Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:5696Civiel Recht; Arbeidsrecht

Werkgever moet achterstallig loon doorbetalen na ziekmelding zonder bedrijfsartsonderzoek — RBNHO:2026:5696

loondoorbetaling bij ziekte / loonopschorting

Eiser / verzoeker

werkneemster (winkelmedewerker)

VS

Verweerder / gedaagde

werkgever (B.V.)

Werkgever veroordeeld tot betaling van € 7.530,00 bruto achterstallig salaris, € 1.345,36 vakantietoeslag en 15 procent wettelijke verhoging over het salaris; vorderingen tot uitbetaling van verlofuren en eindafrekening afgewezen.

  • Werkgever mag niet zelf beoordelen of een werknemer al dan niet ziek is; dat is voorbehouden aan een bedrijfsarts of arbodienst.
  • Omdat de werkgever geen bedrijfsarts inschakelde, moet worden aangenomen dat de werkneemster gedurende de gehele ziekteperiode arbeidsongeschikt was en recht had op 100 procent loondoorbetaling.
  • Wettelijke verhoging over het achterstallige salaris gematigd tot 15 procent; wettelijke verhoging over de vakantietoeslag gematigd tot nihil.
  • Vordering tot uitbetaling van niet-genoten vakantiedagen afgewezen omdat nadere bewijslevering over verblijf in Turkije in kort geding niet mogelijk is.
  • Vordering tot transitievergoeding verwezen naar de verzoekschriftprocedure, met de overweging dat deze waarschijnlijk verschuldigd is.

Samenvatting

Een werkneemster in dienst bij een winkel vroeg in kort geding om doorbetaling van haar loon nadat haar werkgever de loonbetaling had opgeschort wegens twijfels over haar ziekte. De vrouw had zich op 22 december 2025 ziekgemeld, maar de werkgever weigerde een bedrijfsarts of arbodienst in te schakelen en stopte per januari 2026 met betalen.

De werkgever was ervan overtuigd dat de werkneemster niet echt ziek was. Hij baseerde dit mede op het vermoeden dat zij tijdens haar ziekmelding in Turkije verbleef en daarover zou hebben gelogen. Naar zijn mening moest de aanspraak op loon in een ander daglicht worden bezien. Hij stelde ook dat nader onderzoek nodig was en dat de zaak zich niet leende voor een kort geding.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De kantonrechter volgde dit standpunt niet. Het is niet aan de werkgever om zelf te bepalen of een werknemer al dan niet ziek is, ook niet als de werkgever gerede twijfels heeft. Die beoordeling is voorbehouden aan een bedrijfsarts of arbodienst. De werkgever had weliswaar een vaste bedrijfsarts, maar schakelde die niet in. Door dat na te laten kon hij de ziekte niet betwisten: de rechter moest er dan ook van uitgaan dat de werkneemster gedurende de gehele periode, tot het einde van het dienstverband op 31 maart 2026, arbeidsongeschikt was.

De arbeidsovereenkomst was voor bepaalde tijd en liep van rechtswege af. Op grond van de cao voor het Levensmiddelenbedrijf had de werkneemster recht op 100 procent loondoorbetaling tijdens ziekte. Het achterstallige salaris over januari, februari en maart 2026 bedroeg € 7.530,00 bruto. Daarnaast was de vakantietoeslag van € 1.345,36 niet betwist en werd ook toegewezen.

Over het achterstallige salaris legde de rechter een wettelijke verhoging op van 15 procent, als sanctie op het te laat betalen. De volledige 50 procent die de wet maximaal toestaat werd niet opgelegd: de rechter matisde de verhoging gezien de omstandigheden van het geval. Over de vakantietoeslag werd de wettelijke verhoging zelfs tot nihil gematigd, omdat de werkgever pas met dit vonnis duidelijkheid kreeg over het exacte verschuldigde bedrag.

De vordering tot uitbetaling van niet-genoten vakantiedagen en het opmaken van een eindafrekening werden afgewezen. De werkneemster erkende dat zij in Turkije was getrouwd, maar stelde dat dit om medische redenen was en dat zij daarvoor geen vakantie had opgenomen. De rechter kon dit in een kort geding niet nader onderzoeken en wees deze vorderingen af.

De vordering tot betaling van een transitievergoeding van € 527,10 kon in deze procedure niet worden behandeld: die moet via een verzoekschriftprocedure worden ingediend. De rechter splitste dit deel af en bood de werkgever de gelegenheid zijn stellingen aan te passen of te berichten dat verdere procedure niet nodig is. De rechter merkte daarbij op dat de transitievergoeding waarschijnlijk verschuldigd is, los van de discussie over de gang van zaken in de laatste maanden van het dienstverband.

De werkgever werd veroordeeld tot betaling van € 7.530,00 bruto achterstallig salaris, € 1.345,36 vakantietoeslag, een wettelijke verhoging van 15 procent over het salaris, wettelijke rente en de proceskosten van € 1.102,00.

Betrokken advocaten

mr. H. Temel

eiser

Oass Advocaten, HAARLEM

75 uitspraken

mr. H. Kuin

verweerder

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

12175394 \ VV EXPL 26-48

Procedure

Bodemzaak

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:14723
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBNHO:2026:14553
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Werkneemster is door overgang van onderneming in dienst, maar krijgt geen loon

Een werkneemster van de backoffice van The Sales Unit in Haarlem hoorde in september 2025 dat dat bedrijf zijn activiteiten had gestaakt en dat haar werk naar Amsterdam zou verhuizen. De backoffice was overgedragen aan Direct Result Face to Face Marketing. Zij werkte sinds 2021 bij die afdeling, maar werd betaald door Activate Nederland. Na een kennismaking op het kantoor in Amsterdam liet zij weten dat dit voor haar niet passend was. Ze wilde in Haarlem blijven werken en stelde voor het dienstverband via een vaststellingsovereenkomst te beëindigen. Vanaf 3 oktober 2025 werkte ze niet meer. Ze vroeg de kantonrechter in Haarlem vast te stellen dat haar arbeidsovereenkomst doorloopt, en eiste loon vanaf 3 oktober 2025, vakantiegeld, wettelijke verhoging en wedertewerkstelling in Haarlem. Direct Result voerde aan dat de kantonrechter in Haarlem onbevoegd was, omdat het bedrijf in Amsterdam is gevestigd. Volgens het bedrijf bestond er ook geen arbeidsovereenkomst. De werkneemster stond niet op de lijst met werknemers die bij de koop van activa en passiva waren overgenomen. Bovendien zou zij het aangeboden werk hebben geweigerd. De kantonrechter verwierp het bevoegdheidsverweer: het gaat om een arbeidsovereenkomst en de werkzaamheden werden laatstelijk in Haarlem verricht. Over de overgang van onderneming was de kantonrechter duidelijk. Uit een e-mail van een directeur van Activate bleek dat de hele afdeling Backoffice Nederland aan Direct Result was overgedragen. Direct Result onderbouwde het tegendeel met geen enkel stuk. De koopovereenkomst en de werknemerslijst waarnaar het bedrijf verwees, had het niet overgelegd, terwijl die informatie in zijn eigen domein ligt. De werkneemster was formeel in dienst van Activate en werd permanent tewerkgesteld bij The Sales Unit, een bedrijf uit dezelfde groep. Volgens vaste rechtspraak gaat zo iemand mee over op de nieuwe werkgever. Een lijst die contractpartijen zelf opstellen verandert dat niet, want de wet bepaalt dwingend welke werknemers meegaan. Ook het verweer dat de arbeidsovereenkomst van rechtswege was geëindigd omdat zij niet mee wilde, slaagde niet. De overgang had al plaatsgevonden voordat zij liet weten niet mee te willen, en zij was pas na de overgangsdatum geïnformeerd. De loonvordering strandde op een ander punt. Een werknemer houdt recht op loon zonder te werken, maar moet wel bereid zijn de bedongen arbeid te verrichten. Volgens de kantonrechter had de werkneemster zich niet beschikbaar gehouden voor het werk in Amsterdam. In haar berichten van september tot en met november 2025 herhaalde zij steeds dat ze in Haarlem wilde blijven. De afstand tussen Haarlem en Amsterdam is volgens de rechter niet zo groot dat sprake is van een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden. Haar verklaring dat onduidelijkheden over contract en voorwaarden de echte reden waren, vond de rechter niet terug in het dossier. Er bleek niet dat zij daarover vragen had gesteld, terwijl de financieel directeur van Direct Result onbetwist had gezegd dat zij hem kon bellen. Dat zij sinds 3 oktober 2025 niet werkte, komt dan voor haar rekening. De wedertewerkstelling werd afgewezen omdat zij ter zitting geen onvoorwaardelijke bereidheid toonde om onder gelijkblijvende arbeidsvoorwaarden in Amsterdam te werken. Daarmee vielen ook vakantiegeld, wettelijke verhoging en rente af. Nog twee procedurele punten: een voorwaardelijk verzoek van Direct Result om de arbeidsovereenkomst te ontbinden was niet-ontvankelijk, omdat dat met een verzoekschrift moet en niet in een dagvaardingsprocedure kan. Een aanvullende productie van de werkneemster die zij pas ter zitting wilde overleggen, bleef buiten beschouwing. De kantonrechter verklaarde voor recht dat tussen de werkneemster en Direct Result sinds 1 september 2025 een arbeidsovereenkomst bestaat als gevolg van overgang van onderneming. Het meer of anders gevorderde, waaronder het loon vanaf 3 oktober 2025 en de wedertewerkstelling, is afgewezen. Iedere partij draagt de eigen proceskosten.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter ontbindt contract zieke werknemer, werkgever betaalt € 100.000 billijke vergoeding

Een vrouw van in de dertig werkt sinds 2020 voor een consultancybedrijf dat bedrijven adviseert over verzuim, preventie en sociale verzekeringen. In juli 2023 viel zij uit met gezondheidsklachten, kort na een promotie naar een nieuw gecreëerde functie. Daarna volgden een zwangerschap, verlof en een lange re-integratie die niet van de grond kwam. Het bedrijf vroeg de kantonrechter in Zaanstad om haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat de verhouding tussen werkgever en werknemer volgens hem duurzaam en ernstig was verstoord. De zaak speelt zich af op de afdeling Risk Consulting. Toen de werkneemster in september 2024 weer begon, had zij geen toegang tot Teams, Outlook en de bedrijfssystemen. Haar leidinggevende was die dag niet eens op kantoor. Het bedrijf legde ter zitting uit dat het een hectische periode was met grote aanbestedingen. Volgens de kantonrechter was er voor de werkneemster daardoor geen enkel zicht op concrete instructies. Hij vond dat juist van een bedrijf dat verzuimbegeleiding als core business heeft, goede begeleiding mocht worden verwacht. De wet schrijft voor dat een werkgever eerst kijkt of een zieke werknemer kan terugkeren in het eigen werk, het zogeheten eerste spoor. Pas daarna komt passend werk elders, binnen of buiten het bedrijf, het tweede spoor. De arbeidsdeskundige had in november 2024 geoordeeld dat het eigen werk passend was. Toch schreef de leidinggevende al op 12 februari 2025 dat het tweede spoor nadrukkelijker moest worden ingezet. Waarom terugkeer in de eigen functie nooit serieus is geprobeerd, is de kantonrechter onduidelijk gebleven. Ook het UWV vond de inspanningen van het bedrijf onvoldoende en legde een loonsanctie op, waardoor het bedrijf het loon tot 30 oktober 2026 moet doorbetalen. Het bedrijf verweet de werkneemster dat zij negatief sprak over haar re-integratie, zelf collega's benaderde over re-integratieplekken en op een onaangepaste manier met collega's omging. De kantonrechter volgde dat niet. Dat zij rondvroeg naar mogelijkheden, noemt hij begrijpelijk en een actieve opstelling. Voor de verwijten over zwartmaken ontbraken concrete voorbeelden, en de verklaringen kwamen van dezelfde leidinggevenden die de verwijten maakten. Dat de werkneemster emotioneel werd en lange e-mails stuurde, hoefde haar niet te worden aangerekend. Dat zij gesprekken heimelijk opnam en second opinions aanvroeg, duidt volgens de kantonrechter op wantrouwen en dus op een door haar ervaren verstoring. Ook de weigering van haar aanvraag voor betaald ouderschapsverlof werkte door in de verhouding. De wet gaat ervan uit dat ouderschapsverlof niet kan worden geweigerd, alleen over de spreiding kan worden gediscussieerd bij een zwaarwegend bedrijfsbelang. Het bedrijf noemde geen enkel zwaarwegend bedrijfsbelang. De kantonrechter spreekt van een onwelwillende werkgever. Ook de mediation, die pas ruim twee maanden na het advies van de bedrijfsarts begon, mislukte, waarna het bedrijf alleen nog sprak over het tweede spoor en het einde van het dienstverband. Ondanks dit alles oordeelde de kantonrechter dat de arbeidsverhouding duurzaam en ernstig is verstoord, omdat partijen niet uit de impasse zijn gekomen. Een opzegverbod wegens ziekte stond ontbinding niet in de weg: de bedrijfsarts stelde vast dat de klachten voortkwamen uit het conflict en niet uit ziekte of gebrek, en de tegenstrijdige second opinion was volgens de kantonrechter voldoende gemotiveerd weerlegd. Herplaatsing ligt niet meer in de rede, ook niet nadat het bedrijf haar in augustus 2026 nog een andere passende functie aanbood die zij afsloeg. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 januari 2027, de datum waarop zij bij gewone opzegging zou zijn geëindigd. Omdat het bedrijf ernstig verwijtbaar handelde, wordt die datum niet verkort met de duur van de procedure. Het bedrijf had het herstel in de eigen functie tegengewerkt zonder rechtvaardiging. De werkneemster had een billijke vergoeding van € 267.254,83 gevraagd. De kantonrechter rekent met een resterend dienstverband van drie jaar in plaats van vijf, neemt de gevraagde immateriële schade en pensioenschade niet mee en houdt rekening met de lange duur van het geschil. Het bedrijf moet de werkneemster een transitievergoeding van € 8.958,48 bruto betalen, een billijke vergoeding van € 100.000 bruto en proceskosten van € 1.009. Wettelijke rente komt daar bovenop. Omdat een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden, mag het bedrijf het verzoek tot 26 oktober 2026 intrekken. Doet het dat, dan blijft het dienstverband bestaan en betaalt het alleen de proceskosten van € 1.009.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter wijst billijke vergoeding af, wel € 27.918 voor 112 vakantiedagen

