Wrakingsverzoek in huurgeschil afgewezen: opmerking 'niet normaal' ongelukkig maar geen vooringenomenheid — RBNHO:2026:3831
wrakingsverzoek in huurgeschil kort geding
Eiser / verzoeker
huurder (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
mr. S.N. Schipper (voorzieningenrechter); wederpartij in hoofdzaak: Stichting Pré Wonen
Het wrakingsverzoek tegen de voorzieningenrechter is afgewezen en het kort geding wordt voortgezet.
- Opmerking 'niet normaal' over communicatiestijl huurder was ongelukkig gekozen maar levert geen objectief gerechtvaardigde vrees voor vooringenomenheid op.
- Het onderbreken van een partij en het stellen van kritische vragen over het spoedeisend belang valt binnen de regierol van de rechter.
- Het corrigeren van feitelijke onjuistheden door de rechter betekent niet dat hij partij kiest.
- De omstandigheid dat de ene partij meer of kritischer wordt bevraagd dan de andere is op zichzelf onvoldoende grond voor wraking.
- Het wrakingsverzoek is afgewezen en de kort gedingprocedure wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond.
Samenvatting
Een huurder uit Noord-Holland diende een wrakingsverzoek in tegen de voorzieningenrechter die zijn kort geding behandelde. De man huurt een woning van woningcorporatie Pré Wonen in een verouderd appartementencomplex met diverse gebreken. Hij had eerder een procedure bij de Huurcommissie gewonnen en daardoor huurprijsvermindering gekregen. In het kort geding stond de vraag centraal of er voldoende spoedeisend belang was voor een rechterlijke uitspraak, mede gezien het geplande onderhoud.
Tijdens de zitting van 5 maart 2026 liep de behandeling stroef. De huurder reageerde uitgebreid op stellingen van Pré Wonen met verhalen over eerdere ervaringen, waarbij hij ook met stemverheffing sprak. De voorzieningenrechter onderbrak hem en merkte op dat 'de manier waarop hij het woord voert niet normaal is', en wees erop dat hij ook een advocaat had die het woord voor hem kon voeren. De voorzieningenrechter stelde verder kritische vragen aan de huurder over het spoedeisend belang en wees hem erop dat enkele door hem gepresenteerde feiten 'niet waar' waren. Pré Wonen werd in zijn beleving minder kritisch bevraagd.
De huurder diende de volgende dag een schriftelijk wrakingsverzoek in. Hij stelde dat de voorzieningenrechter een negatief oordeel had over hem als persoon, onder meer vanwege zijn stem, en dat zijn zaak daardoor niet eerlijk en onbevooroordeeld zou worden behandeld.
De wrakingskamer toetste het verzoek aan twee maatstaven: of de rechter persoonlijk vooringenomen was, en of er objectieve feiten waren die de vrees voor partijdigheid rechtvaardigden. Bij wraking geldt als uitgangspunt dat een rechter uit hoofde van zijn aanstelling onpartijdig wordt geacht, tenzij er zwaarwegende aanwijzingen zijn voor het tegendeel.
De kamer stelde vast dat de opmerking over het stemgeluid niet uit het proces-verbaal bleek en door de voorzieningenrechter werd betwist. Hij had bedoeld iets te zeggen over de houding en communicatiestijl van de huurder, niet over zijn stem. De wrakingskamer constateerde bovendien zelf op de zitting dat het stemgeluid van de huurder geenszins vreemd of opvallend was.
Over de woorden 'niet normaal' oordeelde de kamer dat die ongelukkig waren gekozen. De huurder had deze opmerking opgevat in het licht van eerdere negatieve ervaringen over hoe hij bij anderen overkomt. Toch leverde dit geen grond op voor wraking: de opmerking was bedoeld om de orde te bewaken en het debat terug te brengen naar de juridisch relevante vragen. De kamer wees er ook op dat de huurder tijdens de wrakingszitting zelf opnieuw uitgebreid wilde vertellen over de jaren van contact met Pré Wonen en daarbij soms met stemverheffing sprak, wat de context van de oorspronkelijke onderbreking verklaarde.
Het kritisch bevragen van de huurder over het spoedeisend belang, het corrigeren van feitelijke stellingen en het minder bevragen van Pré Wonen leverden evenmin grond op voor wraking. Het is de taak van de rechter om feiten in kaart te brengen, partijen te corrigeren als zij onjuistheden presenteren, en zelf te bepalen aan wie hij vragen stelt.
De wrakingskamer wees het verzoek af en beval dat het kort geding wordt voortgezet in de stand waarin het zich bevond op het moment van de wrakingsaanvraag.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:3315, Gerechtshof Amsterdam, 09-12-2025, 200.339.404
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2025:13673, Rechtbank Noord-Holland, 27-11-2025, 370212
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:13148, Rechtbank Noord-Holland, 05-11-2025, 11689644 \ CV EXPL 25-1730
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:2270, Gerechtshof Amsterdam, 02-09-2025, 200.334.232/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C16-37544
Procedure
Wraking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.