Kantonrechter veroordeelt nieuwe huurder tot betaling van € 2.600 voor overgenomen inventaris — RBNHO:2026:9270
nakoming koopovereenkomst tweedehands inventaris tussen opeenvolgende huurders
Eiser / verzoeker
vorige huurder (verkoper van inventaris)
Verweerder / gedaagde
nieuwe huurder (koper van inventaris)
Gedaagde veroordeeld tot betaling van € 2.600 aan openstaande koopsom, € 400 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.043,64 aan proceskosten.
- Beroep op misbruik van omstandigheden verworpen: financiële, gezondheids- en relationele problemen leveren geen bijzondere omstandigheden op die afhankelijkheid scheppen, en van klaarblijkelijk onevenredig voordeel is niet gebleken.
- Beroep op dwaling verworpen: gedaagde had zelf gevraagd de prijs te bepalen, had de inventaris 2,5 maand in gebruik en heeft nagelaten die te (laten) beoordelen vóór ondertekening.
- Opschorting wegens gebreken aan inventaris afgewezen bij gebrek aan voldoende onderbouwing.
- Buitengerechtelijke incassokosten gematigd tot het in de aanmaning genoemde bedrag van € 400 op grond van artikel 6:96 lid 6 BW.
- Gedaagde als grotendeels in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in proceskosten van € 1.043,64.
Samenvatting
Een vrouw die een woning ging bewonen stapte in de voetsporen van de vorige huurder en nam voor € 2.750 aan huisraad over: kledingkasten, een koelkast, een wasmachine, luxaflex en een aantal andere meubels. Twee dagen na ondertekening van de koopovereenkomst liet ze weten dat ze het bedrag nooit had verwacht en het simpelweg niet kon betalen. Desondanks wilde de verkoper dat de afspraken werden nagekomen.
De nieuwe huurster had de inventaris al 2,5 maand in gebruik voordat het contract werd ondertekend. Zelf had ze de verkoopster meerdere keren gevraagd om een prijs te bepalen, omdat ze dat zelf niet kon beoordelen. Pas nadat het contract getekend was, gaf ze aan dat de totaalprijs haar te hoog was. Ze had al een gedeelte betaald, maar bleef een bedrag van € 2.600 schuldig.
Voor de rechter stelde de nieuwe huurster dat de koopovereenkomst vernietigd moest worden omdat er sprake zou zijn geweest van misbruik van omstandigheden. Ze wees op financiële problemen, gezondheidsklachten en relationele problemen. De kantonrechter verwierp dit verweer. Weliswaar kunnen dergelijke omstandigheden moeilijk zijn, maar voor misbruik van omstandigheden is meer vereist: de wederpartij moet een klaarblijkelijk onevenredig voordeel hebben bedongen, of de betrokkene moet zo afhankelijk zijn geweest dat zij niet vrijelijk kon handelen. Dat was hier niet het geval.
De huurster deed ook een beroep op dwaling: zij zou hebben gedacht dat ze een vriendenprijs zou krijgen. De kantonrechter verwierp ook dit verweer. De huurster had zelf herhaaldelijk aangegeven dat de verkoopster maar een prijs moest bepalen. Bovendien had ze ruimschoots de tijd gehad om de inventaris te beoordelen en te bepalen of de gevraagde prijs redelijk was, maar dat had ze nagelaten.
Tot slot betoogde de huurster dat een deel van de inventaris stuk was en dat de koopprijs daarom niet volledig verschuldigd was. Ook dat argument slaagde niet, omdat ze onvoldoende had onderbouwd wat er precies stuk was en waarom dat opschorting van betaling zou rechtvaardigen.
De kantonrechter erkende dat de veroordeling grote financiële gevolgen heeft voor de huurster, maar oordeelde dat dit voor haar eigen rekening en risico komt: zij heeft de overeenkomst gesloten. De gedaagde werd veroordeeld tot betaling van € 2.600 aan openstaande koopsom, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 11 juli 2025. Daarbovenop moet zij € 400 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen en € 1.043,64 aan proceskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2026:2644, Rechtbank Noord-Holland, 18-03-2026, C/15/352111 HA ZA 24-252
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2024:13226, Rechtbank Noord-Holland, 18-12-2024, C/15/352111 / HA ZA 24-252
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBNHO:2024:11890, Rechtbank Noord-Holland, 20-11-2024, C/15/345468 / HA ZA 23-604
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:CRVB:2021:1337, Centrale Raad van Beroep, 04-06-2021, 19/3513 AW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Ambtenarenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
12036207 \ CV EXPL 25-8879
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.