Rechtbank Noord-Holland wijst wrakingsverzoek tegen rechter Gisolf af — RBNHO:2026:8056
wraking rechter in wrakingsprocedure (erfrecht/executele)
Eiser / verzoeker
verzoekster
Verweerder / gedaagde
mr. J.H. Gisolf
Het wrakingsverzoek tegen mr. Gisolf is afgewezen en de behandeling van het eerste wrakingsverzoek wordt voortgezet.
- Het wrakingsprotocol vereist niet dat de voorzitter van de wrakingskamer dezelfde specialisatie heeft als de gewraakte rechter.
- Een ongunstige uitspraak in een eerdere procedure levert op zichzelf geen grond op voor wraking van de rechter die die uitspraak deed.
- Een rechter heeft een grote vrijheid in de regievoering ter zitting; een directe of onaangename toon levert geen objectief gerechtvaardigde vrees voor partijdigheid op.
- Gronden voor wraking moeten zien op (de vrees voor) het ontbreken van rechterlijke onpartijdigheid; bezwaren over de bevoegdheid of expertise van een rechter vallen daar niet onder.
Samenvatting
Een vrouw diende op 30 juni 2026 een wrakingsverzoek in tegen mr. J.H. Gisolf, de voorzitter van de wrakingskamer die een dag later haar eerste wrakingsverzoek zou behandelen. Dat eerste verzoek richtte zich tegen de kantonrechter in een erfrechtzaak over de executele van een nalatenschap. Met het tweede wrakingsverzoek probeerde de vrouw ook de behandelend rechter van die wrakingsprocedure te laten vervangen.
De vrouw voerde drie redenen aan waarom mr. Gisolf niet geschikt zou zijn om haar eerste wrakingsverzoek te behandelen. Ten eerste stelde zij dat hij de afgelopen jaren niet als kantonrechter heeft gewerkt en geen kennis van erfrecht heeft, terwijl het wrakingsprotocol volgens haar zou vereisen dat de voorzitter van de wrakingskamer dezelfde expertise bezit als de gewraakte rechter. Ten tweede haalde zij een kortgedingprocedure uit 2024 aan waarbij zij ook tegenover mr. Gisolf had gestaan en waarbij zij had verloren. Ten derde klaagde zij over zijn optreden tijdens die zitting in 2024: hij zou haar hebben gezegd haar mond te houden en haar eis verkeerd hebben uitgelegd.
De wrakingskamer verwierp alle drie de bezwaren. Over het eerste bezwaar stelde de rechtbank vast dat het wrakingsprotocol van Rechtbank Noord-Holland helemaal niet vereist dat de voorzitter van de wrakingskamer in dezelfde afdeling heeft gewerkt als de rechter tegen wie het wrakingsverzoek is gericht. Dat mr. Gisolf geen kantonrechter is en geen erfrechtervaring heeft, staat zijn rol als voorzitter van de wrakingskamer dus niet in de weg.
Het tweede bezwaar, de uitkomst van het kort geding in 2024, slaagde evenmin. Een rechter die eerder in een zaak een voor een partij ongunstige beslissing heeft genomen, is daarmee nog niet bevooroordeeld. Dat het kort geding en de huidige erfrechtzaak allebei gaan over dezelfde nalatenschap maakt dat niet anders.
Ook de klachten over het optreden van mr. Gisolf tijdens de zitting in 2024 boden geen grond voor wraking. De rechtbank wees erop dat de rechter de leiding heeft over het verloop van een zitting en daarin een grote vrijheid heeft. Een onprettige vraagstelling of een directe toon leveren geen aanwijzing op voor vooringenomenheid. Volgens de wrakingskamer was er geen sprake van feiten of omstandigheden die een objectief gerechtvaardigde vrees voor partijdigheid van mr. Gisolf konden opleveren.
De rechtbank wees het wrakingsverzoek af en beval dat de behandeling van het eerste wrakingsverzoek, dat voor 1 juli 2026 stond gepland, gewoon wordt voortgezet.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/15/379601 KG RK 26-478
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.