Een Business Development Manager van logistiek bedrijf Top Cargo meldde zich eind februari 2023 ziek en is sindsdien arbeidsongeschikt gebleven. Hij stelde dat het bedrijf daar de schuld van had: hij zou structureel te lang hebben moeten werken, zonder dat zijn uren werden bijgehouden, zijn leidinggevende zou zich ongepast hebben gedragen en geweld hebben gebruikt, en er waren boetes op zijn salaris ingehouden. Nadat UWV toestemming had gegeven, zegde Top Cargo de arbeidsovereenkomst op wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. Die eindigde per 31 mei 2026. De werknemer eiste daarna in totaal ruim € 300.000, bestaande uit een billijke vergoeding van € 180.000 en € 15.000 netto, loon over overuren, loon tijdens ziekte, een hogere transitievergoeding, vakantiedagen en advocaatkosten. De kantonrechter in Haarlem wijst het grootste deel af. Een billijke vergoeding kan alleen bij ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, en daarvoor geldt een hoge drempel. Volgens de rechter blijkt dat niet. De werknemer had veel vrijheid om zijn werktijd zelf in te delen en kon extra uren op andere momenten compenseren. Hij hielp onder werktijd ook zijn partner, die in dezelfde branche werkte. De hectiek past bij een branche met verschillende tijdzones. Dat Top Cargo geen arbeidstijden registreerde, had wel gemoeten, want de werknemer verdiende minder dan drie keer het minimumloon. Het taalgebruik van de leidinggevende in WeChat-berichten ging volgens de rechter 'de grenzen van het fatsoen te buiten', maar het ging om drie berichten uit meerdere jaren en structureel gedrag is niet aangetoond. Voor geweld op het werk vond de rechter geen onderbouwing. Het inhouden van twee boetes was ten onrechte gebeurd, maar die zijn bij de eindafrekening terugbetaald. Ook het verband tussen het werk en de arbeidsongeschiktheid is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt. De bedrijfsarts en de psycholoog gaven vooral weer wat de werknemer zelf vertelde, en uit de medische informatie bleken ook jeugdtrauma's die mee aan zijn klachten bijdragen. Een deskundige benoemt de rechter niet. Tegenover enkele nare ervaringen stond bovendien veel hartelijkheid van het bedrijf, zoals dure cadeaus, luxe uitjes en de aankoop van zijn huis tegen een prijs onder de marktwaarde. De schadevergoeding op grond van de zorgplicht van de werkgever valt om dezelfde redenen af. De werknemer had ook niet laten weten dat hij de werkdruk te zwaar vond. De vordering van € 69.448,94 aan overuren strandt op de klachtplicht. De werknemer zag op zijn loonstroken dat hij alleen zijn vaste maandloon kreeg, terwijl hij naar eigen zeggen vanaf het begin veel meer uren werkte, en hij klaagde pas in oktober 2024. Daardoor kon Top Cargo het werk niet anders inrichten. Zijn stelling dat hij uit angst zweeg, vindt de rechter niet aannemelijk gezien de hechte vriendschap met zijn leidinggevende. Zonder overwerkvergoeding vervalt ook de gevorderde verhoging van het loon tijdens ziekte. De al betaalde transitievergoeding van € 14.195,20 blijft staan: de bonus van € 50.000 telt niet mee, omdat die geen provisie was en geheel naar goeddunken van de leidinggevende werd toegekend. Advocaatkosten worden niet vergoed, mede omdat de facturen niet gespecificeerd waren. Op één punt krijgt de werknemer wel gelijk. Top Cargo kon niet aantonen dat de vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024 waren uitbetaald. Voor de wettelijke dagen kan het bedrijf zich niet op verval of verjaring beroepen, omdat het de werknemer niet periodiek schriftelijk heeft gewaarschuwd. De bovenwettelijke dagen over 2019 en 2020 zijn wel verjaard. De kantonrechter veroordeelt Top Cargo tot betaling van € 27.917,57 bruto voor 112 vakantiedagen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026 en de wettelijke verhoging. Omdat beide partijen deels verliezen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht