Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2026:9754Civiel Recht; Verbintenissenrecht

Kantonrechter veroordeelt automobilist tot betaling Antwerpse milieuzoneboete — RBNHO:2026:9754

invordering buitenlandse administratieve boete (lage-emissiezone)

Eiser / verzoeker

de Stad Antwerpen

VS

Verweerder / gedaagde

gedaagde (automobilist)

Kantonrechter past Belgisch recht toe en veroordeelt de gedaagde tot betaling van € 200 aan de Stad Antwerpen wegens een onbetaalde milieuzoneboete, plus € 363,28 aan proceskosten.

  • Kantonrechter is internationaal bevoegd omdat de gedaagde in Nederland woont en geen verdrag of verordening van toepassing is
  • Op de vordering is Belgisch recht van toepassing, omdat de overtreding in Antwerpen plaatsvond en de verplichting alleen naar Belgisch recht kan ontstaan
  • Verweer dat de boete en aanmaningen nooit zijn ontvangen, faalt omdat de stad Antwerpen ze naar het juiste adres met verzendbewijs heeft verstuurd
  • Beroep op verjaring faalt: naar Belgisch recht verjaart een vordering tot betaling van een administratieve boete pas na vijf jaar
  • Boete van € 150 en € 50 aan bijkomende kosten worden toegewezen, het invorderingsereloon van € 28,60 wordt afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing

Samenvatting

Een Nederlandse automobilist moet een boete van de Belgische stad Antwerpen betalen omdat hij in 2021 met zijn auto door de Antwerpse lage-emissiezone reed zonder dat zijn voertuig aan de milieueisen voldeed en zonder een geldige dagpas. De zaak diende voor de kantonrechter in Haarlem, die moest uitzoeken welke rechter bevoegd was en welk recht van toepassing was voordat aan de inhoud werd toegekomen.

De Stad Antwerpen constateerde de overtreding op 26 december 2021 en legde de man op grond van haar gemeentelijk reglement een administratieve boete van € 150 op. Hij maakte geen bezwaar en betaalde ook niet, ondanks twee herinneringsbrieven. Uiteindelijk vorderde de stad, via haar gemachtigde Modero Nederland B.V., € 200 aan boete en bijkomende administratie- en invorderingskosten, plus € 22,70 aan kosten voor de ingebrekestelling en € 28,60 aan invorderingsereloon.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Omdat de gedaagde in Nederland woont en de eisende partij in België is gevestigd, moest de kantonrechter eerst ambtshalve beoordelen of de Nederlandse rechter wel bevoegd was. Omdat het om een administratieve sanctie ging en niet om een burgerlijke of handelszaak, was de Europese Brussel I-bis Verordening niet van toepassing. Bij gebrek aan een toepasselijk verdrag was de kantonrechter internationaal bevoegd op grond van het gewone Nederlandse procesrecht, omdat de gedaagde in Nederland woont.

Ook het toepasselijke recht moest apart worden vastgesteld. De Europese Rome II-Verordening sluit administratiefrechtelijke zaken normaal uit, maar het Nederlandse Burgerlijk Wetboek bepaalt dat de kantonrechter in zo'n geval toch aan de hand van diezelfde verordening moet vaststellen welk recht geldt. Omdat de gestelde feiten zich in Antwerpen hadden voorgedaan en de vordering voortkomt uit een verplichting die alleen naar Belgisch recht kan ontstaan, oordeelde de kantonrechter dat Belgisch recht van toepassing is.

De man betwistte dat hij de boete en de aanmaningen ooit had ontvangen, waardoor hij niet had kunnen controleren of de verkeersborden bij de zone wel goed zichtbaar waren en geen bezwaar had kunnen maken. De kantonrechter volgde dat verweer niet: de stad Antwerpen had de brieven naar het woonadres van de man gestuurd, hetzelfde adres waarop ook de dagvaarding in deze procedure is betekend, en had een verzendbewijs overgelegd. Dat de aangetekende zending jaren later niet meer in het postsysteem is terug te vinden, deed daar volgens de kantonrechter niet aan af. Ook het verweer dat de vordering was verjaard, faalde: de vordering tot betaling van een administratieve boete verjaart naar Belgisch recht pas na vijf jaar, en de dagvaarding was ruim binnen die termijn uitgebracht.

De kantonrechter oordeelde dat de boete van € 150 terecht is opgelegd en dat de man deze, samen met € 50 aan administratie- en invorderingskosten, moet betalen. Alleen het gevorderde invorderingsereloon van € 28,60 werd afgewezen, omdat de stad Antwerpen onvoldoende had toegelicht hoe dat bedrag was berekend. Omdat de man grotendeels in het ongelijk werd gesteld, veroordeelde de kantonrechter hem ook in de volledige proceskosten. De kantonrechter veroordeelt de man tot betaling van € 200 aan de Stad Antwerpen en tot € 363,28 aan proceskosten, en verklaart het vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

K/4102/12012795

Procedure

Bodemzaak

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:15470
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:15340
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:15192
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Rechter laat Interflow executeren: ex-directeur moet gekopieerde bedrijfsdata vernietigen

Twee oud-medewerkers van Interflow, een bedrijf dat cleanrooms en operatiekamers bouwt, hebben een bodemprocedure verloren over bedrijfsgegevens die zij bij hun vertrek meenamen. Interflow wil dat vonnis nu uitvoeren. Daartegen stapten zij naar de voorzieningenrechter, maar die wijst hun vorderingen af. De zaak begon in 2021. De directeur en de bedrijfsleider van Interflow, die al tientallen jaren bij het bedrijf werkten, vertrokken op 1 september 2021 en richtten een dag later een eigen bedrijf op in dezelfde specialistische markt. Uit forensisch onderzoek bleek dat zij tegen het einde van hun dienstverband bestanden naar externe gegevensdragers en privé-mailadressen hadden gekopieerd. Het ging om gegevens over de operationele bedrijfsvoering van Interflow. In november 2022 veroordeelde de rechtbank Noord-Holland hen om die bestanden en alle afgeleide bestanden aantoonbaar te vernietigen, in het bijzijn van een onafhankelijke deskundige. Daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Over de uitvoering ontstond daarna ruzie. In november 2023 kreeg Interflow in een executiegeschil opnieuw gelijk: de rechtbank droeg de mannen en hun bedrijf op de deskundige toegang tot hun systemen te geven, onder een dwangsom. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis in juli 2025. De deskundige van Interflow, DigiJuris, vond in 2024 15.190 bestanden die onder het eerste deel van het vonnis vallen en 458.391 bestanden die onder het tweede deel vallen. In zijn arrest van juli 2025 oordeelde het hof dat Interflow zich niet op die rapportages kan beroepen, omdat de eisers niet in de gelegenheid waren gesteld vragen te stellen. Daar bouwden de eisers hun zaak op: volgens hen is het onderzoek waardeloos, kunnen zij niet nakomen wat het vonnis eist, en zijn de dwangsommen bovendien verjaard. Op 17 maart 2026 zegde Interflow aan dat € 100.000 aan dwangsommen was verbeurd. De voorzieningenrechter volgt dat betoog niet. Een vonnis dat uitvoerbaar is, moet in beginsel ook kunnen worden uitgevoerd. Alleen bij misbruik van bevoegdheid kan de executie worden geschorst. Volgens de rechter blijkt uit de stukken dat de eisers meermaals de kans kregen om vragen te stellen, te reageren op de onderzoeksresultaten en de gevraagde gegevensdragers af te geven. Er was een bijeenkomst op 2 januari 2025 en er volgde nog een afspraak over de vernietiging. Daarna volgden meer uitnodigingen, onder meer bij brief van 4 februari 2026. Daar hebben de eisers geen gebruik van gemaakt. De rechter oordeelt daarom dat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden, anders dan het hof eerder aannam. Het hof kende volgens de rechter de feiten van na oktober 2024 niet en sprak zich alleen uit in het kader van de matiging van de dwangsommen. Ook het verweer dat het onderzoek was afgerond en dat de eisers niet aan het vonnis konden voldoen, slaagt niet. Na de eerste zitting in dit kort geding heeft DigiJuris de tweede set bestanden bovendien nog verkleind met 385.593 bestanden. De eisers kregen opnieuw de kans die te laten beoordelen door een eigen ICT-deskundige, maar deden dat niet. De dwangsommen zijn volgens de rechter niet verjaard. Het gaat om dwangsommen die doorlopen omdat het vonnis van 6 november 2023 nog steeds niet wordt nageleefd, en Interflow heeft binnen de termijn van artikel 611g Rv steeds stuitingshandelingen verricht, via een e-mail van 22 oktober 2025 en het exploot van 17 maart 2026. Of de dwangsommen ook echt zijn verbeurd, beslist de rechter in dit geding niet, maar hij vindt het wel aannemelijk. Ter afsluiting raadt de voorzieningenrechter partijen aan de afspraken van 21 mei 2026 alsnog uit te voeren, zodat een ICT-deskundige van de eisers contact opneemt met DigiJuris. De rechter wijst alle vorderingen af. De eisers moeten de proceskosten van Interflow betalen: € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBNHO:2026:14230
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht