Rechter wijst vordering van bijna € 8.000 aan overuren grotendeels af wegens te laat klagen — RBNHO:2026:8262
achterstallig loon / klachtplicht arbeidsovereenkomst
Eiser / verzoeker
voormalig administratief medewerker
Verweerder / gedaagde
verhuisbedrijf (gedaagde)
Het bedrijf wordt veroordeeld tot betaling van € 346,76 aan achterstallig loon (met wettelijke verhogingen van 50%, 20% en 25% over de drie deelbedragen) en € 52,01 aan buitengerechtelijke incassokosten; het overgrote deel van de vordering van bijna € 10.000 wordt afgewezen.
- Vordering van bijna € 8.000 aan overuren en gewerkte zaterdagen afgewezen wegens schending van de klachtplicht (art. 6:89 BW): de werknemer had op basis van maandelijkse loonstroken veel eerder moeten klagen.
- Klachtplicht geldt ook voor loonvorderingen uit arbeidsovereenkomsten, zoals bevestigd door de Hoge Raad op 20 september 2024 (ECLI:NL:HR:2024:1278).
- Werkgever wordt veroordeeld tot betaling van € 130,28 wegens fout bij loon tijdens ziekte (70% ingehouden in plaats van 30%), met 50% wettelijke verhoging omdat erkend bedrag niet was uitbetaald.
- Vordering wegens ingehouden sollicitatie-uren afgewezen: in Nederland bestaat geen recht op betaald of onbetaald sollicitatieverlof.
- Proceskosten gecompenseerd omdat beide partijen deels in het ongelijk zijn gesteld.
Samenvatting
Een vrouw die ruim twee jaar als administratief medewerker bij een verhuisbedrijf had gewerkt, eiste na haar vertrek bijna € 10.000 aan achterstallig loon. Het ging onder meer om bijna € 8.000 aan overuren en gewerkte zaterdagen, maar ook om fouten bij de loonbetaling tijdens ziekte en een verkeerd uurloon in september 2024. De kantonrechter in Haarlem wees het overgrote deel van de vordering af.
Het grootste deel van de eis, bijna € 8.000 aan extra gewerkte uren, sneuvelde op een wettelijke regel over tijdig klagen. De rechter paste de zogeheten klachtplicht toe: wie een tekortkoming in de nakoming van een overeenkomst niet tijdig aankaart, verliest zijn recht om daarvoor later nog betaling te eisen. De vrouw had maandelijks loonstroken ontvangen waaruit al jaren bleek hoeveel overuren werden uitbetaald. Als zij meende dat er te weinig werd uitbetaald, had ze dat veel eerder moeten melden. Dat ze dit pas aan het einde van haar dienstverband deed, benadeelde het bedrijf: het kon niet meer nagaan of die extra uren daadwerkelijk waren gewerkt, of daartoe opdracht was gegeven, en of de uren misschien al op een andere manier waren gecompenseerd. Bovendien had de vrouw de gestelde uren achteraf gereconstrueerd via WhatsApp-berichten met verhuizers, in plaats van op basis van een destijds bijgehouden urenregistratie. De Hoge Raad bevestigde in september 2024 nog dat deze klachtplicht ook geldt voor loonvorderingen uit een arbeidsovereenkomst.
Voor drie kleinere posten kreeg de vrouw wel gelijk. Het bedrijf had bij de loonbetaling tijdens ziekte een ernstige administratieve fout gemaakt: het keerde 30% van het loon uit in plaats van 70%. De hoogte van het nog te betalen bedrag was tussen partijen in geschil. Omdat de vrouw haar eigen berekening niet kon onderbouwen, volgde de rechter de berekening van het bedrijf: € 130,28. Bovenop dit bedrag legde de rechter de wettelijke verhoging op van 50%, omdat het bedrijf al vóór de procedure had erkend dat het nog iets schuldig was, maar toch niet had betaald.
