Naar inhoud
Juristi.nl

Rechtbank Noord-Holland verklaart AVG-verzoeker niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht — RBNHO:2026:8285

misbruik van recht bij AVG-inzageverzoek als verdienmodel

Eiser / verzoeker

verzoeker (particulier)

VS

Verweerder / gedaagde

Tuinmeubelwereld B.V. (t.h.o.d.n. Kerstland.nl)

Verzoeker niet-ontvankelijk verklaard wegens misbruik van recht en veroordeeld tot betaling van € 10.105,49 aan werkelijke proceskosten aan Tuinmeubelwereld.

  • De rechtbank oordeelde dat de verzoeker misbruik van recht maakt omdat zijn doel niet het controleren van persoonsgegevens was, maar het verkrijgen van financieel voordeel via een constructief opgezet verdienmodel.
  • Het patroon van circa 90 AVG-inzageverzoeken en tientallen procedures met identieke dagvaardingen en schikkingstactieken woog zwaar mee bij het oordeel over misbruik.
  • De man maakte het bestaan van zijn gestelde gemachtigden (Donkersloot, Van der Velde) niet aannemelijk: zij verschenen nooit en het bedrijf Webshop Juristen bleek zijn eigen onderneming zonder werknemers.
  • Bij misbruik van procesrecht kan de rechter de verliezende partij veroordelen in de werkelijke proceskosten van de wederpartij; deze bedroegen € 10.105,49.
  • Een inzageverzoek dat wordt aangeboden in te trekken in ruil voor betaling geldt op grond van de EDPB-richtsnoeren als een aanwijzing voor een buitensporig verzoek in de zin van artikel 12 lid 5 AVG.

Samenvatting

Een man deed via de website kerstland.nl online bestellingen en diende daarna een inzageverzoek in bij Tuinmeubelwereld B.V., de exploitant van die webshop. Hij vroeg op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) inzage in alle persoonsgegevens die het bedrijf van hem bewaarde. Tuinmeubelwereld voldeed binnen de wettelijke termijn aan dat verzoek, maar de man startte toch een juridische procedure. Hij vorderde naast inzage ook schadevergoeding, buitengerechtelijke kosten en vergoeding van werkelijke proceskosten.

Tuinmeubelwereld stelde al vroeg in de procedure dat de man geen oprechte interesse had in zijn persoonsgegevens, maar dat hij een financieel verdienmodel had opgezet. Nog voordat Tuinmeubelwereld inhoudelijk had gereageerd op het inzageverzoek, stuurde de man al een sommatie met een claim van € 925,- aan buitengerechtelijke kosten. Kort daarna volgde een conceptdagvaarding met een totale vordering van circa € 3.500,- en een schikkingsvoorstel van € 1.250,-. Toen Tuinmeubelwereld op 15 en 16 september 2025 alsnog volledig inhoudelijk antwoord gaf op het AVG-verzoek, reageerde de man niet inhoudelijk maar bleef aandringen op betaling.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank stelde vast dat de man in de afgelopen anderhalf jaar zo'n 90 AVG-inzageverzoeken heeft ingediend bij verschillende bedrijven en bij tientallen daarvan een procedure heeft aangespannen. Zijn werkwijze volgt steeds hetzelfde patroon: een online bestelling, een inzageverzoek, snel daarna financiële druk en een conceptdagvaarding, gevolgd door schikkingsonderhandelingen. De rechtbank is ook bekend met vergelijkbare zaken bij de rechtbanken Rotterdam en Midden-Nederland. In meerdere eerder gepubliceerde uitspraken is zijn werkwijze al als misbruik van recht aangemerkt.

Bij de beoordeling woog de rechtbank ook de rol van de vermeende gemachtigden zwaar mee. De man stelde zich te laten bijstaan door een gemachtigde genaamd E. Donkersloot, werkzaam via Webshop Juristen, een handelsnaam van ROI Services B.V. De man zelf is enig bestuurder en aandeelhouder van ROI en het bedrijf heeft geen werknemers. De wederpartij vroeg herhaaldelijk om contactgegevens van Donkersloot, maar de man weigerde die te verstrekken. Berichten gericht aan Donkersloot werden steeds door de man zelf beantwoord. Ook tijdens de mondelinge behandeling verscheen Donkersloot niet, net als de andere vermeende gemachtigden in vergelijkbare zaken van dezelfde man. De man kon het bestaan van zijn gemachtigde niet aannemelijk maken.

Naarmate de procedure vorderde, verlaagde de man zijn schikkingsvoorstellen steeds verder, tot hij uiteindelijk aanbood de procedure volledig in te trekken als beide partijen hun eigen kosten zouden dragen. De rechtbank zag dit als een poging een rechterlijke beslissing, en daarmee een veroordeling in de werkelijke proceskosten, te ontlopen. Ook het feit dat hij kort voor de zitting zonder toelichting zijn verzoek beperkte tot alleen inzage, versterkte dat beeld.

De rechtbank oordeelde dat de man misbruik heeft gemaakt van zijn recht op inzage in de zin van artikel 3:13 BW, gelezen in samenhang met artikel 12 lid 5 AVG. Het doel van het inzageverzoek was niet om de verwerking van zijn persoonsgegevens te controleren, maar om financieel voordeel te behalen door kunstmatig de voorwaarden te scheppen voor een schadevergoedingsvordering. De rechtbank verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek en veroordeelde hem tot betaling van de werkelijke proceskosten van Tuinmeubelwereld, inclusief griffierecht en nakosten, tot een totaalbedrag van € 10.105,49, te vermeerderen met wettelijke rente als niet binnen veertien dagen wordt betaald.

Betrokken advocaten

mr. M.J. de Vries

verweerder

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/15/376218

Procedure

Beschikking

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter compenseert proceskosten in kort geding over spullen in echtelijke woning

Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13643
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13682
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13177
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13178
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht