Wrakingsverzoek van vader in jeugdbeschermingszaak afgewezen en wrakingsverbod opgelegd — RBNHO:2026:5979
wrakingsverzoek in jeugdbeschermingszaak
Eiser / verzoeker
Vader van de minderjarige (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
Mr. N. Cuvelier (de gewraakte rechter)
Het wrakingsverzoek is afgewezen en de vader krijgt een wrakingsverbod opgelegd voor de hoofdzaak.
- Wrakingsverzoek is kennelijk ongegrond omdat de bezwaren geen betrekking hebben op de persoon van de rechter maar op de inhoudelijke beoordeling van de zaak.
- De loutere verwachting of angst dat een rechter een zaak op een bepaalde manier zal behandelen, zonder concrete onderbouwing over het optreden van de rechter, is geen geldige grond voor wraking.
- De wrakingskamer legde een wrakingsverbod op omdat de vader het rechtsmiddel wraking lichtvaardig inzet en eerder vergelijkbare verzoeken heeft ingediend.
- Het verzoek is zonder zitting behandeld op grond van artikel 39, vierde lid, Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, omdat het kennelijk ongegrond was.
Samenvatting
Een vader vroeg de wrakingskamer van de rechtbank Noord-Holland om de rechter die zijn zaak behandelt te vervangen. Die zaak gaat over de verlenging van een uithuisplaatsing van zijn kind. De wrakingskamer wees het verzoek af en legde bovendien een wrakingsverbod op.
De achtergrond is als volgt. Het kind van de vader staat sinds 30 maart 2026 onder toezicht van de gecertificeerde instelling Stichting De Jeugd- & Gezinsbeschermers. Die instelling heeft ook een machtiging tot uithuisplaatsing, die op 11 mei 2026 zou worden behandeld met het oog op verlenging. De vader werkte niet mee aan wat de instelling van hem verlangde, omdat hij naar eigen zeggen geen inzage had gekregen in de rechtmatigheid van de gegevensverwerking die aan de maatregelen ten grondslag lag.
Het wrakingsverzoek was erop gebaseerd dat de vader vreesde dat de rechter zijn verweer over de rechtmatigheid, proportionaliteit en subsidiariteit van de uithuisplaatsing niet inhoudelijk zou beoordelen. Hij vreesde ook dat zijn weigering mee te werken hem als risicofactor zou worden aangerekend en dat de aannames van de instelling zonder kritische toets als uitgangspunt zouden worden genomen. Volgens de vader rechtvaardigden deze verwachtingen de vrees dat de rechter de zaak niet onbevooroordeeld zou behandelen.
De wrakingskamer ging daar niet in mee. Een rechter kan alleen worden gewraakt als er concrete feiten of omstandigheden zijn die betrekking hebben op de persoon van de rechter zelf en die een zwaarwegende aanwijzing vormen voor vooringenomenheid. De bezwaren van de vader hadden echter uitsluitend betrekking op de inhoudelijke beoordeling van het verzoek tot uithuisplaatsing, niet op enig gedrag of optreden van de rechter zelf. Alleen al daarom konden ze geen grond voor wraking vormen.
Daarnaast stelde de wrakingskamer vast dat de vader slechts een verwachting uitsprak over hoe de rechter de zaak zou behandelen, zonder dat hij die verwachting onderbouwde met concrete aanwijzingen over het optreden van de rechter. De loutere angst dat een rechter iets niet goed zal beoordelen is geen geldige grond voor wraking, hoe begrijpelijk die angst in een persoonlijke situatie ook kan zijn.
Bij de beoordeling speelde ook mee dat de wrakingskamer ambtshalve wist dat de vader eerder, in vergelijkbare jeugd- en familiezaken, wrakingsverzoeken met dezelfde soort argumenten had ingediend. Een recent voorbeeld was een beslissing van 18 maart 2026, in een procedure die uiteindelijk leidde tot de ondertoezichtstelling van 30 maart 2026. De wrakingskamer oordeelde dat de vader het rechtsmiddel wraking lichtvaardig inzet en daarmee misbruik maakt van de procedure.
De wrakingskamer wees het verzoek af, behandelde het zonder zitting omdat het kennelijk ongegrond was, en legde een wrakingsverbod op. Dat betekent dat een volgend wrakingsverzoek van de vader in dezelfde hoofdzaak niet in behandeling wordt genomen. De zaak over de uithuisplaatsing gaat verder waar die was gebleven.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/15/377618 KG RK 26-356
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.