Rechtbank laat man toe tot schuldsanering maar wijst vroegere ingangsdatum grotendeels af — RBNHO:2026:4245
toelating schuldsaneringsregeling / WSNP met verzoek eerdere ingangsdatum
Eiser / verzoeker
verzoeker (geboren 1992)
Verweerder / gedaagde
niet van toepassing (verzoekschriftprocedure)
Verzoeker toegelaten tot de schuldsaneringsregeling voor 18 maanden vanaf 28 januari 2026, maar het verzoek om de ingangsdatum op 30 mei 2024 te stellen werd afgewezen.
- Aflossingen via loonbeslag tellen mee als aflossing in minnelijk traject, maar alleen na ondertekening van de schuldregelingsovereenkomst.
- Verzoeker heeft in meerdere maanden het resterend deel van zijn afloscapaciteit niet gespaard, wat als tekortkoming wordt aangemerkt.
- Een Wajong-uitkering vrijwaart niet automatisch van de sollicitatie- en arbeidsplicht; medische onderbouwing of gemeentelijke vrijstelling ontbreekt.
- De tekortkomingen worden gedeeltelijk gecompenseerd door negen maanden loonbeslag, wat leidt tot een ingangsdatum van 28 januari 2026 in plaats van de verzochte datum van 30 mei 2024.
- De schuldsaneringsregeling wordt toegewezen voor 18 maanden, eindigend op 28 juli 2027.
Samenvatting
Een man vroeg de rechtbank Noord-Holland om hem toe te laten tot de schuldsaneringsregeling (WSNP) en verzocht daarbij om de regeling met terugwerkende kracht te laten ingaan op 30 mei 2024, de datum waarop hij een schuldregelingsovereenkomst had ondertekend. Zijn argument was dat er al lange tijd loonbeslag op zijn inkomen lag, waardoor hij tijdens het minnelijke traject niet zelf had kunnen sparen voor zijn schuldeisers.
De rechtbank stelde vast dat aflossingen via loonbeslag kunnen meetellen als aflossing in het kader van een buitengerechtelijke schuldregeling, maar alleen als die aflossingen plaatsvonden nadat de schuldregelingsovereenkomst was ondertekend of nadat een akkoord aan schuldeisers was aangeboden. Uit de betaalspecificaties bleek dat er inderdaad bedragen waren ingehouden via beslag: eenmalig € 374,90 in augustus 2024 en vervolgens wisselende bedragen in de maanden daarna.
De rechtbank constateerde echter ook dat de man niet alles had gedaan wat van hem verwacht mocht worden. In meerdere maanden was zijn afloscapaciteit hoger dan het bedrag dat via beslag werd ingehouden, maar hij had het resterende deel niet gespaard. Bovendien had hij niet gesolliciteerd of gewerkt, omdat hij een Wajong-uitkering ontvangt. De rechtbank oordeelde dat een Wajong-uitkering op zichzelf niet betekent dat iemand vrijgesteld is van de sollicitatieplicht. Medische stukken die volledige arbeidsongeschiktheid zouden aantonen, of een formele vrijstelling van de gemeente, ontbraken.
Door het niet maximaal inspannen om te sparen en het ontbreken van een vrijstelling van de arbeids- en sollicitatieplicht, concludeerde de rechtbank dat de man tekortschoot. Die tekortkomingen compenseerde de rechtbank gedeeltelijk met de negen maanden waarover beslag op het inkomen had gelegen. Dat resulteerde niet in de verzochte ingangsdatum van mei 2024, maar in een ingangsdatum van 28 januari 2026, drie maanden vóór de datum van toelating.
De rechtbank liet de man toe tot de schuldsaneringsregeling met een looptijd van achttien maanden, ingaande op 28 januari 2026 en eindigend op 28 juli 2027. Het verzoek om een vroegere ingangsdatum werd grotendeels afgewezen.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; InsolventierechtZaaknummer
NL:TZ:2600781
Procedure
Rekestprocedure
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw die in 2011 een nieuwbouwappartement kocht van een vastgoedvennootschap, stapte naar de rechter om die vennootschap alsnog failliet te laten verklaren of de vereffening te heropenen. De rechtbank Noord-Holland wees dat verzoek af. De koopster had bij de aankoop een kortingsregeling bedongen van in totaal 16 procent op de oorspronkelijke vraagprijs. Een deel van die korting, 11 procent, was voorwaardelijk: als zij het appartement later zou verkopen, moest zij een bedrag terugbetalen. In mei 2025 verkocht zij het appartement. De notaris hield daarop een bedrag van € 59.895 in depot, in afwachting van duidelijkheid over de vraag wie dat geld toekomt. Daarover was onduidelijkheid ontstaan omdat de vastgoedvennootschap haar vordering op de koopster al vóór haar eigen faillissement in 2012 had overgedragen aan een gelieerde onderneming. De koopster twijfelde aan de geldigheid van die overdrachten en wilde niet het risico lopen aan de verkeerde partij te betalen. Zij verzocht de rechtbank daarom de vennootschap opnieuw failliet te verklaren, zodat een curator de zaak kon uitzoeken. Subsidiair vroeg zij om heropening van de vereffening. De koopster voerde ook aan dat zij zelf een vordering op de vennootschap had wegens oneerlijke handelspraktijken bij de totstandkoming van de kortingsregeling. Dat bedrag zou zij willen verrekenen met wat zij eventueel verschuldigd is. De rechtbank constateerde juist op grond van dat argument dat de koopster geen belang meer heeft bij een vereffening: als zij haar eigen vordering verrekent, blijft er per saldo niets over om van de vennootschap te vorderen. Voor het overige belang dat de koopster aanvoerde, namelijk zekerheid over wie de rechtmatige schuldeiser is, biedt een vereffening geen oplossing. Dat vraagstuk moet via een andere juridische procedure worden beslecht, zoals een procedure waarin de rechter verklaart aan wie bevrijdend kan worden betaald. De rechtbank wees erop dat de koopster zelf al een depotovereenkomst had laten opmaken bij de notaris, die precies voor die situatie is bedoeld. Dat aan zo'n procedure kosten zijn verbonden, is geen reden om dan maar een vereffenaar te benoemen. De rechtbank verklaarde de koopster niet-ontvankelijk in haar verzoek.
Een man uit Noord-Holland verzocht de rechtbank om te worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP). De rechtbank wees dit verzoek af op een formele grond: de man had nog niet geprobeerd om buiten de rechtbank om een akkoord te bereiken met zijn schuldeisers. Voordat iemand toegelaten kan worden tot de schuldsaneringsregeling, moet er een zogenoemde minnelijke schuldregeling zijn geprobeerd. Dat houdt in dat de schuldhulpverlener namens de schuldenaar een voorstel doet aan alle schuldeisers om de schulden gedeeltelijk af te lossen. Alleen als aannemelijk is dat zo'n buitengerechtelijke regeling niet haalbaar is, kan die stap worden overgeslagen. De schuldhulpverlener van de man, werkzaam bij NewFuture van de gemeente, legde ter zitting uit waarom zij nog geen aanbod had kunnen doen. De schulden waren pas heel recent volledig in kaart gebracht, omdat bij de Belastingdienst nog twee belastingaangiften over 2025 openstonden. Nadat de man die alsnog had ingediend, had de schuldhulpverlener meerdere keren contact opgenomen met de Belastingdienst om een actueel overzicht te krijgen. Op 18 juni 2026 kreeg zij telefonisch een saldo-opgave; de schriftelijke bevestiging was nog onderweg. Daarnaast liep een moratorium, een tijdelijke opschorting van de ontruiming van de woning van de man, binnenkort af. Dat maakte een minnelijk traject volgens de schuldhulpverlener praktisch onmogelijk. De rechtbank volgde dat redenering niet. De telefonisch verstrekte saldo-opgave van de Belastingdienst was al voldoende om een zogeheten prognoseakkoord op te baseren en aan de schuldeisers voor te leggen. Het was niet aannemelijk dat de schriftelijke bevestiging nog wezenlijk andere bedragen zou bevatten. Ook het dreigende aflopen van het moratorium maakte een minnelijk aanbod niet onmogelijk, aldus de rechtbank. De verhuurder van de woning zou als schuldeiser in het minnelijke voorstel kunnen worden betrokken, waarbij hem gevraagd kan worden in te stemmen met verder uitstel van de ontruiming totdat er een definitief akkoord is. De rechtbank merkte daarbij op dat de man tijdens het schuldhulpverleningstraject steeds op tijd huur had betaald, wat de kans op medewerking van de verhuurder vergroot. De rechtbank verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek. Dat betekent dat zijn aanvraag inhoudelijk niet is beoordeeld. De man moet eerst, met hulp van zijn schuldhulpverlener, alsnog proberen een minnelijk akkoord met de schuldeisers te bereiken. Als dat mislukt, kan hij opnieuw een verzoek indienen om te worden toegelaten tot de schuldsaneringsregeling.