CBR-rijbewijsschorsing koerier na blaastest blijft in stand — RBNHO:2026:3555
rijbewijsschorsing / CBR-geschiktheidsonderzoek alcohol
Eiser / verzoeker
Verzoeker uit Heerhugowaard
Verweerder / gedaagde
Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (CBR)
Het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen; de rijbewijsschorsing opgelegd door het CBR blijft in stand.
- Verzoeker werd aangetroffen op de bestuurdersstoel van zijn eigen auto bij een verkeersongeval met een ademalcohol van 595 µg/l, zonder jas bij -7 graden gevoelstemperatuur.
- Het alternatieve relaas van verzoeker — dat een onbekende jongen reed — werd niet ongeloofwaardig geacht, maar ontbeerde elke verifieerbare onderbouwing met verklaringen of stukken.
- De voorzieningenrechter oordeelde dat voldoende vaststaat dat verzoeker zelf bestuurder was, waardoor het CBR-besluit standhoudend is.
- Financiële gevolgen voor het werk als koerier bieden geen grond voor afwijking: de wet laat geen ruimte voor persoonlijke belangenafweging, en de situatie is niet uitzonderlijk genoeg.
- Het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen zonder proceskostenveroordeling.
Samenvatting
Een man uit Heerhugowaard die werkzaam is als koerier vroeg de rechter om zijn rijbewijsschorsing tijdelijk op te heffen. Het CBR had zijn rijbewijs geschorst nadat hij in de nacht van 25 januari 2026 door de politie was aangetroffen bij een verkeersongeval, waarbij een ademtest een alcoholgehalte van 595 microgram per liter uitwees — ruim boven de wettelijke grens.
De man betwistte dat hij zelf had gereden. Volgens hem was hij die avond uit geweest met vrienden, had hij zijn jas kwijtgeraakt en was hij met twee vreemde jongens in zijn eigen auto meegereden, waarbij één van hen zou hebben gereden. Tijdens het rijden naar Alkmaar-Noord zou het ongeluk zijn gebeurd, waarna de twee jongens waren weggelopen en hij alleen bij de auto was achtergebleven. Omdat hij onder invloed was en die jongen niet wilde 'verraden', had hij op het moment van aanhouding niets verklaard tegenover de politie.
De voorzieningenrechter vond het verhaal niet op voorhand ongeloofwaardig — het klopte in elk geval dat hij geen jas droeg bij vriestemperaturen van gevoelsmatig -7 graden. Maar het relaas werd verder nergens door onderbouwd: er waren geen verklaringen van derden, geen berichten van vrienden of bekenden, geen bewijs van de aangifte of e-mailcorrespondentie met het uitgaansgelegenheid. Dat zulke onderbouwing onmogelijk was, had de man niet aangetoond. De rechter concludeerde daarom dat voldoende vaststaat dat hijzelf achter het stuur zat.
De man had ook aangevoerd dat hij door de schorsing zijn werk als koerier niet meer kon doen en daardoor in de schulden dreigde te raken. De rechter erkende dat dit ingrijpend is, maar wees erop dat de wet het CBR geen ruimte laat voor een persoonlijke belangenafweging. Alleen in zeer uitzonderlijke gevallen kan een rechter de regeling buiten toepassing laten omdat de gevolgen onevenredig zijn. Daarvan was hier geen sprake: zijn situatie verschilt niet wezenlijk van andere mensen die voor hun werk afhankelijk zijn van hun rijbewijs en dat kwijtraken. Bovendien had hij geen financiële stukken overgelegd waaruit daadwerkelijk dreigende schulden bleken.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. De rijbewijsschorsing blijft daarmee van kracht gedurende het lopende onderzoek naar de geschiktheid van de man als bestuurder.
Betrokken advocaten
J.J. Kwant
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:6354, Raad van State, 24-12-2025, 202503574/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5158, Rechtbank Midden-Nederland, 03-10-2025, 24/7184
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5303, Rechtbank Midden-Nederland, 01-10-2025, UTR 25/3237
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:7059, Rechtbank Amsterdam, 24-09-2025, AMS 24/1677
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
HAA 26/1235
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bewoner uit Nieuw-Vennep wilde voorkomen dat het voormalige kantoorgebouw De Bolstoren wordt omgebouwd tot 104 woningen met 580 m² horeca in de plint. Het college van burgemeester en wethouders van Haarlemmermeer had daarvoor twee omgevingsvergunningen verleend aan De Raad Development uit Katwijk. De man maakte bezwaar tegen die vergunningen en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, een zogeheten voorlopige voorziening, zodat de bouwplannen intussen niet doorgaan. Het college verklaarde het bezwaar op 20 oktober 2026 kennelijk niet-ontvankelijk. Volgens het college was de man te laat met zijn bezwaar, en niet om een reden die zijn termijnoverschrijding verschoonbaar maakte. De man ging daartegen in beroep bij de rechtbank. Daardoor gold zijn verzoek om een spoedmaatregel als een verzoek dat hangende dat beroep werd gedaan. De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag als een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, zoals artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt. Een spoedmaatregel kan alleen worden getroffen zolang er een bezwaar- of beroepsprocedure loopt. Die procedure was er niet meer. De rechtbank had op dezelfde dag, 10 november 2026, het beroep van de man tegen het besluit van het college ongegrond verklaard. Daarmee was er niets meer waarop een voorlopige voorziening kon aansluiten. Over de inhoud van de vergunningen of over de vraag of de man te laat was met zijn bezwaar, oordeelde de voorzieningenrechter in deze uitspraak niet. Het oordeel in een spoedprocedure heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter zag geen reden voor een proceskostenveroordeling. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland verklaarde het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. De omgevingsvergunningen voor de transformatie van De Bolstoren blijven daardoor ongemoeid.
Een fabrikant van het gewasbeschermingsmiddel Calypso wil niet dat concurrentiegevoelige informatie over het middel op de website van het Ctgb komt te staan. Het Ctgb, het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, besloot in augustus 2026 een groot deel van het dossier openbaar te maken. Twee stichtingen hadden daar al in 2020 om gevraagd. Een deel van de gevraagde informatie is nu voorlopig geblokkeerd. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland beslist op het verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt totdat de rechter over het beroep zelf heeft beslist. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Het Ctgb besliste op 4 maart 2020 over het verzoek van de stichtingen om openbaarmaking van het dossier over Calypso en de werkzame stof thiacloprid. De stichtingen gingen daartegen in beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven, dat zich op 18 augustus 2020 onbevoegd verklaarde en de zaak doorstuurde naar de rechtbank Gelderland. Die verwees het beroep in 2023 terug naar het Ctgb, dat het als bezwaar moest behandelen. Het bestreden besluit van 26 augustus 2026 verklaarde het bezwaar deels gegrond en deels ongegrond. Het Ctgb kondigde aan de openbaar te maken documenten twee weken na bekendmaking op zijn website te publiceren. Bij het besluit hoort een inventarislijst van 637 documenten. Op verzoek van de voorzieningenrechter beperkte de fabrikant haar verzet tot vier documenten. Drie daarvan (nummers 377, 475 en 476) bevatten volgens haar informatie over de ingrediënten van het middel, waardoor het bij openbaarmaking eenvoudig na te maken is. Het vierde (nummer 428) bevat informatie over onzuiverheden en de volledige specificatie van de werkzame stof, volgens de fabrikant commercieel cruciaal. Voor de eerste drie documenten stelde zij voor de concentraties van de co-formulanten, de hulpstoffen in het middel, aanvullend te zwarten. De chemische namen en CAS-nummers (internationale identificatienummers van stoffen) zouden zichtbaar blijven. Document 428 wilde zij vertrouwelijk laten behandelen. Het Ctgb verzette zich niet tegen toewijzing. De stichtingen wel. Zij vinden dat er geen toereikende grond is om de informatie te weigeren. Het middel is volgens hen niet langer toegelaten, zodat namaken niet mag. Document 476 gaat volgens hen over emissies in het milieu. Ze willen snel kunnen controleren of de productie van het middel het milieu heeft belast. De voorzieningenrechter wijst erop dat openbaarheid het uitgangspunt is en dat dit algemene belang zwaar weegt. Maar als het besluit nu al wordt uitgevoerd, wordt de informatie bij de stichtingen bekend en is dat feitelijk niet meer terug te draaien. Een inhoudelijke beoordeling van de bezwaren van de fabrikant in het beroep zou dan nagenoeg illusoir worden. Daarom wijst de rechter het verzoek alleen af als de aangevoerde weigeringsgrond evident onzinnig is en de belangen bij directe openbaarmaking zeer zwaarwegend zijn. Dat is hier niet gebleken. Deze procedure leent zich niet voor voldoende onderzoek naar de weigeringsgronden. De stichtingen hebben bovendien geen zwaarwegend spoedeisend belang gesteld. Het middel mag in Europa inmiddels niet meer worden gebruikt, waardoor een snelle controle op emissies onvoldoende urgent is. Niet valt in te zien dat zij de behandeling van het beroep niet kunnen afwachten. De rechter zag af van een zitting omdat het verzoek kennelijk gegrond is. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 26 augustus 2026 tot op het beroep is beslist, maar alleen voor document 428 (geheel) en voor de concentraties van de co-formulanten in de documenten 377, 475 en 476. Voor de rest blijft het besluit gelden, dus het Ctgb moet de overige documenten wel openbaar maken, met inachtneming van de beperkingen uit het besluit. Het Ctgb moet de fabrikant het griffierecht van € 397 vergoeden en € 934 aan proceskosten betalen. Hoger beroep tegen deze uitspraak is niet mogelijk.
Een taxichauffeur uit de regio mag een maand lang niet in het gebied rond Schiphol komen. De burgemeester van Haarlemmermeer legde hem die verblijfsontzegging op op grond van een beleidsregel over ongewenst taxi's aanbieden. Voor de chauffeur is dat zwaar: hij zegt dat zijn werk voor 99,9 procent bestaat uit het ophalen van klanten op Schiphol. De verblijfsontzegging werd op 18 oktober 2026 op schrift gesteld en op 26 oktober 2026 naar de man verstuurd. Hij maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland om een voorlopige voorziening. Zo'n voorziening is een spoedmaatregel die moet voorkomen dat een besluit al wordt uitgevoerd voordat op het bezwaar is beslist. De ontzegging was op 29 oktober 2026 ingegaan en loopt tot 29 november 2026. De voorzieningenrechter vroeg de burgemeester de ontzegging op te schorten, maar die liet per e-mail van 4 november 2026 weten daartoe niet bereid te zijn. Omdat de maatregel kort duurt en al liep, deed de rechter uitspraak zonder zitting. De chauffeur voerde aan dat de ontzegging hem raakt in zijn beroepsuitoefening en in het inkomen dat hij met zijn gebruikelijke ritten verdient. Ook stelde hij dat zijn bewegingsvrijheid wordt beperkt omdat hem de toegang tot een groot gebied is ontzegd. De voorzieningenrechter vindt de verblijfsontzegging niet evident onrechtmatig en ziet geen spoedeisend belang dat een voorziening rechtvaardigt. De ontzegging duurt maar een maand en belet de man volgens zijn eigen verklaring niet om klanten naar Schiphol te brengen. Ook kan hij elders als taxichauffeur werken. Hij kan dus nog steeds inkomen verwerven, al is het niet via zijn gebruikelijke werk. Een financiële noodsituatie is daarom niet aannemelijk. Bovendien kan hij de schade op de burgemeester verhalen als in bezwaar of beroep blijkt dat de ontzegging ten onrechte is opgelegd, zodat die schade niet onomkeerbaar is. De beperking van zijn bewegingsvrijheid is volgens de rechter inherent aan een verblijfsontzegging, en niet gebleken is dat die hem onevenredig raakt. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De chauffeur moet zich dus aan de verblijfsontzegging blijven houden. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.