Wrakingsverzoek niet-ontvankelijk omdat het niet door een advocaat is ondertekend — RBNHO:2026:6336
wraking / niet-ontvankelijkheid wegens ontbreken advocaatondertekening
Eiser / verzoeker
verzoekers (echtpaar wonende te Noord-Holland)
Verweerder / gedaagde
mr. J.S. Reid (rechter)
Verzoekers zijn niet-ontvankelijk verklaard in hun wrakingsverzoek omdat het niet door een advocaat was ondertekend.
- In zaken met verplichte procesvertegenwoordiging moet een schriftelijk wrakingsverzoek door een advocaat zijn ondertekend.
- De wrakingskamer verklaarde verzoekers niet-ontvankelijk omdat zij het verzuim niet binnen de gestelde hersteltermijn hebben hersteld.
- Het beroep op artikel 6 EVRM (recht op toegang tot de rechter) werd verworpen op grond van vaste jurisprudentie van de Hoge Raad.
- De inhoudelijke gronden van het wrakingsverzoek, waaronder de gestelde familierelatie tussen een rechter en een advocaat van de tegenpartij, kwamen niet aan de orde.
Samenvatting
Een echtpaar uit Noord-Holland diende een wrakingsverzoek in tegen de rechter die hun zaak behandelde. Wraking is een procedure waarbij een partij vraagt om vervanging van de rechter omdat die partijdig zou zijn of de schijn van partijdigheid wekt. De wrakingskamer van de Rechtbank Noord-Holland verklaarde het verzoek echter niet-ontvankelijk, zonder inhoudelijk te oordelen over de gestelde partijdigheid.
De achtergrond van de zaak is een handelsprocedure over de gedwongen medewerking aan de verkoop van een woning. In die procedure hadden de verzoekers een advocaat, maar die trok zich op 14 april 2026 terug. Toen hun verzoek om uitstel van de zitting werd afgewezen, dienden ze op 12 mei 2026 zelf een wrakingsverzoek in. Ze voerden aan dat de rechter partijdig was, onder meer omdat een zus van een advocaat van de tegenpartij zelf rechter zou zijn bij de rechtbank.
Het probleem was dat de verzoekers het wrakingsverzoek zonder advocaat indienden. In de hoofdzaak geldt verplichte procesvertegenwoordiging, wat betekent dat ook een wrakingsverzoek door een advocaat moet worden ondertekend. Dat volgt uit vaste rechtspraak van de Hoge Raad. De wrakingskamer gaf het echtpaar tot 26 mei 2026 de tijd om alsnog een advocaat te vinden die het verzoek wilde ondertekenen, maar dat lukte niet.
Het echtpaar voerde aan dat in de regio Noord-Holland geen enkele advocaat bereid was hen bij te staan en dat het zoeken buiten die regio een feitelijke onmogelijkheid was. Ze beriepen zich op artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, dat het recht op een eerlijk proces beschermt, en stelden dat het vasthouden aan de handtekeningeis hen effectief de toegang tot de rechter ontzegde.
De wrakingskamer ging daar niet in mee. Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat de eis van advocaatondertekening geen schending oplevert van artikel 6 EVRM. De omstandigheid dat het echtpaar geen advocaat kon vinden, was voor de wrakingskamer geen reden om een uitzondering te maken op deze vaste regel.
De wrakingskamer verklaarde de verzoekers niet-ontvankelijk in hun wrakingsverzoek. De inhoudelijke vraag of de rechter in de hoofdzaak daadwerkelijk partijdig was of de schijn van partijdigheid wekte, liet de wrakingskamer volledig onbesproken.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/15/377874 / KG RK/ 26/383
Procedure
Wraking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.