KLM-werknemer ontslagen na brandstoflek van 1.000 liter door tanken zonder toezicht — RBNHO:2026:5641
ontbinding arbeidsovereenkomst wegens ernstig verwijtbaar handelen (veiligheidsincident op luchthaven)
Eiser / verzoeker
Koninklijke Luchtvaart Maatschappij N.V. (KLM)
Verweerder / gedaagde
werknemer (Dispencer Operator De-icer Level 2)
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 juni 2026 wegens ernstig verwijtbaar handelen, zonder toekenning van een transitievergoeding of billijke vergoeding; de werknemer wordt veroordeeld in de proceskosten van € 1.148.
- Werknemer tankte vliegtuig zonder toezicht te houden, in strijd met duidelijke veiligheidsprotocollen, waardoor circa 1.000 liter brandstof lekte.
- Eerdere waarschuwingen en een onvoldoende bij een praktijktoets maken dat de werknemer als gewaarschuwd mens gold.
- Wisselende en aantoonbaar onjuiste verklaringen duiden op gebrek aan zelfinzicht en verantwoordelijkheidsgevoel, wat bijdraagt aan kwalificatie als ernstig verwijtbaar handelen.
- Bij ernstig verwijtbaar handelen van de werknemer vervalt het recht op transitievergoeding en billijke vergoeding.
- Het verweer dat de praktijk structureel afweek van de regels werd onvoldoende onderbouwd en uitdrukkelijk door KLM weersproken.
Samenvatting
Een medewerker van KLM Ground Services die vliegtuigen met brandstof moest bevoorraden, is door de kantonrechter op staande voet ontslagen na een ernstig incident op Schiphol. Tijdens het tanken verliet hij zijn post om in de cabine van zijn tankvoertuig op zijn iPad te kijken, waardoor hij ruim vijf minuten geen zicht had op het tankproces. In die tijd stroomde ongeveer 1.000 liter vliegtuigbrandstof uit een vleugel op het platform.
De lekkage begon om 08:04 uur en werd om 08:06 uur ontdekt door een collega die de werknemer toeriep. Die had het lek zelf niet door, omdat hij in zijn cabine zat. De brandstof stroomde gedurende anderhalve minuut als een waterval naar buiten. Hulpdiensten, brandweervoertuigen en een ambulance kwamen ter plaatse om de situatie veilig te stellen. Het vliegtuig vertrok uiteindelijk met anderhalf uur vertraging.
Dit was niet de eerste keer dat de werknemer in strijd met de regels handelde. Bij een observatie in juli 2024 was hij al gezien terwijl hij bijna een heel uur in zijn cabine zat tijdens het tanken. Bij een praktijktoets in september 2024 scoorde hij onvoldoende op het controleren van het brandstofproces, waarna hij een opfristraining moest volgen en opnieuw examen moest doen. Twee van de geldende regels zijn helder: tijdens het tanken mag je nooit in het voertuig zitten, en als je toch even weg moet, moet je het tankproces stoppen door de zogenoemde deadman los te laten.
De werknemer legde wisselende verklaringen af. Direct na het incident ontkende hij in de cabine te hebben gezeten. Nadat hem werd verteld dat camerabeelden zouden worden bekeken, gaf hij toe dat hij er wel in zat, maar beweerde hij dat de cockpitbemanning had gevraagd de tankopdracht aan te passen. Dat bleek aantoonbaar onjuist: de piloten kwamen pas na het incident aan boord. Later verklaarde hij dat hij afgeleid was door de situatie in het Midden-Oosten, terwijl hij die ochtend via een verplichte vraag bij het inloggen had aangegeven dat hij fit genoeg was om te werken. Nog weer later stelde hij dat iedereen zo werkt en dat de theorie en de praktijk niet overeenkomen. KLM weerlegde die bewering gemotiveerd.
De kantonrechter oordeelde dat het gedrag als ernstig verwijtbaar handelen moet worden aangemerkt, niet alleen als gewoon verwijtbaar. De werknemer wist van de regels, was eerder al gewaarschuwd, toonde geen zelfinzicht en nam geen verantwoordelijkheid. Een defect aan de automatische tankstop, die normaal gesproken het tanken stopt als de tank vol is, deed daar niets aan af: als de werknemer gewoon toezicht had gehouden, had hij het lek zelf onmiddellijk kunnen stoppen.
De werknemer vroeg om een billijke vergoeding van € 75.000 en een transitievergoeding. De kantonrechter wees beide af. Bij ernstig verwijtbaar handelen van de werknemer vervalt het recht op een transitievergoeding. Van ernstig verwijtbaar handelen door KLM, dat een billijke vergoeding zou kunnen rechtvaardigen, was geen sprake. Dat KLM relatief lang had gewacht met het indienen van het ontbindingsverzoek, was voldoende verklaard, te meer omdat het salaris al die tijd was doorbetaald. De arbeidsovereenkomst werd ontbonden per 1 juni 2026, en de werknemer werd veroordeeld in de proceskosten van € 1.148.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2026:33, Gerechtshof Den Haag, 20-01-2026, 200.351.690/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2024:19427, Rechtbank Den Haag, 20-11-2024, 11215592 \ EJ VERZ 24-83335
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:GHAMS:2023:1519, Gerechtshof Amsterdam, 14-06-2023, 200.317.950/01 OK
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:GHSHE:2022:4153, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 01-12-2022, 200.313.751_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
K/4102/12087338
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een werkneemster van de backoffice van The Sales Unit in Haarlem hoorde in september 2025 dat dat bedrijf zijn activiteiten had gestaakt en dat haar werk naar Amsterdam zou verhuizen. De backoffice was overgedragen aan Direct Result Face to Face Marketing. Zij werkte sinds 2021 bij die afdeling, maar werd betaald door Activate Nederland. Na een kennismaking op het kantoor in Amsterdam liet zij weten dat dit voor haar niet passend was. Ze wilde in Haarlem blijven werken en stelde voor het dienstverband via een vaststellingsovereenkomst te beëindigen. Vanaf 3 oktober 2025 werkte ze niet meer. Ze vroeg de kantonrechter in Haarlem vast te stellen dat haar arbeidsovereenkomst doorloopt, en eiste loon vanaf 3 oktober 2025, vakantiegeld, wettelijke verhoging en wedertewerkstelling in Haarlem. Direct Result voerde aan dat de kantonrechter in Haarlem onbevoegd was, omdat het bedrijf in Amsterdam is gevestigd. Volgens het bedrijf bestond er ook geen arbeidsovereenkomst. De werkneemster stond niet op de lijst met werknemers die bij de koop van activa en passiva waren overgenomen. Bovendien zou zij het aangeboden werk hebben geweigerd. De kantonrechter verwierp het bevoegdheidsverweer: het gaat om een arbeidsovereenkomst en de werkzaamheden werden laatstelijk in Haarlem verricht. Over de overgang van onderneming was de kantonrechter duidelijk. Uit een e-mail van een directeur van Activate bleek dat de hele afdeling Backoffice Nederland aan Direct Result was overgedragen. Direct Result onderbouwde het tegendeel met geen enkel stuk. De koopovereenkomst en de werknemerslijst waarnaar het bedrijf verwees, had het niet overgelegd, terwijl die informatie in zijn eigen domein ligt. De werkneemster was formeel in dienst van Activate en werd permanent tewerkgesteld bij The Sales Unit, een bedrijf uit dezelfde groep. Volgens vaste rechtspraak gaat zo iemand mee over op de nieuwe werkgever. Een lijst die contractpartijen zelf opstellen verandert dat niet, want de wet bepaalt dwingend welke werknemers meegaan. Ook het verweer dat de arbeidsovereenkomst van rechtswege was geëindigd omdat zij niet mee wilde, slaagde niet. De overgang had al plaatsgevonden voordat zij liet weten niet mee te willen, en zij was pas na de overgangsdatum geïnformeerd. De loonvordering strandde op een ander punt. Een werknemer houdt recht op loon zonder te werken, maar moet wel bereid zijn de bedongen arbeid te verrichten. Volgens de kantonrechter had de werkneemster zich niet beschikbaar gehouden voor het werk in Amsterdam. In haar berichten van september tot en met november 2025 herhaalde zij steeds dat ze in Haarlem wilde blijven. De afstand tussen Haarlem en Amsterdam is volgens de rechter niet zo groot dat sprake is van een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden. Haar verklaring dat onduidelijkheden over contract en voorwaarden de echte reden waren, vond de rechter niet terug in het dossier. Er bleek niet dat zij daarover vragen had gesteld, terwijl de financieel directeur van Direct Result onbetwist had gezegd dat zij hem kon bellen. Dat zij sinds 3 oktober 2025 niet werkte, komt dan voor haar rekening. De wedertewerkstelling werd afgewezen omdat zij ter zitting geen onvoorwaardelijke bereidheid toonde om onder gelijkblijvende arbeidsvoorwaarden in Amsterdam te werken. Daarmee vielen ook vakantiegeld, wettelijke verhoging en rente af. Nog twee procedurele punten: een voorwaardelijk verzoek van Direct Result om de arbeidsovereenkomst te ontbinden was niet-ontvankelijk, omdat dat met een verzoekschrift moet en niet in een dagvaardingsprocedure kan. Een aanvullende productie van de werkneemster die zij pas ter zitting wilde overleggen, bleef buiten beschouwing. De kantonrechter verklaarde voor recht dat tussen de werkneemster en Direct Result sinds 1 september 2025 een arbeidsovereenkomst bestaat als gevolg van overgang van onderneming. Het meer of anders gevorderde, waaronder het loon vanaf 3 oktober 2025 en de wedertewerkstelling, is afgewezen. Iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Een vrouw van in de dertig werkt sinds 2020 voor een consultancybedrijf dat bedrijven adviseert over verzuim, preventie en sociale verzekeringen. In juli 2023 viel zij uit met gezondheidsklachten, kort na een promotie naar een nieuw gecreëerde functie. Daarna volgden een zwangerschap, verlof en een lange re-integratie die niet van de grond kwam. Het bedrijf vroeg de kantonrechter in Zaanstad om haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat de verhouding tussen werkgever en werknemer volgens hem duurzaam en ernstig was verstoord. De zaak speelt zich af op de afdeling Risk Consulting. Toen de werkneemster in september 2024 weer begon, had zij geen toegang tot Teams, Outlook en de bedrijfssystemen. Haar leidinggevende was die dag niet eens op kantoor. Het bedrijf legde ter zitting uit dat het een hectische periode was met grote aanbestedingen. Volgens de kantonrechter was er voor de werkneemster daardoor geen enkel zicht op concrete instructies. Hij vond dat juist van een bedrijf dat verzuimbegeleiding als core business heeft, goede begeleiding mocht worden verwacht. De wet schrijft voor dat een werkgever eerst kijkt of een zieke werknemer kan terugkeren in het eigen werk, het zogeheten eerste spoor. Pas daarna komt passend werk elders, binnen of buiten het bedrijf, het tweede spoor. De arbeidsdeskundige had in november 2024 geoordeeld dat het eigen werk passend was. Toch schreef de leidinggevende al op 12 februari 2025 dat het tweede spoor nadrukkelijker moest worden ingezet. Waarom terugkeer in de eigen functie nooit serieus is geprobeerd, is de kantonrechter onduidelijk gebleven. Ook het UWV vond de inspanningen van het bedrijf onvoldoende en legde een loonsanctie op, waardoor het bedrijf het loon tot 30 oktober 2026 moet doorbetalen. Het bedrijf verweet de werkneemster dat zij negatief sprak over haar re-integratie, zelf collega's benaderde over re-integratieplekken en op een onaangepaste manier met collega's omging. De kantonrechter volgde dat niet. Dat zij rondvroeg naar mogelijkheden, noemt hij begrijpelijk en een actieve opstelling. Voor de verwijten over zwartmaken ontbraken concrete voorbeelden, en de verklaringen kwamen van dezelfde leidinggevenden die de verwijten maakten. Dat de werkneemster emotioneel werd en lange e-mails stuurde, hoefde haar niet te worden aangerekend. Dat zij gesprekken heimelijk opnam en second opinions aanvroeg, duidt volgens de kantonrechter op wantrouwen en dus op een door haar ervaren verstoring. Ook de weigering van haar aanvraag voor betaald ouderschapsverlof werkte door in de verhouding. De wet gaat ervan uit dat ouderschapsverlof niet kan worden geweigerd, alleen over de spreiding kan worden gediscussieerd bij een zwaarwegend bedrijfsbelang. Het bedrijf noemde geen enkel zwaarwegend bedrijfsbelang. De kantonrechter spreekt van een onwelwillende werkgever. Ook de mediation, die pas ruim twee maanden na het advies van de bedrijfsarts begon, mislukte, waarna het bedrijf alleen nog sprak over het tweede spoor en het einde van het dienstverband. Ondanks dit alles oordeelde de kantonrechter dat de arbeidsverhouding duurzaam en ernstig is verstoord, omdat partijen niet uit de impasse zijn gekomen. Een opzegverbod wegens ziekte stond ontbinding niet in de weg: de bedrijfsarts stelde vast dat de klachten voortkwamen uit het conflict en niet uit ziekte of gebrek, en de tegenstrijdige second opinion was volgens de kantonrechter voldoende gemotiveerd weerlegd. Herplaatsing ligt niet meer in de rede, ook niet nadat het bedrijf haar in augustus 2026 nog een andere passende functie aanbood die zij afsloeg. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 januari 2027, de datum waarop zij bij gewone opzegging zou zijn geëindigd. Omdat het bedrijf ernstig verwijtbaar handelde, wordt die datum niet verkort met de duur van de procedure. Het bedrijf had het herstel in de eigen functie tegengewerkt zonder rechtvaardiging. De werkneemster had een billijke vergoeding van € 267.254,83 gevraagd. De kantonrechter rekent met een resterend dienstverband van drie jaar in plaats van vijf, neemt de gevraagde immateriële schade en pensioenschade niet mee en houdt rekening met de lange duur van het geschil. Het bedrijf moet de werkneemster een transitievergoeding van € 8.958,48 bruto betalen, een billijke vergoeding van € 100.000 bruto en proceskosten van € 1.009. Wettelijke rente komt daar bovenop. Omdat een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden, mag het bedrijf het verzoek tot 26 oktober 2026 intrekken. Doet het dat, dan blijft het dienstverband bestaan en betaalt het alleen de proceskosten van € 1.009.
Een Business Development Manager van logistiek bedrijf Top Cargo meldde zich eind februari 2023 ziek en is sindsdien arbeidsongeschikt gebleven. Hij stelde dat het bedrijf daar de schuld van had: hij zou structureel te lang hebben moeten werken, zonder dat zijn uren werden bijgehouden, zijn leidinggevende zou zich ongepast hebben gedragen en geweld hebben gebruikt, en er waren boetes op zijn salaris ingehouden. Nadat UWV toestemming had gegeven, zegde Top Cargo de arbeidsovereenkomst op wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. Die eindigde per 31 mei 2026. De werknemer eiste daarna in totaal ruim € 300.000, bestaande uit een billijke vergoeding van € 180.000 en € 15.000 netto, loon over overuren, loon tijdens ziekte, een hogere transitievergoeding, vakantiedagen en advocaatkosten. De kantonrechter in Haarlem wijst het grootste deel af. Een billijke vergoeding kan alleen bij ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, en daarvoor geldt een hoge drempel. Volgens de rechter blijkt dat niet. De werknemer had veel vrijheid om zijn werktijd zelf in te delen en kon extra uren op andere momenten compenseren. Hij hielp onder werktijd ook zijn partner, die in dezelfde branche werkte. De hectiek past bij een branche met verschillende tijdzones. Dat Top Cargo geen arbeidstijden registreerde, had wel gemoeten, want de werknemer verdiende minder dan drie keer het minimumloon. Het taalgebruik van de leidinggevende in WeChat-berichten ging volgens de rechter 'de grenzen van het fatsoen te buiten', maar het ging om drie berichten uit meerdere jaren en structureel gedrag is niet aangetoond. Voor geweld op het werk vond de rechter geen onderbouwing. Het inhouden van twee boetes was ten onrechte gebeurd, maar die zijn bij de eindafrekening terugbetaald. Ook het verband tussen het werk en de arbeidsongeschiktheid is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt. De bedrijfsarts en de psycholoog gaven vooral weer wat de werknemer zelf vertelde, en uit de medische informatie bleken ook jeugdtrauma's die mee aan zijn klachten bijdragen. Een deskundige benoemt de rechter niet. Tegenover enkele nare ervaringen stond bovendien veel hartelijkheid van het bedrijf, zoals dure cadeaus, luxe uitjes en de aankoop van zijn huis tegen een prijs onder de marktwaarde. De schadevergoeding op grond van de zorgplicht van de werkgever valt om dezelfde redenen af. De werknemer had ook niet laten weten dat hij de werkdruk te zwaar vond. De vordering van € 69.448,94 aan overuren strandt op de klachtplicht. De werknemer zag op zijn loonstroken dat hij alleen zijn vaste maandloon kreeg, terwijl hij naar eigen zeggen vanaf het begin veel meer uren werkte, en hij klaagde pas in oktober 2024. Daardoor kon Top Cargo het werk niet anders inrichten. Zijn stelling dat hij uit angst zweeg, vindt de rechter niet aannemelijk gezien de hechte vriendschap met zijn leidinggevende. Zonder overwerkvergoeding vervalt ook de gevorderde verhoging van het loon tijdens ziekte. De al betaalde transitievergoeding van € 14.195,20 blijft staan: de bonus van € 50.000 telt niet mee, omdat die geen provisie was en geheel naar goeddunken van de leidinggevende werd toegekend. Advocaatkosten worden niet vergoed, mede omdat de facturen niet gespecificeerd waren. Op één punt krijgt de werknemer wel gelijk. Top Cargo kon niet aantonen dat de vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024 waren uitbetaald. Voor de wettelijke dagen kan het bedrijf zich niet op verval of verjaring beroepen, omdat het de werknemer niet periodiek schriftelijk heeft gewaarschuwd. De bovenwettelijke dagen over 2019 en 2020 zijn wel verjaard. De kantonrechter veroordeelt Top Cargo tot betaling van € 27.917,57 bruto voor 112 vakantiedagen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026 en de wettelijke verhoging. Omdat beide partijen deels verliezen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.