Kantonrechter vernietigt ontbindende voorwaarde in arbeidsovereenkomst beveiligster Trigion Beveiliging — RBNHO:2026:7438
ontbindende voorwaarde arbeidsovereenkomst / goed werkgeverschap / loondoorbetaling bij ziekte
Eiser / verzoeker
werkneemster (beveiligster)
Verweerder / gedaagde
Trigion Beveiliging B.V.
Het beroep van Trigion Beveiliging op de ontbindende voorwaarde is vernietigd; Trigion moet loon doorbetalen vanaf 6 november 2025 met 10% wettelijke verhoging en wettelijke rente, passende werkzaamheden aanbieden en salarisspecificaties verstrekken.
- Een ontbindende voorwaarde in een arbeidsovereenkomst is alleen geldig als de vervulling ervan objectief wordt bepaald; als de werkgever actief heeft aangestuurd op het intreden van die voorwaarde, is dat niet het geval.
- Trigion handelde in strijd met goed werkgeverschap door de werkneemster ondanks concrete signalen van alcoholgebruik haar dienst te laten afmaken en in de auto te laten stappen, zonder nader onderzoek naar haar toestand.
- Een verslaving is een ziekte waarbij liegen een veelvoorkomend kenmerk is; de ontkenning van de werkneemster kan haar daarom niet volledig worden tegengeworpen.
- Het ontbreken van een Schipholpas en grijze pas blokkeert niet iedere mogelijkheid tot werken; Trigion moet passende werkzaamheden buiten de beveiligingssector aanbieden.
- De wettelijke verhoging over het achterstallige loon werd door de kantonrechter gematigd tot 10%.
Samenvatting
Een beveiligster van Trigion Beveiliging B.V. raakte in november 2025 haar Schipholpas en de verplichte politietoestemming (de zogeheten grijze pas) kwijt nadat de Koninklijke Marechaussee haar vlak na haar dienst aanhield wegens rijden onder invloed. Trigion stelde zich op het standpunt dat daarmee de arbeidsovereenkomst automatisch was geëindigd, op grond van een ontbindende voorwaarde in het contract. De beveiligster stapte naar de rechter en vroeg de kantonrechter in Haarlem dat beroep op die voorwaarde te vernietigen.
De vrouw is al sinds augustus 2025 arbeidsongeschikt wegens een alcoholverslaving en was op 4 november 2025 bezig met re-integratiewerkzaamheden bij de passenuitgifte op Schiphol. Verschillende collega's hadden die dag een alcoholgeur geroken en gezien dat zij moeite had met inparkeren. Trigion confronteerde haar hiermee, maar zij ontkende alcohol te hebben gedronken. Desondanks liet Trigion haar de dienst afmaken. Nog geen uur later werd zij door de Marechaussee onderworpen aan een alcoholtest en aangehouden. De volgende dag deelde Schiphol mee haar pas niet opnieuw uit te geven.
In de arbeidsovereenkomst stond een clausule die bepaalt dat het contract van rechtswege eindigt zodra de Schipholpas of de grijze pas wordt ingetrokken. Trigion beriep zich hierop en beschouwde het dienstverband per 6 november 2025 als beëindigd. Op 4 december 2025 trok ook de korpschef de grijze pas formeel in.
De kantonrechter oordeelde op twee gronden dat Trigion geen beroep kon doen op die ontbindende voorwaarde. Ten eerste wees de rechter erop dat de vrouw had gesteld dat Trigion zelf de Koninklijke Marechaussee had ingelicht over het vermoedelijke alcoholgebruik, waarmee Trigion actief zou hebben aangestuurd op het intreden van de voorwaarde. Omdat Trigion die stelling slechts vaag had betwist terwijl zij zelf het beste weet wat er is gebeurd, hield die betwisting onvoldoende stand. Als Trigion inderdaad de Marechaussee heeft ingelicht, voldoet de voorwaarde niet aan de eis dat de vervulling ervan objectief moet worden bepaald.
Ten tweede, en los van die vraag, handelde Trigion in strijd met goed werkgeverschap. De rechter stelde vast dat Trigion concrete signalen had van alcoholgebruik, maar desondanks naliet nader onderzoek te doen naar de toestand van de vrouw en hoe zij veilig thuis zou komen. Door haar in de auto te laten stappen terwijl Trigion ernstige vermoedens had, zette het bedrijf de veiligheid van de vrouw, andere weggebruikers én haar paspoorten op het spel. Dat de vrouw ontkende, mocht Trigion niet zomaar accepteren. De kantonrechter voegde daar aan toe dat liegen een veelvoorkomend kenmerk is van een verslaving, zodat de ontkenning de vrouw niet volledig kan worden aangerekend.
De kantonrechter vernietigde het beroep van Trigion op de ontbindende voorwaarde, wat betekent dat de arbeidsovereenkomst als voortdurend geldt. Trigion werd veroordeeld het loon door te betalen vanaf 6 november 2025, vermeerderd met een wettelijke verhoging van 10% en de wettelijke rente. Ook moet Trigion de vrouw zo snel mogelijk in staat stellen passende werkzaamheden uit te voeren buiten de beveiligingssector, waarvoor geen Schipholpas of grijze pas is vereist. Aan die verplichting verbond de rechter geen dwangsom, omdat het zoeken naar een passende functie tijd kost. Trigion werd verder veroordeeld tot het verstrekken van deugdelijke salarisspecificaties en moet de proceskosten van € 1.102,00 betalen.
Betrokken advocaten
mr. F. Huisman
eiser
DAS
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
K/4102/12182256
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een werkneemster van de backoffice van The Sales Unit in Haarlem hoorde in september 2025 dat dat bedrijf zijn activiteiten had gestaakt en dat haar werk naar Amsterdam zou verhuizen. De backoffice was overgedragen aan Direct Result Face to Face Marketing. Zij werkte sinds 2021 bij die afdeling, maar werd betaald door Activate Nederland. Na een kennismaking op het kantoor in Amsterdam liet zij weten dat dit voor haar niet passend was. Ze wilde in Haarlem blijven werken en stelde voor het dienstverband via een vaststellingsovereenkomst te beëindigen. Vanaf 3 oktober 2025 werkte ze niet meer. Ze vroeg de kantonrechter in Haarlem vast te stellen dat haar arbeidsovereenkomst doorloopt, en eiste loon vanaf 3 oktober 2025, vakantiegeld, wettelijke verhoging en wedertewerkstelling in Haarlem. Direct Result voerde aan dat de kantonrechter in Haarlem onbevoegd was, omdat het bedrijf in Amsterdam is gevestigd. Volgens het bedrijf bestond er ook geen arbeidsovereenkomst. De werkneemster stond niet op de lijst met werknemers die bij de koop van activa en passiva waren overgenomen. Bovendien zou zij het aangeboden werk hebben geweigerd. De kantonrechter verwierp het bevoegdheidsverweer: het gaat om een arbeidsovereenkomst en de werkzaamheden werden laatstelijk in Haarlem verricht. Over de overgang van onderneming was de kantonrechter duidelijk. Uit een e-mail van een directeur van Activate bleek dat de hele afdeling Backoffice Nederland aan Direct Result was overgedragen. Direct Result onderbouwde het tegendeel met geen enkel stuk. De koopovereenkomst en de werknemerslijst waarnaar het bedrijf verwees, had het niet overgelegd, terwijl die informatie in zijn eigen domein ligt. De werkneemster was formeel in dienst van Activate en werd permanent tewerkgesteld bij The Sales Unit, een bedrijf uit dezelfde groep. Volgens vaste rechtspraak gaat zo iemand mee over op de nieuwe werkgever. Een lijst die contractpartijen zelf opstellen verandert dat niet, want de wet bepaalt dwingend welke werknemers meegaan. Ook het verweer dat de arbeidsovereenkomst van rechtswege was geëindigd omdat zij niet mee wilde, slaagde niet. De overgang had al plaatsgevonden voordat zij liet weten niet mee te willen, en zij was pas na de overgangsdatum geïnformeerd. De loonvordering strandde op een ander punt. Een werknemer houdt recht op loon zonder te werken, maar moet wel bereid zijn de bedongen arbeid te verrichten. Volgens de kantonrechter had de werkneemster zich niet beschikbaar gehouden voor het werk in Amsterdam. In haar berichten van september tot en met november 2025 herhaalde zij steeds dat ze in Haarlem wilde blijven. De afstand tussen Haarlem en Amsterdam is volgens de rechter niet zo groot dat sprake is van een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden. Haar verklaring dat onduidelijkheden over contract en voorwaarden de echte reden waren, vond de rechter niet terug in het dossier. Er bleek niet dat zij daarover vragen had gesteld, terwijl de financieel directeur van Direct Result onbetwist had gezegd dat zij hem kon bellen. Dat zij sinds 3 oktober 2025 niet werkte, komt dan voor haar rekening. De wedertewerkstelling werd afgewezen omdat zij ter zitting geen onvoorwaardelijke bereidheid toonde om onder gelijkblijvende arbeidsvoorwaarden in Amsterdam te werken. Daarmee vielen ook vakantiegeld, wettelijke verhoging en rente af. Nog twee procedurele punten: een voorwaardelijk verzoek van Direct Result om de arbeidsovereenkomst te ontbinden was niet-ontvankelijk, omdat dat met een verzoekschrift moet en niet in een dagvaardingsprocedure kan. Een aanvullende productie van de werkneemster die zij pas ter zitting wilde overleggen, bleef buiten beschouwing. De kantonrechter verklaarde voor recht dat tussen de werkneemster en Direct Result sinds 1 september 2025 een arbeidsovereenkomst bestaat als gevolg van overgang van onderneming. Het meer of anders