Rechtbank wijst inzagevordering van Crown Van Gelder International af als fishing expedition — RBNHO:2026:8878
inzagevordering in incident over koopovereenkomst stoomketels
Eiser / verzoeker
[eiser] B.V. (verwerende partij in het incident)
Verweerder / gedaagde
Crown Van Gelder International B.V. (eisende partij in het incident)
De rechtbank wijst de incidentele inzagevordering van Crown Van Gelder International af en veroordeelt haar in de proceskosten van € 4.820,00.
- De rechtbank wijst de incidentele inzagevordering van CVGI af omdat de stellingen over wanprestatie van de verkoper te speculatief zijn en de gevraagde correspondentie een ongeoorloofde fishing expedition oplevert.
- De verkoper toonde met elf producties genoegzaam aan dat de overeenkomst met CPN in december 2024 tot stand kwam en dat hij pas na de buitengerechtelijke ontbinding door CVGI de stoomketels aan CPN leverde.
- Nu CVGI zelf de overeenkomst heeft ontbonden en de verkoper nooit in gebreke heeft gesteld, is de vraag of de verkoper de overeenkomst had kunnen nakomen niet meer relevant.
- De hoofdzaak betreft een schadeclaim van primair € 66.698,00 en subsidiair € 1.247.816,16 wegens het niet afnemen van drie stoomketels door CVGI.
- CVGI wordt veroordeeld in de proceskosten van het incident van € 4.820,00, te vermeerderen met wettelijke rente bij te late betaling.
Samenvatting
Een geschil over de koop van drie industriële stoomketels leidde tot een tussengeschil over het recht op inzage in bedrijfscorrespondentie. Crown Van Gelder International B.V. (CVGI), gevestigd te Velsen, had een overeenkomst gesloten met een anoniem gebleven verkoper voor de aankoop van drie stoomketels. Op 3 februari 2025 ontbond CVGI die overeenkomst buitengerechtelijk, waarna de verkoper naar de rechter stapte.
In de hoofdzaak vordert de verkoper primair nakoming van de overeenkomst en een schadevergoeding van € 66.698,00 wegens gederfde betalingskorting en opslagkosten. Subsidiair vordert hij ontbinding van de overeenkomst en een vergoeding van € 1.247.816,16 voor het waardeverlies dat is ontstaan doordat hij de stoomketels na de ontbinding niet meer aan CVGI kon leveren. Voor twee van de drie stoomketels is het hem wel gelukt ze aan een derde partij, Centrient Pharmaceuticals Netherlands B.V. (CPN), te verkopen; de derde stoomketel staat nog bij hem opgeslagen.
Voordat de hoofdzaak inhoudelijk wordt behandeld, diende CVGI een incidentele vordering in. CVGI wilde alle correspondentie inzien tussen de verkoper en CPN over de periode november 2024 tot en met maart 2025, plus de verkoopfacturen. Haar vermoeden: de verkoper had de twee stoomketels al vóór de ontbinding op 3 februari 2025 aan CPN verkocht en geleverd, wat zou betekenen dat híj wanprestatie had gepleegd jegens CVGI. Als dat klopte, had CVGI de ontbinding terecht ingeroepen en zou de schadeclaim van de verkoper wegvallen.
De verkoper verzette zich daartegen. Hij legde spontaan elf producties over waaruit bleek dat hij in december 2024 een aparte bestelling voor CPN bij de fabrikant had geplaatst en pas ná de ontbinding door CVGI had besloten de al voor CVGI geproduceerde stoomketels aan CPN te leveren. Over de facturen was CVGI na die toelichting tevreden; alleen de eis tot inzage in de volledige correspondentie bleef staan.
De rechtbank toetste de vordering aan de vereisten van artikel 194 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering: de verzoeker moet partij zijn bij een rechtsbetrekking, de gevraagde informatie moet voldoende bepaald zijn, er moet een voldoende belang bestaan en degene van wie inzage wordt verlangd moet over de informatie beschikken. Daarnaast mag geen sprake zijn van misbruik van recht of een ongeoorloofde 'fishing expedition', waarbij iemand zonder concrete aanknopingspunten informatie opeist in de hoop iets bruikbaars te vinden.
De rechtbank oordeelde dat CVGI geen recht heeft op de gevraagde correspondentie. Zij heeft de overeenkomst zelf ontbonden en heeft de verkoper nooit in gebreke gesteld voor eventuele wanprestatie. De vraag of de verkoper de overeenkomst had kunnen nakomen als CVGI nakoming had gevorderd in plaats van ontbinding, is daarmee niet meer relevant. Bovendien achtte de rechtbank de stellingen van CVGI over mogelijke wanprestatie van de verkoper te speculatief: de verkoper had met de overgelegde stukken al genoeg aangetoond dat de overeenkomst met CPN in december 2024 tot stand was gekomen en dat hij pas na de ontbinding op zoek ging naar een alternatieve afnemer voor de al betaalde stoomketels.
De rechtbank wees de incidentele vordering volledig af en veroordeelde CVGI in de proceskosten van het incident. CVGI moet € 4.820,00 betalen, te voldoen binnen veertien dagen na aanschrijving. Bij te late betaling komt daar de wettelijke rente bij. De hoofdzaak wordt voortgezet: CVGI moet op 26 augustus 2026 haar antwoord in de tegenvorderingen indienen.
Betrokken advocaten
verweerder
Hogan Lovells Cadwalader International LLP, AMSTERDAM
48 uitsprakenBetrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:3164, Gerechtshof Amsterdam, 18-11-2025, 200.354.662
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2024:1595, Gerechtshof Amsterdam, 11-06-2024, 200.292.172/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2024:2454, Rechtbank Gelderland, 25-04-2024, C/05/425766 / HA ZA 23-441
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBGEL:2024:485, Rechtbank Gelderland, 31-01-2024, C/05/416890
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
C/15/372251
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.ir. W.S.J. Thijs
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een huurder van een appartement aan de [adres 1] in Alkmaar kreeg van haar verhuurder Woonwaard een afrekening van de servicekosten over 2023 en 2024. Woonwaard vorderde nog een bedrag bij haar, maar de huurder vond de berekening niet te controleren en vroeg op haar beurt om terugbetaling van te veel betaalde voorschotten. De kantonrechter in Alkmaar geeft de huurder gelijk. Het geschil draait om de kosten voor warmte en stroom, die op basis van het individuele verbruik worden verdeeld. Woonwaard kreeg in een tussenvonnis van 19 augustus 2026 de kans de omvangrijke onderbouwing cijfermatig toe te lichten. In haar akte erkende zij dat zij de in 2024 betaalde voorschotten verkeerd had opgeteld: de huurder betaalde in dat jaar € 1.082,74. Daardoor daalde het gevorderde saldo van € 733,87 naar € 672,01. Over de rest van de berekening blijft volgens de kantonrechter te veel onduidelijk. Woonwaard stelde dat de totale warmtekosten in 2023 € 78.589,72 bedroegen en in 2024 € 57.022,19, opgebouwd uit de afrekening van energiebedrijf Engie, de energiekosten van de verwarmingsketels en de servicekosten van Techem. Maar alleen de factuur van Engie over 2023 bedroeg al € 97.372,73, meer dan het uiteindelijke totaal. De bedragen uit de overgelegde producties kwamen bovendien niet terug in de berekening die Woonwaard als productie 31 overlegde. Een sluitende berekening ontbreekt daarmee, zowel voor 2023 als voor 2024. Een tweede probleem is de yogastudio in hetzelfde pand. Die had tot 2024 geen eigen meter, zodat het verbruik moest worden geschat. Uit de stukken blijkt niet welk verbruik Woonwaard voor de studio aannam, waarop die schatting steunt en hoe is voorkomen dat dit verbruik bij de andere huurders terechtkwam. Woonwaard nam hierover geen inzichtelijk standpunt in, ook al had de huurder deze vraag van het begin af aan gesteld. Op andere punten vond de kantonrechter de onderbouwing wel voldoende. De verdeling van de kosten over de twee gebouwen aan de [adres 1] en de [adres 2] is toegelicht. Dat de percentages in de akte niet optellen tot 100 procent beschouwt de rechter als een verschrijving, want het overzicht in productie 31 hanteert 71,77 en 28,23 procent. Ook de verdeling over de individuele huurders op basis van woonoppervlak (26,10 m2) en gemeten verbruik (5880 eenheden) is voldoende uitgelegd. Omdat Woonwaard de stelplicht en bewijslast draagt en meerdere keren de kans kreeg de redelijkheid van de kosten aan te tonen, wijst de kantonrechter de vordering af. In de eigen vordering van de huurder stelt de rechter de kosten voor warmte en stroom vast volgens het rapport van de Huurcommissie, dat Woonwaard niet afzonderlijk betwistte. De servicekosten bedragen daarmee € 1.135,84 over 2023 en € 459,62 over 2024. Woonwaard moet € 2.844 terugbetalen aan onverschuldigd betaalde voorschotten en de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 759,60 in de zaak van Woonwaard en op nihil in de vordering van de huurder.
Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in. De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet. Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd. Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging. Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken. Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten. De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie. De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.
Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.