Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:8497Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht

ECLI:NL:RBNHO:2026:8497, Rechtbank Noord-Holland, 03-07-2026, 11934207 WM25-1685 — RBNHO:2026:8497

Samenvatting

Gedraging is voldoende komen vast te staan. Geen aanleiding om boete te matigen. Beroep ongegrond.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

11934207 WM25-1685

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Kantonrechter: boete voor rijden door rood blijft staan, cyberaanval OM was overmacht

Een automobilist kreeg een boete omdat hij door een verkeerslicht was gereden dat op rood stond. Namens hem werd beroep ingesteld tegen de boete, met als belangrijkste argument dat hij de overtreding niet had begaan en dit van meet af aan had ontkend. Ook voerde de gemachtigde aan dat niet vaststaat dat de ambtenaar die de boete oplegde daartoe bevoegd was, omdat het nummer van zijn akte van beëdiging in het dossier ontbrak. Daarnaast speelde een tweede, opvallender kwestie. Volgens de gemachtigde had de officier van justitie een dwangsom verbeurd omdat hij niet op tijd had beslist op het beroep, en had de officier ten onrechte gesteld dat de daarop volgende ingebrekestelling voortijdig was verstuurd. De officier beroept zich er namelijk op dat de beslistermijn was opgeschort wegens overmacht, maar volgens de gemachtigde was die overmacht onvoldoende onderbouwd en had het Openbaar Ministerie de ICT-problemen die daaraan ten grondslag lagen aan zichzelf te wijten. De kantonrechter behandelde de zaak op een zitting op 7 mei 2026, waar alleen een vertegenwoordiger van de officier van justitie verscheen. Een verzoek van die vertegenwoordiger om de zaak aan te houden in afwachting van uitspraken van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in vergelijkbare zaken, wees de kantonrechter af. Over de overtreding zelf oordeelt de kantonrechter dat de verklaring van de verbalisant, afgelegd op ambtseed, voldoende basis biedt om vast te stellen dat de gedraging heeft plaatsgevonden. Een blote ontkenning van de betrokkene is daartegen niet genoeg; er waren geen specifieke feiten of omstandigheden aangevoerd die twijfel zouden kunnen wekken aan de verklaring van de verbalisant. Ook het argument over de bevoegdheid van de verbalisant verwerpt de kantonrechter, onder verwijzing naar vaste rechtspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. Over de dwangsom stelde de kantonrechter bij tussenuitspraak eerst vragen aan de officier van justitie, om te kunnen beoordelen of de vertraging in de risicosfeer van het Openbaar Ministerie lag. Uit het antwoord van de officier bleek dat het Nationaal Cyber Security Center op 16 juli 2025 verdacht netwerkverkeer bij het OM had opgemerkt, veroorzaakt door onbevoegden die een tot dan toe onbekend beveiligingslek (een zogeheten zero-day-kwetsbaarheid) in de Citrix-software hadden misbruikt. Om verdere schade te voorkomen, koppelde het College van procureurs-generaal op 17 juli 2025 de eigen systemen volledig los van het internet, waardoor ook het registratiesysteem voor Wahv-beroepen niet meer bereikbaar was. Pas na een gefaseerde, met ketenpartners afgestemde heraansluiting kon het OM vanaf 11 september 2025 weer inhoudelijk beslissen op zaken. De kantonrechter oordeelt dat deze ICT-inbreuk buiten de schuld en de risicosfeer van het OM lag: het beveiligingslek was op het moment van misbruik nog onbekend en er waren geen beveiligingsupdates beschikbaar, terwijl eerdere updates steeds op tijd waren doorgevoerd. Ook is voldoende aangetoond dat met de grootste spoed is gewerkt om de systemen weer op te starten. De hele periode van 18 juli tot en met 10 september 2025, 55 dagen, wordt daarom aangemerkt als overmachtsperiode waarin de beslistermijn van rechtswege was opgeschort. Omdat de beslistermijn hierdoor nog niet was verstreken toen de gemachtigde op 3 september 2025 een ingebrekestelling verstuurde, was die ingebrekestelling voorbarig en is de officier van justitie geen dwangsom verschuldigd. De kantonrechter verklaart het beroep tegen de boete ongegrond, wijst het verzoek om vergoeding van de proceskosten af en bepaalt dat de officier van justitie geen dwangsom verschuldigd is.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
RBNHO:2026:15277
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
Kantonrechter houdt boete van € 120 voor negeren geslotenverklaring in stand

De kantonrechter in Alkmaar heeft het beroep tegen een verkeersboete van € 120 verworpen. De boete was opgelegd omdat de betrokkene met zijn voertuig door een straat reed waarvoor een geslotenverklaring in beide richtingen gold, vastgesteld met digitale handhaving. De gemachtigde van de betrokkene voerde aan dat het beroep gegrond moest worden verklaard omdat de instemmingsbrief van het Openbaar Ministerie voor de digitale handhaving ter plaatse ontbrak in het dossier. Onder verwijzing naar een arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden stelde de gemachtigde dat uit het dossier moet blijken dat het Openbaar Ministerie met die manier van handhaven had ingestemd. Daarnaast betoogde de gemachtigde dat de boete disproportioneel hoog was en gecorrigeerd zou moeten worden, met een verwijzing naar twee uitspraken van de rechtbank Midden-Nederland die eerder over vergelijkbare bezwaren hadden geoordeeld. De vertegenwoordiger van de officier van justitie hield vast aan de opgelegde boete en overhandigde op de zitting alsnog de ontbrekende instemmingsbrief van 3 oktober 2024. Over de hoogte van de boete stelde de vertegenwoordiger dat matiging alleen mogelijk is in concrete, bijzondere gevallen, en niet vanwege een algemene stijging van de tarieven door inflatiecorrectie. Hierbij werd verwezen naar een uitspraak van de rechtbank Gelderland waarin dat standpunt al eerder werd bevestigd. De kantonrechter stelde vast dat uit foto's van de overtreding en beschikbare schouwrapporten blijkt dat de verkeersborden voor de geslotenverklaring correct waren geplaatst en duidelijk zichtbaar waren. Dat de betrokkene de borden mogelijk over het hoofd heeft gezien, komt volgens de rechter voor zijn eigen rekening. De rechtbank verwees verder naar een eerdere, gepubliceerde uitspraak van dezelfde rechtbank waarin al was geoordeeld dat de geslotenverklaring niet onduidelijk is, dat de inrichting van de weg geen verwarring veroorzaakt en dat de digitale handhaving van deze geslotenverklaring sinds november 2024 aan de daarvoor geldende eisen voldoet. Ook het argument dat de instemmingsbrief niet rechtsgeldig zou zijn ondertekend, omdat de beleidsadviseur daarvoor niet bevoegd zou zijn geweest, verwierp de kantonrechter: hij ging uit van de bevoegdheid van die beleidsadviseur. Over de hoogte van de boete overwoog de kantonrechter dat verkeersboetes sinds maart 2024 met ruim 10 procent zijn verhoogd, waarvan een deel inflatiecorrectie en een deel een beleidsmatige verhoging betreft. De rechtbank erkende dat er, zoals de rechtbank Midden-Nederland eerder signaleerde, een groeiende disbalans bestaat tussen verkeersboetes en andere soorten boetes, en dat de Tweede Kamer de minister meermaals had gevraagd de verkeersboetes niet verder te verhogen. De minister heeft die kritiek echter telkens naast zich neergelegd. Omdat de wet de minister ruimte biedt om de tarieven vast te stellen en de boetebedragen in de Wahv relatief laag zijn, toetste de kantonrechter deze beleidskeuze met grote terughoudendheid en oordeelde dat de verhoging van 10 procent niet disproportioneel is. Voor de concrete boete van € 120 zag de kantonrechter evenmin aanleiding tot matiging: dit bedrag staat volgens de rechter in redelijke verhouding tot de aard en ernst van de overtreding, en de betrokkene had geen bijzondere omstandigheden aangevoerd die een lager bedrag zouden rechtvaardigen. De kantonrechter verklaarde het beroep tegen de boete ongegrond en wees het verzoek om vergoeding van de proceskosten af.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
RBNHO:2026:10240
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
RBNHO:2026:7857
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht