Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:3631Civiel Recht; Verbintenissenrecht

Aannemer aansprakelijk voor schending waarschuwingsplicht bij bouw bedrijfsruimte — RBNHO:2026:3631

aannemingsrecht / schending waarschuwingsplicht / verrekening schadevergoeding met factuurbedragen

Eiser / verzoeker

Aannemingsbedrijf (eiser)

VS

Verweerder / gedaagde

Groothandel in glasverpakkingen (gedaagde)

Gedaagde veroordeeld tot betaling van €11.093,04 aan resterende factuurbedragen na verrekening met €5.418 schadevergoeding wegens schending waarschuwingsplicht door de aannemer, plus €885,93 incassokosten.

  • Aannemer heeft wettelijke waarschuwingsplicht geschonden door opdrachtgever niet te informeren dat casco oplevering van bovenverdiepingen zou leiden tot het niet behalen van de afgesproken temperatuur van 21 graden Celsius.
  • Eigen schuld van de opdrachtgever voor 50%: de overeenkomst vermeldde expliciet dat de temperatuur alleen bij gelijktijdige verwarming van alle vertrekken behaald zou worden, en de opdrachtgever wist dat hij het gebouw niet zo zou gebruiken.
  • Schadevergoeding van €8.900 aan herstelkosten en €1.936 aan onderzoekskosten worden bij helfte verdeeld; aannemer vergoedt €5.418.
  • Verrekening van de schadevordering met de openstaande facturen leidt ertoe dat opdrachtgever nog €11.093,04 moet betalen.
  • Vordering tot nakoming (herstelwerkzaamheden) afgewezen omdat nakoming van de geschonden waarschuwingsplicht achteraf blijvend onmogelijk is.

Samenvatting

Een aannemingsbedrijf dat een nieuwe bedrijfsruimte bouwde voor een groothandel in glasverpakkingen, moet een deel van zijn openstaande facturen afschrijven. De opdrachtgever weigerde twee facturen te betalen omdat de kantoorruimte niet warm genoeg werd — een probleem dat volgens hem door de aannemer had moeten worden voorkomen.

De partijen sloten een aannemingsovereenkomst voor ruim 2,7 miljoen euro voor de bouw van een nieuwe bedrijfsruimte. Afgesproken was dat de kantoorruimten op tenminste 21 graden Celsius verwarmd konden worden. Tijdens de uitvoering koos de opdrachtgever ervoor de bovenste verdiepingen casco op te leveren — zonder volledige verwarmingsinstallatie — omdat hij het gebouw 'op de groei' had gekocht en het pand gefaseerd in gebruik wilde nemen. De aannemer ging daarmee akkoord, zonder daarbij te waarschuwen voor de gevolgen van die keuze.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Na oplevering bleek dat de kantoorruimte onvoldoende verwarmd kon worden. De opdrachtgever liet een onderzoeksbureau, Revo, een rapport opstellen over de aansprakelijkheid en de schade. Op basis daarvan weigerde hij twee resterende facturen — samen ruim 46.000 euro — volledig te betalen. Hij had al 30.000 euro voldaan in het kader van een betalingsregeling. Het restant van ruim 17.000 euro was de inzet van de rechtszaak.

De kantonrechter stelt vast dat de aannemer zijn wettelijke waarschuwingsplicht heeft geschonden. Als professioneel opdrachtnemer had het bedrijf de opdrachtgever er uitdrukkelijk op moeten wijzen dat de casco oplevering van de bovenverdiepingen ertoe zou leiden dat de afgesproken temperatuur niet gehaald zou worden — tenzij aanvullende maatregelen werden genomen. Door die waarschuwing achterwege te laten, ontnam de aannemer de opdrachtgever de mogelijkheid andere keuzes te maken.

Tegelijk oordeelt de rechter dat de opdrachtgever ook zelf een aandeel heeft in de ontstane situatie. In de aannemingsovereenkomst stond uitdrukkelijk dat de 21 graden Celsius alleen behaald zou worden bij gelijktijdige verwarming van alle vertrekken. De opdrachtgever wist dat hij het gebouw niet op die manier zou gebruiken, en had als redelijk denkende partij zelf ook kunnen bedenken dat het weglaten van verwarming op grote delen van het pand gevolgen zou hebben voor de temperatuur. De schade wordt daarom bij helfte verdeeld: elk 50 procent.

De totale schade bedraagt 8.900 euro aan herstelkosten plus 1.936 euro aan onderzoekskosten van Revo. Na toepassing van de 50-procentsverdeling moet de aannemer respectievelijk 4.450 euro en 968 euro vergoeden — samen 5.418 euro. Dit bedrag mag de opdrachtgever verrekenen met de openstaande facturen. Na die verrekening resteert een betalingsverplichting van 11.093,04 euro voor de opdrachtgever, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 1 januari 2025 en 885,93 euro aan buitengerechtelijke incassokosten. De vordering van de opdrachtgever tot het daadwerkelijk uitvoeren van herstelwerkzaamheden wees de rechter af, omdat nakoming van de geschonden waarschuwingsplicht achteraf niet meer mogelijk is.

Betrokken advocaten

mr. L.M. Ravestijn

gedaagde

Eisenmann & Ravestijn, AMSTERDAM

114 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

K/4101/11816897

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:15470
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:15340
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:15192
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Rechter laat Interflow executeren: ex-directeur moet gekopieerde bedrijfsdata vernietigen

Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:14230
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht