Naar inhoud
Juristi.nl

Rechtbank verklaart man niet-ontvankelijk wegens misbruik van AVG-inzageverzoeken — RBNHO:2026:8436

misbruik van recht bij stelselmatige AVG-inzageverzoeken

Eiser / verzoeker

verzoeker (natuurlijk persoon)

VS

Verweerder / gedaagde

Van Dijk Interim Services B.V. (VDIS)

Verzoeker niet-ontvankelijk verklaard wegens misbruik van recht en veroordeeld tot betaling van € 50 aan proceskosten.

  • De rechtbank oordeelt dat het patroon van tientallen AVG-inzageverzoeken gecombineerd met financiële druk en identieke dagvaardingen misbruik van recht oplevert in de zin van artikel 3:13 BW en artikel 12 lid 5 AVG.
  • Het niet reageren op een verificatieverzoek van VDIS is een aanwijzing dat het verzoeker niet werkelijk ging om inzage in zijn persoonsgegevens.
  • Het Europese Hof van Justitie (arrest 19 maart 2026) biedt grondslag om bij de beoordeling van misbruik rekening te houden met openbaar toegankelijke informatie over stelselmatig ingediende verzoeken bij meerdere verwerkingsverantwoordelijken.
  • De rechtbank twijfelt aan het bestaan van gemachtigde Donkersloot, die herhaaldelijk zonder goede reden niet op zittingen verscheen.
  • Verzoeker werd niet-ontvankelijk verklaard en veroordeeld tot € 50 proceskosten; aan een inhoudelijke beoordeling van het inzageverzoek kwam de rechtbank niet toe.

Samenvatting

Een man diende tientallen inzageverzoeken in bij verschillende bedrijven op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), de Europese privacywet. Wanneer bedrijven niet of onvoldoende reageerden, volgde steevast een juridische procedure. Bij de rechtbank Noord-Holland waren alleen al zo'n twintig van zijn zaken aanhangig. De man verklaarde zelf in anderhalf jaar tijd zo'n negentig inzageverzoeken te hebben gedaan.

Het patroon was telkens hetzelfde: de man deed een aankoop via een webshop, stuurde daarna een inzageverzoek, kondigde buitengerechtelijke kosten aan en deed vervolgens een niet-onderhandelbaar schikkingsvoorstel, in dit geval voor € 1.250. Als het bedrijf niet betaalde, volgde een dagvaarding met hoge eisen: immateriële schadevergoeding, buitengerechtelijke incassokosten en werkelijke proceskosten. Vlak voor of tijdens de zitting werden die eisen dan zonder nadere toelichting teruggebracht tot enkel een verzoek om inzage, met een dwangsom van maximaal € 35.000 als stok achter de deur.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank beoordeelde of er sprake was van misbruik van recht. Die lat ligt hoog: een beroep op een wettelijke bevoegdheid mag niet zomaar als misbruik worden afgedaan. Toch oordeelde de rechtbank dat het bewijs hier overtuigend genoeg was. Daarbij wees zij op een uitspraak van het Europese Hof van Justitie van 19 maart 2026, waarin is bepaald dat bij de beoordeling van misbruik rekening mag worden gehouden met het patroon van stelselmatig ingediende verzoeken bij meerdere verwerkingsverantwoordelijken. Voor misbruik is naast objectieve omstandigheden ook een subjectief element vereist: de bedoeling om een voordeel te verkrijgen door kunstmatig de voorwaarden te scheppen waaronder een recht ontstaat.

De rechtbank stelde vast dat de man in dit geval niet had gereageerd op een verificatieverzoek van Van Dijk Interim Services B.V. (VDIS), de verwerende partij. Als het hem werkelijk te doen was geweest om inzage in zijn persoonsgegevens, had hij dat wel gedaan. Bovendien twijfelde de rechtbank aan het daadwerkelijke bestaan van zijn gemachtigde Donkersloot, die ook in deze zaak zonder goede reden niet op de zitting was verschenen. Andere rechtbanken, waaronder die in Rotterdam en Midden-Nederland, hadden vergelijkbare zaken van dezelfde man gezien en eerder zijn vorderingen al afgewezen, in sommige gevallen met een veroordeling in de werkelijke proceskosten.

De rechtbank concludeerde dat de man welbewust gebruikmaakte van de onbekendheid van bedrijven met de AVG en hun vrees voor hoge veroordelingen, om zo betalingen af te dwingen. Zijn werkelijke belang was financieel, niet het controleren van zijn privacygegevens. De rechtbank verklaarde hem niet-ontvankelijk in zijn verzoek en veroordeelde hem tot betaling van € 50 aan proceskosten aan VDIS.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/15/376201

Procedure

Beschikking

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter compenseert proceskosten in kort geding over spullen in echtelijke woning

Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13643
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13682
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13177
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBNHO:2026:13178
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht