Rechter handhaaft conservatoire beslagen op privévermogen bestuurders in bouwgeschil — RBNHO:2026:3126
bestuurdersaansprakelijkheid / opheffing conservatoir beslag / herstructurering concern
Eiser / verzoeker
Bouwheer (eiser in hoofdzaak, verweerder in incident)
Verweerder / gedaagde
Bestuurders en houdstermaatschappijen van Aan de Oever Holding B.V., waaronder M2M Beheer B.V.
De rechtbank wees de incidentele vordering tot opheffing van de conservatoire beslagen af en veroordeelde de bestuurders en hun vennootschappen hoofdelijk in de proceskosten van € 842,00.
- Opheffing conservatoir beslag werd afgewezen omdat de bestuurders niet summierlijk aannemelijk maakten dat de vordering ondeugdelijk is of het beslag onnodig.
- De bestuurders onderbouwden niet met stukken dat ADO haar bedrijfsactiviteiten na de herstructurering had voortgezet, terwijl tegelijkertijd een nieuw aannemersbedrijf met hetzelfde doel werd opgericht.
- De stelling dat de beslagen de bestuurders ernstig belemmeren in hun levensonderhoud werd verworpen bij gebrek aan concrete financiële onderbouwing.
- De rechtbank beoordeelde de provisionele vordering met terughoudendheid, omdat de opheffingsvraag sterk verweven is met de bestuurdersaansprakelijkheid die in de hoofdzaak nog beoordeeld moet worden.
- De bestuurders en hun vennootschappen werden hoofdelijk in de proceskosten van het incident veroordeeld.
Samenvatting
Een man die een woning met guesthouse en beachhouse liet bouwen aan de Noord-Hollandse kust sleepte de bestuurders van zijn aannemer voor de rechter. Hij stelt dat zij bewust hun bedrijfsstructuur hebben omgegooid om verhaal op de aannemer onmogelijk te maken.
De man kocht in 2021 een bouwkavel en sloot in 2022 een aannemingsovereenkomst met Aan de Oever Holding B.V. (ADO). Het bouwproject liep uit op een conflict over budgetoverschrijdingen, gefactureerde uren en gebreken aan het werk. Nadat de bouwheer facturen niet meer betaalde, schortte ADO de werkzaamheden op en werd de overeenkomst beëindigd. ADO startte vervolgens een procedure om openstaande facturen te innen; de bouwheer diende een tegenvordering in voor ruim € 1,2 miljoen aan onverschuldigd betaalde bedragen en herstelkosten.
Parallel aan dit geschil constateerde de bouwheer dat ADO halverwege 2025 in een bredere herstructurering was betrokken. Onder een nieuwe holdingstructuur werden nieuwe aannemersvennootschappen opgericht, terwijl ADO feitelijk buiten de actieve bedrijfsvoering werd geplaatst en een van haar werkmaatschappijen werd ontbonden. De bouwheer zag hierin een bewuste poging om ADO leeg te trekken en hem als schuldeiser te benadelen. Hij liet in december 2025 conservatoire beslagen leggen op de woningen, bankrekeningen en auto's van de twee bestuurders en hun persoonlijke houdstermaatschappijen, M2M Beheer B.V. en MB.
De bestuurders verzochten de rechtbank om die beslagen in een incident op te heffen. Zij betoogden dat de herstructurering al vroeg in 2025 was voorbereid en niets te maken had met het conflict met de bouwheer. De aanleiding was volgens hen de toetreding van een van de bestuurders tot een uitleenbedrijf. ADO zou gewoon zijn doorgegaan met haar bedrijfsactiviteiten en van uitholling zou geen sprake zijn. Bovendien stelden zij dat de beslagen hen zo zwaar troffen dat zij hun rekeningen niet meer konden betalen en niet meer in hun levensonderhoud konden voorzien.
De rechtbank volgde de bestuurders niet. Voor opheffing van een conservatoir beslag is vereist dat de vordering waarvoor het beslag is gelegd summierlijk ondeugdelijk is, of dat het beslag onnodig is. Geen van beide bleek het geval. De bestuurders hadden weliswaar een verklaring gegeven voor de herstructurering, maar niet concreet met stukken onderbouwd dat ADO haar activiteiten had voortgezet. Het feit dat binnen hetzelfde concern tegelijkertijd een nieuw aannemersbedrijf met hetzelfde doel als ADO werd opgericht, vroeg juist om nadere uitleg. Ook financiële gegevens die de vrees voor uitholling zouden weerleggen, ontbraken.
De stelling dat de beslagen hen ernstig belemmeren in hun privéleven en bedrijfsvoering werd door de rechtbank evenmin aanvaard: die was niet concreet toegelicht en niet met financiële documenten gestaafd. De rechtbank woog de belangen af en concludeerde dat het belang van de bouwheer om een waarborg te behouden zwaarder weegt dan het belang van de bestuurders bij opheffing. De conservatoire beslagen blijven dan ook in stand. De bestuurders en hun vennootschappen werden hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van het incident, in totaal € 842,00.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2024:7153, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 21-11-2024, 200.341.545
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:2615, Gerechtshof Amsterdam, 17-09-2024, 200.329.210/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2024:3723, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 04-06-2024, 200.333.287/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2023:10237, Rechtbank Noord-Holland, 11-10-2023, C/15/335122 / HA ZA 22-765
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/15/374314 / HA ZA 26-79
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. J.H. Gisolf
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.