Naar inhoud
Juristi.nl

Rechtbank verklaart wrakingsverzoek niet-ontvankelijk en legt wrakingsverbod op — RBNHO:2026:6859

wrakingsverzoek / niet-ontvankelijkheid / wrakingsverbod

Eiser / verzoeker

verzoekers (twee personen, namen geanonimiseerd)

VS

Verweerder / gedaagde

mr. J.W. Moors (rechter)

Verzoekers zijn niet-ontvankelijk verklaard in hun wrakingsverzoek en er is een wrakingsverbod opgelegd voor verdere wrakingsverzoeken in hoofdzaak 1.

  • Wraking is alleen mogelijk tegen een rechter die daadwerkelijk belast is met de behandeling van de zaak; mr. J.W. Moors behandelde geen van beide hoofdzaken.
  • In hoofdzaak 2 was al einduitspraak gedaan op 18 maart 2026, waardoor wraking niet meer mogelijk was.
  • De president van een rechtbank heeft geen inhoudelijke bemoeienis met individuele zaken tenzij hij zelf de behandelend rechter is.
  • Omdat een advocatenhandtekening de uitkomst niet zou veranderen, kreeg verzoekers geen hersteltermijn ondanks de verplichting tot procesvertegenwoordiging.
  • De wrakingskamer legde een wrakingsverbod op wegens lichtzinnig gebruik of misbruik van het wrakingsmiddel na een eerder niet-ontvankelijk verzoek in dezelfde zaak.

Samenvatting

Twee verzoekers dienden op 4 juni 2026 een wrakingsverzoek in bij de Rechtbank Noord-Holland. Ze vroegen om de wraking van mr. J.W. Moors, de president van de rechtbank, in twee lopende of afgeronde civiele zaken. Wraking is een procedure waarbij een partij kan vragen om vervanging van een rechter als er twijfel bestaat aan diens onpartijdigheid.

De wrakingskamer oordeelde echter dat het verzoek in beide zaken niet aan de basisvoorwaarden voor wraking voldeed. Een rechter kan alleen worden gewraakt als hij daadwerkelijk belast is met de behandeling van een zaak, en dat was hier in geen van de twee gevallen zo.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In de eerste zaak is de behandelend rechter niet mr. J.W. Moors maar mr. J.S. Reid. Verzoekers leken ervan uit te gaan dat de rechter als president van de rechtbank invloed heeft op de voortgang van individuele zaken. De wrakingskamer wees dit uitdrukkelijk van de hand: de president bemoeit zich inhoudelijk niet met individuele zaken, tenzij hij zelf de behandelend rechter is.

In de tweede zaak lag het nog eenvoudiger: die zaak was al afgesloten. Op 18 maart 2026 was daarin einduitspraak gedaan, waardoor de zaak niet meer bij de rechtbank aanhangig was. Wraking is dan niet meer mogelijk. Bovendien was mr. J.W. Moors ook in die zaak niet de behandelend rechter geweest.

De wrakingskamer zag ook geen reden om verzoekers nog de gelegenheid te geven hun verzoek door een advocaat te laten ondertekenen, ook al geldt in beide hoofdzaken een verplichting tot procesvertegenwoordiging. Een advocatenhandtekening zou de uitkomst namelijk niet veranderen: de inhoudelijke bezwaren tegen het verzoek zouden hoe dan ook blijven staan.

Daarnaast legde de wrakingskamer een wrakingsverbod op voor de eerste hoofdzaak. Verzoekers hadden eerder, op 12 mei 2026, al een wrakingsverzoek ingediend in diezelfde zaak. Dat verzoek was op 2 juni 2026 eveneens niet-ontvankelijk verklaard. Nu deden zij het opnieuw, en opnieuw richtten ze het verzoek tegen een rechter die de zaak helemaal niet behandelt. De wrakingskamer concludeerde dat verzoekers het wrakingsmiddel lichtzinnig gebruiken of er misbruik van maken.

De rechtbank verklaarde verzoekers niet-ontvankelijk in hun verzoek en bepaalde dat een volgend wrakingsverzoek in de eerste hoofdzaak niet meer in behandeling wordt genomen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/15/378752 KG RK 26/419

Procedure

Wraking

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter compenseert proceskosten in kort geding over spullen in echtelijke woning

Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13643
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13682
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13177
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13178
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht