Snackbarhouder verliest huurrecht na 15 maanden betalingsverzuim — RBNHO:2026:3773
Ontbinding huurovereenkomst bedrijfsruimte wegens huurachterstand
Eiser / verzoeker
Verhuurders van bedrijfsruimte te plaats 1
Verweerder / gedaagde
Snackbarhouder / huurder van bedrijfsruimte te plaats 2
Huurovereenkomst ontbonden, gedaagde veroordeeld tot ontruiming binnen 14 dagen en betaling van €16.397,23 aan huurachterstand plus €181,36 incassokosten en €1.267,43 proceskosten; tegenvordering afgewezen.
- Huurachterstand van 15 maanden (€16.397,23) rechtvaardigt ontbinding van de huurovereenkomst, ook bij een 24-jarige huurrelatie
- Beroep op opschorting wegens gebreken verworpen: wateroverlast was een eenmalig incident en ontbrekende schutting is geen verhuurdersverplichting
- Beroep op verrekening gepasseerd omdat de schadevordering niet eenvoudig was vast te stellen (art. 6:136 BW)
- Tegenvordering van €28.988,91 afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing: verwijzing naar bijlage met schadeposten zonder toelichting of grondslag is niet genoeg
- Vordering tegen de vennootschap en haar vennoten afgewezen nu geen sprake was van indeplaatsstelling
Samenvatting
Een snackbarhouder die al sinds 2002 een bedrijfsruimte huurt, moet die ruimte verlaten nadat hij meer dan een jaar de huur niet heeft betaald. De kantonrechter in Zaanstad ontbond de huurovereenkomst en veroordeelde de huurder tot betaling van ruim zestienduizend euro aan achterstallige huur.
De huurder erkende dat hij sinds februari 2025 geen huur meer betaalde, maar beriep zich op het recht om betalingen op te schorten vanwege gebreken aan het pand. Hij wees op wateroverlast, scheurvorming in muren, een kapotte schutting en overlast van buren. Als bewijs van de lekkage legde hij een filmpje over waarop water uit het systeemplafond op de toonbank van zijn snackbar stroomde.
De rechter nam de gestelde gebreken grotendeels niet serieus als reden voor opschorting. Over de wateroverlast oordeelde de kantonrechter dat het ging om een eenmalig incident, veroorzaakt doordat bovenburen hun plafond schoonspoten met een slecht gesloten deur. Dat de huurder daaraan twee beschadigde plafondplaten overhield, was onvoldoende reden om meer dan een jaar helemaal geen huur te betalen. Het ontbreken van een schutting is bovendien geen taak van de verhuurder maar van de huurder zelf, aldus de rechter.
Ook het beroep op verrekening — waarbij de huurder wilde betogen dat zijn schadeclaim hoger was dan de huurachterstand — slaagde niet. De rechter paste de wettelijke mogelijkheid toe om zo'n beroep te passeren als de schadevordering niet eenvoudig is vast te stellen, wat hier het geval was omdat de verhuurders de schade betwistten.
De huurder had ook bezwaar gemaakt tegen de procesvoering van de vroegere gemachtigde van de verhuurders, en beweerde dat die zich ten onrechte voordeed als advocaat en de waarheid verdraaide. De kantonrechter vond hiervoor geen enkele aanwijzing in het dossier en verwierp dit verweer.
De tegenvordering van de huurder, waarbij hij een schadevergoeding van bijna negenentwintigduizend euro eiste voor de gestelde gebreken, werd afgewezen. De huurder had voor de onderbouwing slechts verwezen naar een bijlage met een opsomming van schadeposten, zonder uitleg over de herkomst, berekening of juridische grondslag van die posten. Dat is onvoldoende, aldus de rechter.
Hoewel de huurovereenkomst al vierentwintig jaar liep, woog dat niet zwaar genoeg om ontbinding te voorkomen. De kantonrechter ontbond de huurovereenkomst, veroordeelde de huurder tot ontruiming van de bedrijfsruimte binnen veertien dagen na betekening van het vonnis, en tot betaling van € 16.397,23 aan achterstallige huur, € 181,36 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.267,43 aan proceskosten.
Betrokken advocaten
D.G. Joemai
eiser
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
K/4104/11951709
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.