gevorderde, waaronder het loon vanaf 3 oktober 2025 en de wedertewerkstelling, is afgewezen. Iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Een vrouw van in de dertig werkt sinds 2020 voor een consultancybedrijf dat bedrijven adviseert over verzuim, preventie en sociale verzekeringen. In juli 2023 viel zij uit met gezondheidsklachten, kort na een promotie naar een nieuw gecreëerde functie. Daarna volgden een zwangerschap, verlof en een lange re-integratie die niet van de grond kwam. Het bedrijf vroeg de kantonrechter in Zaanstad om haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat de verhouding tussen werkgever en werknemer volgens hem duurzaam en ernstig was verstoord. De zaak speelt zich af op de afdeling Risk Consulting. Toen de werkneemster in september 2024 weer begon, had zij geen toegang tot Teams, Outlook en de bedrijfssystemen. Haar leidinggevende was die dag niet eens op kantoor. Het bedrijf legde ter zitting uit dat het een hectische periode was met grote aanbestedingen. Volgens de kantonrechter was er voor de werkneemster daardoor geen enkel zicht op concrete instructies. Hij vond dat juist van een bedrijf dat verzuimbegeleiding als core business heeft, goede begeleiding mocht worden verwacht. De wet schrijft voor dat een werkgever eerst kijkt of een zieke werknemer kan terugkeren in het eigen werk, het zogeheten eerste spoor. Pas daarna komt passend werk elders, binnen of buiten het bedrijf, het tweede spoor. De arbeidsdeskundige had in november 2024 geoordeeld dat het eigen werk passend was. Toch schreef de leidinggevende al op 12 februari 2025 dat het tweede spoor nadrukkelijker moest worden ingezet. Waarom terugkeer in de eigen functie nooit serieus is geprobeerd, is de kantonrechter onduidelijk gebleven. Ook het UWV vond de inspanningen van het bedrijf onvoldoende en legde een loonsanctie op, waardoor het bedrijf het loon tot 30 oktober 2026 moet doorbetalen. Het bedrijf verweet de werkneemster dat zij negatief sprak over haar re-integratie, zelf collega's benaderde over re-integratieplekken en op een onaangepaste manier met collega's omging. De kantonrechter volgde dat niet. Dat zij rondvroeg naar mogelijkheden, noemt hij begrijpelijk en een actieve opstelling. Voor de verwijten over zwartmaken ontbraken concrete voorbeelden, en de verklaringen kwamen van dezelfde leidinggevenden die de verwijten maakten. Dat de werkneemster emotioneel werd en lange e-mails stuurde, hoefde haar niet te worden aangerekend. Dat zij gesprekken heimelijk opnam en second opinions aanvroeg, duidt volgens de kantonrechter op wantrouwen en dus op een door haar ervaren verstoring. Ook de weigering van haar aanvraag voor betaald ouderschapsverlof werkte door in de verhouding. De wet gaat ervan uit dat ouderschapsverlof niet kan worden geweigerd, alleen over de spreiding kan worden gediscussieerd bij een zwaarwegend bedrijfsbelang. Het bedrijf noemde geen enkel zwaarwegend bedrijfsbelang. De kantonrechter spreekt van een onwelwillende werkgever. Ook de mediation, die pas ruim twee maanden na het advies van de bedrijfsarts begon, mislukte, waarna het bedrijf alleen nog sprak over het tweede spoor en het einde van het dienstverband. Ondanks dit alles oordeelde de kantonrechter dat de arbeidsverhouding duurzaam en ernstig is verstoord, omdat partijen niet uit de impasse zijn gekomen. Een opzegverbod wegens ziekte stond ontbinding niet in de weg: de bedrijfsarts stelde vast dat de klachten voortkwamen uit het conflict en niet uit ziekte of gebrek, en de tegenstrijdige second opinion was volgens de kantonrechter voldoende gemotiveerd weerlegd. Herplaatsing ligt niet meer in de rede, ook niet nadat het bedrijf haar in augustus 2026 nog een andere passende functie aanbood die zij afsloeg. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 januari 2027, de datum waarop zij bij gewone opzegging zou zijn geëindigd. Omdat het bedrijf ernstig verwijtbaar handelde, wordt die datum niet verkort met de duur van de procedure. Het bedrijf had het herstel in de eigen functie tegengewerkt zonder rechtvaardiging. De werkneemster had een billijke vergoeding van € 267.254,83 gevraagd. De kantonrechter rekent met een resterend dienstverband van drie jaar in plaats van vijf, neemt de gevraagde immateriële schade en pensioenschade niet mee en houdt rekening met de lange duur van het geschil. Het bedrijf moet de werkneemster een transitievergoeding van € 8.958,48 bruto betalen, een billijke vergoeding van € 100.000 bruto en proceskosten van € 1.009. Wettelijke rente komt daar bovenop. Omdat een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden, mag het bedrijf het verzoek tot 26 oktober 2026 intrekken. Doet het dat, dan blijft het dienstverband bestaan en betaalt het alleen de proceskosten van € 1.009.
Een Business Development Manager van logistiek bedrijf Top Cargo meldde zich eind februari 2023 ziek en is sindsdien arbeidsongeschikt gebleven. Hij stelde dat het bedrijf daar de schuld van had: hij zou structureel te lang hebben moeten werken, zonder dat zijn uren werden bijgehouden, zijn leidinggevende zou zich ongepast hebben gedragen en geweld hebben gebruikt, en er waren boetes op zijn salaris ingehouden. Nadat UWV toestemming had gegeven, zegde Top Cargo de arbeidsovereenkomst op wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. Die eindigde per 31 mei 2026. De werknemer eiste daarna in totaal ruim € 300.000, bestaande uit een billijke vergoeding van € 180.000 en € 15.000 netto, loon over overuren, loon tijdens ziekte, een hogere transitievergoeding, vakantiedagen en advocaatkosten. De kantonrechter in Haarlem wijst het grootste deel af. Een billijke vergoeding kan alleen bij ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, en daarvoor geldt een hoge drempel. Volgens de rechter blijkt dat niet. De werknemer had veel vrijheid om zijn werktijd zelf in te delen en kon extra uren op andere momenten compenseren. Hij hielp onder werktijd ook zijn partner, die in dezelfde branche werkte. De hectiek past bij een branche met verschillende tijdzones. Dat Top Cargo geen arbeidstijden registreerde, had wel gemoeten, want de werknemer verdiende minder dan drie keer het minimumloon. Het taalgebruik van de leidinggevende in WeChat-berichten ging volgens de rechter 'de grenzen van het fatsoen te buiten', maar het ging om drie berichten uit meerdere jaren en structureel gedrag is niet aangetoond. Voor geweld op het werk vond de rechter geen onderbouwing. Het inhouden van twee boetes was ten onrechte gebeurd, maar die zijn bij de eindafrekening terugbetaald. Ook het verband tussen het werk en de arbeidsongeschiktheid is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt. De bedrijfsarts en de psycholoog gaven vooral weer wat de werknemer zelf vertelde, en uit de medische informatie bleken ook jeugdtrauma's die mee aan zijn klachten bijdragen. Een deskundige benoemt de rechter niet. Tegenover enkele nare ervaringen stond bovendien veel hartelijkheid van het bedrijf, zoals dure cadeaus, luxe uitjes en de aankoop van zijn huis tegen een prijs onder de marktwaarde. De schadevergoeding op grond van de zorgplicht van de werkgever valt om dezelfde redenen af. De werknemer had ook niet laten weten dat hij de werkdruk te zwaar vond. De vordering van € 69.448,94 aan overuren strandt op de klachtplicht. De werknemer zag op zijn loonstroken dat hij alleen zijn vaste maandloon kreeg, terwijl hij naar eigen zeggen vanaf het begin veel meer uren werkte, en hij klaagde pas in oktober 2024. Daardoor kon Top Cargo het werk niet anders inrichten. Zijn stelling dat hij uit angst zweeg, vindt de rechter niet aannemelijk gezien de hechte vriendschap met zijn leidinggevende. Zonder overwerkvergoeding vervalt ook de gevorderde verhoging van het loon tijdens ziekte. De al betaalde transitievergoeding van € 14.195,20 blijft staan: de bonus van € 50.000 telt niet mee, omdat die geen provisie was en geheel naar goeddunken van de leidinggevende werd toegekend. Advocaatkosten worden niet vergoed, mede omdat de facturen niet gespecificeerd waren. Op één punt krijgt de werknemer wel gelijk. Top Cargo kon niet aantonen dat de vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024 waren uitbetaald. Voor de wettelijke dagen kan het bedrijf zich niet op verval of verjaring beroepen, omdat het de werknemer niet periodiek schriftelijk heeft gewaarschuwd. De bovenwettelijke dagen over 2019 en 2020 zijn wel verjaard. De kantonrechter veroordeelt Top Cargo tot betaling van € 27.917,57 bruto voor 112 vakantiedagen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026 en de wettelijke verhoging. Omdat beide partijen deels verliezen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.