Rechtbank laat schuldenaar toe tot schuldsaneringsregeling ondanks ontbrekend minnelijk traject — RBNHO:2026:4214
toelating wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP)
Eiser / verzoeker
schuldenaar
Verweerder / gedaagde
n.v.t.
Schuldenaar toegelaten tot de WSNP met ingang van 21 april 2026, voor een termijn van 18 maanden eindigend op 21 oktober 2027.
- Rechtbank maakt uitzondering op de verplichting tot een voorafgaand minnelijk traject vanwege dreigende dakloosheid van schuldenaar en zijn minderjarige dochter.
- Trage medewerking van schuldenaar bij aanleveren stukken komt in beginsel voor zijn eigen risico, maar bijzondere omstandigheden rechtvaardigen hier een uitzondering.
- Ambtshalve onderzoek naar een eerdere ingangsdatum van de WSNP (naar aanleiding van HR 20 december 2024) levert geen aanleiding op, omdat schuldenaar ondanks afloscapaciteit niets heeft afgedragen.
- WSNP-termijn vastgesteld op 18 maanden, van 21 april 2026 tot 21 oktober 2027.
- Afloscapaciteit van schuldenaar bedraagt circa € 420 per maand op basis van de vtlb-berekening.
Samenvatting
Een man uit Noord-Holland vroeg de rechtbank om te worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP), de wettelijke regeling waarmee mensen met problematische schulden onder toezicht van een bewindvoerder toewerken naar een zogeheten schone lei. De zaak speelde al langer: eerder was een dreigende uithuiszetting tijdelijk gestopt om de man de kans te geven zijn schulden minnelijk te regelen.
Normaal geldt als harde eis dat iemand eerst heeft geprobeerd om buiten de rechtbank tot een schuldregeling te komen met zijn schuldeisers. Die poging moet zijn mislukt voordat toegang tot de WSNP wordt verleend. In dit geval had de man geen voorstel gedaan aan zijn schuldeisers. De reden: nadat hij op 6 november 2025 een schuldregelingsovereenkomst had ondertekend, duurde het tot 20 februari 2026 voordat het volledige schuldenoverzicht beschikbaar was. Daarna duurde het nog tot 7 april 2026 voordat de man de benodigde stukken ondertekende, waarna er onvoldoende tijd resteerde om binnen de looptijd van het moratorium, de schorsing van de ontruiming, nog een minnelijk voorstel te doen.
De rechtbank erkende dat de trage medewerking van de man in beginsel voor zijn eigen risico komt. Toch koos de rechtbank voor een uitzondering op de hoofdregel. De man heeft een vaste baan van 38 tot 40 uur per week en een afloscapaciteit van ongeveer € 420 per maand. Hij heeft de huur steeds op tijd betaald, geholpen door zijn beschermingsbewindvoerder. Doorslaggevend was echter dat zijn minderjarige dochter voltijds bij hem woont. Een alternatieve woning heeft de man niet. Een niet-ontvankelijkverklaring zou betekenen dat zowel hij als zijn dochter op straat komen te staan, en dat woog de rechtbank zwaar.
De rechtbank oordeelde dat de verklaring van Kredietbank Nederland, die als schuldhulpverlener optrad, voldoende onderbouwde waarom een tijdige minnelijke regeling niet mogelijk was geweest. Gelet op de bijzondere omstandigheden verklaarde de rechtbank de man ontvankelijk in zijn verzoek en stelde vast dat hij ook inhoudelijk voldoet aan de eisen voor toelating.
Vervolgens onderzocht de rechtbank ambtshalve, op eigen initiatief dus, of er reden was om de begindatum van de WSNP eerder te laten ingaan dan de uitspraakdatum. Dit volgt uit een arrest van de Hoge Raad van 20 december 2024. De rechtbank zag daartoe echter geen aanleiding: de man had, ondanks zijn afloscapaciteit, in de aanloop naar de uitspraak niets afgedragen aan zijn schuldeisers.
De rechtbank liet de man toe tot de WSNP met ingang van 21 april 2026. De regeling duurt 18 maanden en eindigt op 21 oktober 2027. Als hij zich aan alle verplichtingen houdt, komt hij in aanmerking voor de schone lei.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; InsolventierechtZaaknummer
C/15/371210 FT RK 25/854
Procedure
Rekestprocedure
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw die in 2011 een nieuwbouwappartement kocht van een vastgoedvennootschap, stapte naar de rechter om die vennootschap alsnog failliet te laten verklaren of de vereffening te heropenen. De rechtbank Noord-Holland wees dat verzoek af. De koopster had bij de aankoop een kortingsregeling bedongen van in totaal 16 procent op de oorspronkelijke vraagprijs. Een deel van die korting, 11 procent, was voorwaardelijk: als zij het appartement later zou verkopen, moest zij een bedrag terugbetalen. In mei 2025 verkocht zij het appartement. De notaris hield daarop een bedrag van € 59.895 in depot, in afwachting van duidelijkheid over de vraag wie dat geld toekomt. Daarover was onduidelijkheid ontstaan omdat de vastgoedvennootschap haar vordering op de koopster al vóór haar eigen faillissement in 2012 had overgedragen aan een gelieerde onderneming. De koopster twijfelde aan de geldigheid van die overdrachten en wilde niet het risico lopen aan de verkeerde partij te betalen. Zij verzocht de rechtbank daarom de vennootschap opnieuw failliet te verklaren, zodat een curator de zaak kon uitzoeken. Subsidiair vroeg zij om heropening van de vereffening. De koopster voerde ook aan dat zij zelf een vordering op de vennootschap had wegens oneerlijke handelspraktijken bij de totstandkoming van de kortingsregeling. Dat bedrag zou zij willen verrekenen met wat zij eventueel verschuldigd is. De rechtbank constateerde juist op grond van dat argument dat de koopster geen belang meer heeft bij een vereffening: als zij haar eigen vordering verrekent, blijft er per saldo niets over om van de vennootschap te vorderen. Voor het overige belang dat de koopster aanvoerde, namelijk zekerheid over wie de rechtmatige schuldeiser is, biedt een vereffening geen oplossing. Dat vraagstuk moet via een andere juridische procedure worden beslecht, zoals een procedure waarin de rechter verklaart aan wie bevrijdend kan worden betaald. De rechtbank wees erop dat de koopster zelf al een depotovereenkomst had laten opmaken bij de notaris, die precies voor die situatie is bedoeld. Dat aan zo'n procedure kosten zijn verbonden, is geen reden om dan maar een vereffenaar te benoemen. De rechtbank verklaarde de koopster niet-ontvankelijk in haar verzoek.
Een man uit Noord-Holland verzocht de rechtbank om te worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP). De rechtbank wees dit verzoek af op een formele grond: de man had nog niet geprobeerd om buiten de rechtbank om een akkoord te bereiken met zijn schuldeisers. Voordat iemand toegelaten kan worden tot de schuldsaneringsregeling, moet er een zogenoemde minnelijke schuldregeling zijn geprobeerd. Dat houdt in dat de schuldhulpverlener namens de schuldenaar een voorstel doet aan alle schuldeisers om de schulden gedeeltelijk af te lossen. Alleen als aannemelijk is dat zo'n buitengerechtelijke regeling niet haalbaar is, kan die stap worden overgeslagen. De schuldhulpverlener van de man, werkzaam bij NewFuture van de gemeente, legde ter zitting uit waarom zij nog geen aanbod had kunnen doen. De schulden waren pas heel recent volledig in kaart gebracht, omdat bij de Belastingdienst nog twee belastingaangiften over 2025 openstonden. Nadat de man die alsnog had ingediend, had de schuldhulpverlener meerdere keren contact opgenomen met de Belastingdienst om een actueel overzicht te krijgen. Op 18 juni 2026 kreeg zij telefonisch een saldo-opgave; de schriftelijke bevestiging was nog onderweg. Daarnaast liep een moratorium, een tijdelijke opschorting van de ontruiming van de woning van de man, binnenkort af. Dat maakte een minnelijk traject volgens de schuldhulpverlener praktisch onmogelijk. De rechtbank volgde dat redenering niet. De telefonisch verstrekte saldo-opgave van de Belastingdienst was al voldoende om een zogeheten prognoseakkoord op te baseren en aan de schuldeisers voor te leggen. Het was niet aannemelijk dat de schriftelijke bevestiging nog wezenlijk andere bedragen zou bevatten. Ook het dreigende aflopen van het moratorium maakte een minnelijk aanbod niet onmogelijk, aldus de rechtbank. De verhuurder van de woning zou als schuldeiser in het minnelijke voorstel kunnen worden betrokken, waarbij hem gevraagd kan worden in te stemmen met verder uitstel van de ontruiming totdat er een definitief akkoord is. De rechtbank merkte daarbij op dat de man tijdens het schuldhulpverleningstraject steeds op tijd huur had betaald, wat de kans op medewerking van de verhuurder vergroot. De rechtbank verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek. Dat betekent dat zijn aanvraag inhoudelijk niet is beoordeeld. De man moet eerst, met hulp van zijn schuldhulpverlener, alsnog proberen een minnelijk akkoord met de schuldeisers te bereiken. Als dat mislukt, kan hij opnieuw een verzoek indienen om te worden toegelaten tot de schuldsaneringsregeling.