Rechtbank wijst wrakingsverzoek in ondertoezichtstellingszaak af en legt wrakingsverbod op — RBNHO:2026:5977
Wrakingsverzoek in ondertoezichtstellingsprocedure
Eiser / verzoeker
Verzoeker (vader van de betrokken kinderen)
Verweerder / gedaagde
Mr. C. Maat (de gewraakte rechter)
Het wrakingsverzoek is afgewezen en aan verzoeker is een wrakingsverbod opgelegd voor de lopende hoofdzaak.
- Bezwaren over de inrichting van de procedure en de proportionaliteit van het Raad voor de Kinderbescherming-onderzoek zijn geen grond voor wraking en moeten in de hoofdzaak worden aangevoerd.
- Een procesrechtelijke beslissing over ontvankelijkheid kan niet via wraking worden aangevochten; wraking is geen verkapt rechtsmiddel.
- De wrakingskamer legde een wrakingsverbod op omdat de vader het rechtsmiddel lichtvaardig gebruikte, mede gelet op eerdere misbruikgevallen in een andere familiezaak.
- De hoofdzaak, het verzoek tot ondertoezichtstelling van twee minderjarige kinderen, wordt voortgezet in de stand waarin zij zich bevond ten tijde van het wrakingsverzoek.
Samenvatting
Een vader probeerde de rechter in een ondertoezichtstellingszaak te wraken, maar de wrakingskamer van Rechtbank Noord-Holland wees dat verzoek af en verbood hem bovendien om in dezelfde zaak nog een wrakingsverzoek in te dienen.
De vader en zijn ex-partner zijn ouders van twee minderjarige kinderen. De Raad voor de Kinderbescherming had bij de rechtbank verzocht om de kinderen onder toezicht te stellen. De mondelinge behandeling van dat verzoek stond gepland voor 20 maart 2026. Een dag eerder, op 17 maart 2026, diende de vader een wrakingsverzoek in tegen de behandelend rechter.
De vader richtte zijn wrakingsverzoek niet tegen de rechter persoonlijk, maar tegen de structurele positie waarin de rechter volgens hem terechtkwam. Hij voerde aan dat de procedure voortbouwt op een overheidsonderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming, dat een inhoudelijke toets op evenredigheid ontbreekt, en dat de rechter persoonlijk eindverantwoordelijk zou zijn als hij afwijkt van het overheidsstandpunt. Alleen al het behandelen van het verzoek zou volgens de vader de indruk wekken dat het overheidsonderzoek wordt gelegitimeerd.
De wrakingskamer verwierp deze redenering. Wraking is alleen mogelijk op basis van feiten of omstandigheden die de onpartijdigheid van de rechter persoonlijk aantasten. De klachten van de vader over de inrichting van de procedure, de ervaren machtsongelijkheid en de proportionaliteit van het onderzoek zijn inhoudelijke bezwaren die hij in de hoofdzaak zelf naar voren kan brengen. Ze zeggen niets over de vraag of de rechter vooringenomen is.
Ook het argument over de ontvankelijkheid van het verzoek van de Raad voor de Kinderbescherming trof geen doel. De rechter had op dat moment nog geen definitieve beslissing over de ontvankelijkheid genomen. Bovendien geldt dat procesrechtelijke beslissingen niet via een wrakingsverzoek kunnen worden aangevochten: de wet kent daarvoor een gesloten stelsel van rechtsmiddelen, en wraking mag niet als verkapte beroepsweg worden gebruikt.
De wrakingskamer ging nog een stap verder. Zij legde de vader een wrakingsverbod op voor de lopende hoofdzaak. De rechtbank was ambtshalve bekend dat de vader eerder in een andere familiezaak meerdere wrakingsverzoeken lichtvaardig had ingediend en zich kennelijk niet had verdiept in de vraag wanneer wraking wel of niet mogelijk is. Door nu opnieuw een wrakingsverzoek in te dienen om zijn ongenoegen over de gang van zaken te uiten, maakte hij misbruik van dit rechtsmiddel.
De wrakingskamer wees het verzoek af, bepaalde dat een volgend wrakingsverzoek in dezelfde zaak niet in behandeling wordt genomen, en gelastte dat de procedure in de hoofdzaak wordt voortgezet in de stand waarin zij zich bevond op het moment dat het verzoek werd ingediend.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/15/375775 KG RK 26/214
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.