Voor september 2024 had het bedrijf een verkeerd uurloon gehanteerd: € 17,64 in plaats van € 18,00. Ook hier liepen de berekeningen uiteen. De vrouw kon haar hogere bedrag niet onderbouwen en erkende zelf dat zij mogelijk een rekenfout had gemaakt. De rechter kende het lagere bedrag van € 54,62 toe, met een gematigde wettelijke verhoging van 20%, omdat het om een dubbele administratieve fout ging en niet van betalingsonwil was gebleken.
Over de vraag tot wanneer het dienstverband liep, oordeelde de rechter dat de vrouw zelf in haar ontslagbrief had aangegeven de einddatum te willen koppelen aan haar resterende vakantiedagen. Uit een WhatsApp-bericht bleek dat zij nog ongeveer 18 verlofuren had, wat niet genoeg was om tot 1 april 2025 doorbetaald te krijgen. De rechter kende haar loon toe over 18 maart 2025: € 161,86 bruto, inclusief vakantiegeld en opbouw vakantiedagen, met een wettelijke verhoging van 25%.
Een vordering van € 121,10 wegens ingehouden uren werd afgewezen. De vrouw had in februari 2025 meerdere keren korter gewerkt om te solliciteren bij andere werkgevers. Omdat er in Nederland geen recht bestaat op betaald sollicitatieverlof, kwamen die uren voor haar eigen rekening.
De kantonrechter veroordeelde het bedrijf tot betaling van in totaal € 346,76 aan achterstallig loon plus de bijbehorende wettelijke verhogingen, en € 52,01 aan buitengerechtelijke incassokosten. Omdat beide partijen deels ongelijk kregen, betaalt ieder zijn eigen proceskosten.
Betrokken advocaten
mr. O.J. Boeder
eiser
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:6621, Rechtbank Midden-Nederland, 12-12-2025, 11947320 \ MV EXPL 25-179
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14374, Rechtbank Noord-Holland, 03-12-2025, 11917165 \ CV EXPL 25-6889
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14214, Rechtbank Noord-Holland, 03-12-2025, 11815066 \ CV EXPL 25-4898
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9202, Rechtbank Amsterdam, 28-11-2025, 11774401 CV EXPL 25-9124
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
K/4102/11894098
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een werkneemster van de backoffice van The Sales Unit in Haarlem hoorde in september 2025 dat dat bedrijf zijn activiteiten had gestaakt en dat haar werk naar Amsterdam zou verhuizen. De backoffice was overgedragen aan Direct Result Face to Face Marketing. Zij werkte sinds 2021 bij die afdeling, maar werd betaald door Activate Nederland. Na een kennismaking op het kantoor in Amsterdam liet zij weten dat dit voor haar niet passend was. Ze wilde in Haarlem blijven werken en stelde voor het dienstverband via een vaststellingsovereenkomst te beëindigen. Vanaf 3 oktober 2025 werkte ze niet meer. Ze vroeg de kantonrechter in Haarlem vast te stellen dat haar arbeidsovereenkomst doorloopt, en eiste loon vanaf 3 oktober 2025, vakantiegeld, wettelijke verhoging en wedertewerkstelling in Haarlem. Direct Result voerde aan dat de kantonrechter in Haarlem onbevoegd was, omdat het bedrijf in Amsterdam is gevestigd. Volgens het bedrijf bestond er ook geen arbeidsovereenkomst. De werkneemster stond niet op de lijst met werknemers die bij de koop van activa en passiva waren overgenomen. Bovendien zou zij het aangeboden werk hebben geweigerd. De kantonrechter verwierp het bevoegdheidsverweer: het gaat om een arbeidsovereenkomst en de werkzaamheden werden laatstelijk in Haarlem verricht. Over de overgang van onderneming was de kantonrechter duidelijk. Uit een e-mail van een directeur van Activate bleek dat de hele afdeling Backoffice Nederland aan Direct Result was overgedragen. Direct Result onderbouwde het tegendeel met geen enkel stuk. De koopovereenkomst en de werknemerslijst waarnaar het bedrijf verwees, had het niet overgelegd, terwijl die informatie in zijn eigen domein ligt. De werkneemster was formeel in dienst van Activate en werd permanent tewerkgesteld bij The Sales Unit, een bedrijf uit dezelfde groep. Volgens vaste rechtspraak gaat zo iemand mee over op de nieuwe werkgever. Een lijst die contractpartijen zelf opstellen verandert dat niet, want de wet bepaalt dwingend welke werknemers meegaan. Ook het verweer dat de arbeidsovereenkomst van rechtswege was geëindigd omdat zij niet mee wilde, slaagde niet. De overgang had al plaatsgevonden voordat zij liet weten niet mee te willen, en zij was pas na de overgangsdatum geïnformeerd. De loonvordering strandde op een ander punt. Een werknemer houdt recht op loon zonder te werken, maar moet wel bereid zijn de bedongen arbeid te verrichten. Volgens de kantonrechter had de werkneemster zich niet beschikbaar gehouden voor het werk in Amsterdam. In haar berichten van september tot en met november 2025 herhaalde zij steeds dat ze in Haarlem wilde blijven. De afstand tussen Haarlem en Amsterdam is volgens de rechter niet zo groot dat sprake is van een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden. Haar verklaring dat onduidelijkheden over contract en voorwaarden de echte reden waren, vond de rechter niet terug in het dossier. Er bleek niet dat zij daarover vragen had gesteld, terwijl de financieel directeur van Direct Result onbetwist had gezegd dat zij hem kon bellen. Dat zij sinds 3 oktober 2025 niet werkte, komt dan voor haar rekening. De wedertewerkstelling werd afgewezen omdat zij ter zitting geen onvoorwaardelijke bereidheid toonde om onder gelijkblijvende arbeidsvoorwaarden in Amsterdam te werken. Daarmee vielen ook vakantiegeld, wettelijke verhoging en rente af. Nog twee procedurele punten: een voorwaardelijk verzoek van Direct Result om de arbeidsovereenkomst te ontbinden was niet-ontvankelijk, omdat dat met een verzoekschrift moet en niet in een dagvaardingsprocedure kan. Een aanvullende productie van de werkneemster die zij pas ter zitting wilde overleggen, bleef buiten beschouwing. De kantonrechter verklaarde voor recht dat tussen de werkneemster en Direct Result sinds 1 september 2025 een arbeidsovereenkomst bestaat als gevolg van overgang van onderneming. Het meer of anders gevorderde, waaronder het loon vanaf 3 oktober 2025 en de wedertewerkstelling, is afgewezen. Iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Een vrouw van in de dertig werkt sinds 2020 voor een consultancybedrijf dat bedrijven adviseert over verzuim, preventie en sociale verzekeringen. In juli 2023 viel zij uit met gezondheidsklachten, kort na een promotie naar een nieuw gecreëerde functie. Daarna volgden een zwangerschap, verlof en een lange re-integratie die niet van de grond kwam. Het bedrijf vroeg de kantonrechter in Zaanstad om haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat de verhouding tussen werkgever en werknemer volgens hem duurzaam en ernstig was verstoord. De zaak speelt zich af op de afdeling Risk Consulting. Toen de werkneemster in september 2024 weer begon, had zij geen toegang tot Teams, Outlook en de bedrijfssystemen. Haar leidinggevende was die dag niet eens op kantoor. Het bedrijf legde ter zitting uit dat het een hectische periode was met grote aanbestedingen. Volgens de kantonrechter was er voor de werkneemster daardoor geen enkel zicht op concrete instructies. Hij vond dat juist van een bedrijf dat verzuimbegeleiding als core business heeft, goede begeleiding mocht worden verwacht. De wet schrijft voor dat een werkgever eerst kijkt of een zieke werknemer kan terugkeren in het eigen werk, het zogeheten eerste spoor. Pas daarna komt passend werk elders, binnen of buiten het bedrijf, het tweede spoor. De arbeidsdeskundige had in november 2024 geoordeeld dat het eigen werk passend was. Toch schreef de leidinggevende al op 12 februari 2025 dat het tweede spoor nadrukkelijker moest worden ingezet. Waarom terugkeer in de eigen functie nooit serieus is geprobeerd, is de kantonrechter onduidelijk gebleven. Ook het UWV vond de inspanningen van het bedrijf onvoldoende en legde een loonsanctie op, waardoor het bedrijf het loon tot 30 oktober 2026 moet doorbetalen. Het bedrijf verweet de werkneemster dat zij negatief sprak over haar re-integratie, zelf collega's benaderde over re-integratieplekken en op een onaangepaste manier met collega's omging. De kantonrechter volgde dat niet. Dat zij rondvroeg naar mogelijkheden, noemt hij begrijpelijk en een actieve opstelling. Voor de verwijten over zwartmaken ontbraken concrete voorbeelden, en de verklaringen kwamen van dezelfde leidinggevenden die de verwijten maakten. Dat de werkneemster emotioneel werd en lange e-mails stuurde, hoefde haar niet te worden aangerekend. Dat zij gesprekken heimelijk opnam en second opinions aanvroeg, duidt volgens de kantonrechter op wantrouwen en dus op een door haar ervaren verstoring. Ook de weigering van haar aanvraag voor betaald ouderschapsverlof werkte door in de verhouding. De wet gaat ervan uit dat ouderschapsverlof niet kan worden geweigerd, alleen over de spreiding kan worden gediscussieerd bij een zwaarwegend bedrijfsbelang. Het bedrijf noemde geen enkel zwaarwegend bedrijfsbelang. De kantonrechter spreekt van een onwelwillende werkgever. Ook de mediation, die pas ruim twee maanden na het advies van de bedrijfsarts begon, mislukte, waarna het bedrijf alleen nog sprak over het tweede spoor en het einde van het dienstverband. Ondanks dit alles oordeelde de kantonrechter dat de arbeidsverhouding duurzaam en ernstig is verstoord, omdat partijen niet uit de impasse zijn gekomen. Een opzegverbod wegens ziekte stond ontbinding niet in de weg: de bedrijfsarts stelde vast dat de klachten voortkwamen uit het conflict en niet uit ziekte of gebrek, en de tegenstrijdige second opinion was volgens de kantonrechter voldoende gemotiveerd weerlegd. Herplaatsing ligt niet meer in de rede, ook niet nadat het bedrijf haar in augustus 2026 nog een andere passende functie aanbood die zij afsloeg. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 januari 2027, de datum waarop zij bij gewone opzegging zou zijn geëindigd. Omdat het bedrijf ernstig verwijtbaar handelde, wordt die datum niet verkort met de duur van de procedure. Het bedrijf had het herstel in de eigen functie tegengewerkt zonder rechtvaardiging. De werkneemster had een billijke vergoeding van € 267.254,83 gevraagd. De kantonrechter rekent met een resterend dienstverband van drie jaar in plaats van vijf, neemt de gevraagde immateriële schade en pensioenschade niet mee en houdt rekening met de lange duur van het geschil. Het bedrijf moet de werkneemster een transitievergoeding van € 8.958,48 bruto betalen, een billijke vergoeding van € 100.000 bruto en proceskosten van € 1.009. Wettelijke rente komt daar bovenop. Omdat een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden, mag het bedrijf het verzoek tot 26 oktober 2026 intrekken. Doet het dat, dan blijft het dienstverband bestaan en betaalt het alleen de proceskosten van € 1.009.
Een Business Development Manager van logistiek bedrijf Top Cargo meldde zich eind februari 2023 ziek en is sindsdien arbeidsongeschikt gebleven. Hij stelde dat het bedrijf daar de schuld van had: hij zou structureel te lang hebben moeten werken, zonder dat zijn uren werden bijgehouden, zijn leidinggevende zou zich ongepast hebben gedragen en geweld hebben gebruikt, en er waren boetes op zijn salaris ingehouden. Nadat UWV toestemming had gegeven, zegde Top Cargo de arbeidsovereenkomst op wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. Die eindigde per 31 mei 2026. De werknemer eiste daarna in totaal ruim € 300.000, bestaande uit een billijke vergoeding van € 180.000 en € 15.000 netto, loon over overuren, loon tijdens ziekte, een hogere transitievergoeding, vakantiedagen en advocaatkosten. De kantonrechter in Haarlem wijst het grootste deel af. Een billijke vergoeding kan alleen bij ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, en daarvoor geldt een hoge drempel. Volgens de rechter blijkt dat niet. De werknemer had veel vrijheid om zijn werktijd zelf in te delen en kon extra uren op andere momenten compenseren. Hij hielp onder werktijd ook zijn partner, die in dezelfde branche werkte. De hectiek past bij een branche met verschillende tijdzones. Dat Top Cargo geen arbeidstijden registreerde, had wel gemoeten, want de werknemer verdiende minder dan drie keer het minimumloon. Het taalgebruik van de leidinggevende in WeChat-berichten ging volgens de rechter 'de grenzen van het fatsoen te buiten', maar het ging om drie berichten uit meerdere jaren en structureel gedrag is niet aangetoond. Voor geweld op het werk vond de rechter geen onderbouwing. Het inhouden van twee boetes was ten onrechte gebeurd, maar die zijn bij de eindafrekening terugbetaald. Ook het verband tussen het werk en de arbeidsongeschiktheid is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt. De bedrijfsarts en de psycholoog gaven vooral weer wat de werknemer zelf vertelde, en uit de medische informatie bleken ook jeugdtrauma's die mee aan zijn klachten bijdragen. Een deskundige benoemt de rechter niet. Tegenover enkele nare ervaringen stond bovendien veel hartelijkheid van het bedrijf, zoals dure cadeaus, luxe uitjes en de aankoop van zijn huis tegen een prijs onder de marktwaarde. De schadevergoeding op grond van de zorgplicht van de werkgever valt om dezelfde redenen af. De werknemer had ook niet laten weten dat hij de werkdruk te zwaar vond. De vordering van € 69.448,94 aan overuren strandt op de klachtplicht. De werknemer zag op zijn loonstroken dat hij alleen zijn vaste maandloon kreeg, terwijl hij naar eigen zeggen vanaf het begin veel meer uren werkte, en hij klaagde pas in oktober 2024. Daardoor kon Top Cargo het werk niet anders inrichten. Zijn stelling dat hij uit angst zweeg, vindt de rechter niet aannemelijk gezien de hechte vriendschap met zijn leidinggevende. Zonder overwerkvergoeding vervalt ook de gevorderde verhoging van het loon tijdens ziekte. De al betaalde transitievergoeding van € 14.195,20 blijft staan: de bonus van € 50.000 telt niet mee, omdat die geen provisie was en geheel naar goeddunken van de leidinggevende werd toegekend. Advocaatkosten worden niet vergoed, mede omdat de facturen niet gespecificeerd waren. Op één punt krijgt de werknemer wel gelijk. Top Cargo kon niet aantonen dat de vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024 waren uitbetaald. Voor de wettelijke dagen kan het bedrijf zich niet op verval of verjaring beroepen, omdat het de werknemer niet periodiek schriftelijk heeft gewaarschuwd. De bovenwettelijke dagen over 2019 en 2020 zijn wel verjaard. De kantonrechter veroordeelt Top Cargo tot betaling van € 27.917,57 bruto voor 112 vakantiedagen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026 en de wettelijke verhoging. Omdat beide partijen deels verliezen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.