Rechter schorst executie van dwangsommen na verwijdering deur in trappenhuis — RBNHO:2026:8503
executiegeschil / schorsing tenuitvoerlegging dwangsommen
Eiser / verzoeker
bewoner (eiser in kort geding)
Verweerder / gedaagde
bewoner/eigenaar (gedaagde in kort geding)
De kantonrechter schorst de tenuitvoerlegging van het vonnis van 1 mei 2024 totdat in een bodemprocedure is beslist of de bewoner € 25.000 aan dwangsommen verschuldigd is.
- De bewoner had voldaan aan de veroordeling door de deur en omringende constructie te verwijderen, waarna de doorgang volledig vrij toegankelijk was.
- Volledig herstel in oorspronkelijke toestand was niet opgenomen in het vonnis van mei 2024 en kon daar ook niet uit worden afgeleid, zodat het verbeuren van dwangsommen op die grond niet aannemelijk was.
- In een executiegeschil rust de bewijslast op de executant: die moet aantonen dat de geëxecuteerde niet aan de veroordeling heeft voldaan.
- De veroordeling mag niet ruimer worden uitgelegd dan het dictum en de onderliggende overwegingen toestaan.
- De tenuitvoerlegging werd geschorst in afwachting van een bodemprocedure over de verschuldigdheid van € 25.000 aan dwangsommen.
Samenvatting
Een bewoner werd in mei 2024 door de rechter veroordeeld tot het verwijderen van een deur en de omringende constructie bij een trapopgang van de eerste naar de tweede verdieping. Het doel van die veroordeling was het weer toegankelijk maken van de gemeenschappelijke ruimte in het trappenhuis. De bewoner voerde de werkzaamheden uit en verwijderde de deur en de constructie, waarna de doorgang volledig vrij toegankelijk was.
De andere partij, die de executie van het vonnis wilde afdwingen, stelde dat de bewoner niet volledig aan de veroordeling had voldaan. De eis was dat de ruimte ook volledig in de oorspronkelijke toestand moest worden hersteld. Omdat dat herstel nog niet had plaatsgevonden, claimde deze partij dat de bewoner dwangsommen had verbeurd van in totaal € 25.000. Op grond van die claim probeerde hij het vonnis te executeren.
De bewoner stapte naar de rechter en vroeg om de tenuitvoerlegging van het vonnis te schorsen in afwachting van een bodemprocedure. In zo'n executiegeschil beoordeelt de rechter niet opnieuw de onderliggende rechtsverhouding, maar onderzoekt alleen of aan de veroordeling is voldaan. Daarbij geldt dat de bewijslast bij de partij ligt die de executie wil doorvoeren: die moet aantonen dat de veroordeelde niet aan het vonnis heeft voldaan.
De kantonrechter stelde vast dat de bewoner de deur en de omringende constructie inderdaad had verwijderd. Op basis van foto's die op de zitting werden besproken, was duidelijk dat de doorgang naar het trappenhuis volledig vrij was. Daarmee had de bewoner voldaan aan wat hem in mei 2024 was opgelegd.
Het volledig herstel van de ruimte in de oorspronkelijke toestand is een andere kwestie. De kantonrechter erkende dat de bewoner op grond van de splitsingsakte daartoe verplicht is en dit alsnog moet doen. Maar die verplichting stond niet in het vonnis van mei 2024 en kon ook niet worden afgeleid uit de overwegingen die aan dat vonnis ten grondslag lagen. De veroordeling strekte niet verder dan het toegankelijk maken van het trappenhuis. Ruimer uitleggen dan het dictum en de onderliggende overwegingen toestaan, is niet toegestaan.
De kantonrechter oordeelde dat het niet met voldoende zekerheid kon worden vastgesteld dat de bewoner de dwangsommen had verbeurd. De tenuitvoerlegging van het vonnis van 1 mei 2024 werd geschorst totdat in een bodemprocedure is beslist over de vraag of de bewoner de € 25.000 aan dwangsommen verschuldigd is. De proceskosten werden aan de andere partij opgelegd, omdat die in het ongelijk was gesteld.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:3002, Gerechtshof Amsterdam, 11-11-2025, 200.332.275
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2025:15076, Rechtbank Den Haag, 11-08-2025, C/09/678591 KG ZA 25-35
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2025:1897, Gerechtshof Amsterdam, 22-07-2025, 200.343.842/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2025:1394, Gerechtshof Amsterdam, 27-05-2025, 200.339.378/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
K/4102/12140669
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw in Haarlem die midden in een echtscheiding zit, stapte naar de rechter om weer bij haar eigen spullen in de echtelijke woning te kunnen. Samen met haar twee dochters liet zij persoonlijke bezittingen achter in het huis waar haar man nog woont. Het echtpaar is sinds 23 april 1996 getrouwd. De vrouw diende op 4 november 2025 een verzoek tot echtscheiding in bij de rechtbank Amsterdam. In een kort geding vroeg de vrouw om een sleutel van de woning en om afgifte van haar spullen en die van de dochters. Voordat de zaak bij de rechter kwam, had haar advocaat de man op 12 mei 2026 per e-mail gesommeerd om haar weer toegang te geven en mee te werken aan het ophalen van haar spullen. De man reageerde daar niet schriftelijk op. Wel had hij via een appbericht aan een van de dochters laten weten dat zij altijd hun spullen konden ophalen en dat hij hun nooit de toegang had ontzegd. Later vroeg de advocaat van de man tweemaal wat de vrouw precies wilde en hoe spoedeisend dat was, maar de vrouw gaf daarop geen antwoord. Tijdens de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026 kwamen partijen na een korte schorsing zelf tot afspraken. De man zet binnen twee weken onder meer boeken, kleding, schoenen, keukenspullen, schoolspullen en de fietsen ingepakt in dozen onder het afdakje van de woning. Hij laat de vrouw weten wanneer zij ze kan ophalen, en zij maakt thuis een inventarisatie. Mist ze daarna nog concrete spullen, dan werkt de man mee aan afgifte. Daarmee was de vordering van de vrouw in feite van de baan. De man wilde nog wel een vonnis over de proceskosten. Hij vond dat de procedure niet nodig was geweest, omdat hij altijd open stond voor afspraken, en wilde dat de vrouw de kosten droeg. De vrouw wees erop dat de man pas ter zitting erkende dat er nog spullen in huis lagen en niet inhoudelijk reageerde op de sommatie. De voorzieningenrechter hield vast aan het uitgangspunt dat de proceskosten tussen ex-partners worden gecompenseerd. Alleen bij misbruik van procesrecht kan de rechter kosten die nodeloos zijn gemaakt of veroorzaakt voor rekening van de veroorzaker laten. Daarvan was hier geen sprake. Het appbericht van de man aan zijn dochter was volgens de rechter onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw buiten een procedure om tot afspraken had kunnen komen, gelet op de slechte verstandhouding tussen partijen. Doordat de man niet inhoudelijk op de sommatie van 12 mei 2026 reageerde, droeg hij bovendien zelf bij aan het ontstaan van het kort geding. Dat de vrouw niet antwoordde op de vragen over de verhinderdata van de man, deed daar onvoldoende aan af. De voorzieningenrechter compenseerde de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.