte ruiten van haar auto, met wettelijke rente. Voor het zijraam, dat al een dag eerder was beschadigd, is de vrouw niet-ontvankelijk: daar staat niet vast dat het door de bewezen feiten is ontstaan. Aan haar zus moet hij € 39,27 betalen voor een pot verf. De € 1.238,82 voor het herstel van de keukenruit wijst de rechtbank af, omdat de verzekeraar die schade al vergoedde en zelf geen vordering indiende. Voor beide bedragen krijgt de man ook een schadevergoedingsmaatregel opgelegd: hij betaalt aan de Staat, die het geld doorbetaalt aan de slachtoffers. Lukt verhaal niet, dan kan hij worden gegijzeld voor maximaal acht dagen (voor het bedrag aan zijn ex-partner) of één dag (voor het bedrag aan haar zus).

Rechtbank Noord-Holland·
Strafrecht