Voorzieningenrechter kent man € 38.277 toe uit notarisdepot na echtscheiding — RBNHO:2026:9775
verdeling notarisdepot en regresvordering na echtscheiding
Eiser / verzoeker
de man (eiser in conventie, verweerder in reconventie)
Verweerder / gedaagde
de vrouw (verweerster in conventie, eiseres in reconventie)
Vrouw moet € 38.277,39 uit het notarisdepot aan de man laten uitkeren, terwijl haar eigen vordering tot uitbetaling van € 36.156,11 wordt afgewezen
- Man kreeg € 38.277,39 uit het notarisdepot toegewezen als regresvordering voor gemeenschapsschulden die hij na de peildatum had afgelost
- Vorderingen over creditcardschuld en CJIB boetes werden afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing van het bestaan op de peildatum
- Gevorderde dwangsom werd afgewezen omdat de man zelf via reële executie de uitbetaling kan afdwingen
- Definitieve verdeling van het restant in het depot wordt overgelaten aan de lopende bodemprocedure bij de rechtbank Amsterdam
- Tegenvordering van de vrouw tot uitbetaling van € 36.156,11 afgewezen wegens gebrek aan spoedeisend belang
- Proceskosten in conventie en reconventie gecompenseerd omdat partijen ex-echtgenoten zijn
Samenvatting
Een gescheiden man en vrouw uit Noord-Holland streden in kort geding over geld dat na de verkoop van hun voormalige echtelijke woning bij een notaris in depot was blijven staan. De twee waren in 2020 getrouwd met huwelijkse voorwaarden, maar de rechtbank had eerder geoordeeld dat die voorwaarden in feite neerkwamen op een algehele gemeenschap van goederen. Na de echtscheiding in 2022 volgde een hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, dat in oktober 2024 bepaalde dat de woning zou worden verkocht als de man haar niet zelf kon overnemen, en dat de netto verkoopopbrengst gelijk tussen de ex-echtgenoten zou worden verdeeld.
De man kon de woning uiteindelijk niet overnemen. Ze werd in januari 2026 aan een derde geleverd en er bleef een bedrag van € 176.750,78 in depot staan bij de notaris, omdat de man en de vrouw het onderling niet eens konden worden over de omvang van de gemeenschappelijke schulden op de peildatum van 6 september 2021. Zonder overeenstemming kon de notaris niets uitkeren.
De man vroeg de rechter om de vrouw te dwingen mee te werken aan uitbetaling van een fors bedrag uit het depot, vooral omdat hij na de scheiding uit eigen zak veel schulden van de gemeenschap had afgelost: de hypotheek, twee verbouwingskredieten bij de Rabobank, een schuld aan een notariskantoor, en daarnaast onder meer een creditcardschuld, CJIB boetes, een schuld bij een incassobureau, een energieschuld bij Vattenfall en een achterstand bij de vereniging van eigenaren. Omdat de vrouw voor de helft van deze gemeenschapsschulden zou moeten meebetalen, vorderde de man een aanzienlijk hoger bedrag dan waarover partijen het al eens waren.
De vrouw verzette zich en stelde dat alleen de verbouwingskredieten en de notarisschuld meetellen bij de vaststelling van de netto verkoopopbrengst, zoals het gerechtshof had bepaald. Zij vorderde op haar beurt in een tegenvordering dat in ieder geval het onbetwiste deel van het depot, € 36.156,11, meteen aan haar zou worden uitgekeerd.
De voorzieningenrechter beoordeelde per schuldpost of de man voldoende had aangetoond dat het om een gemeenschapsschuld ging die hij na de peildatum uit eigen middelen had afgelost. Voor de hypotheekaflossing, de verbouwingskredieten en de notarisschuld kreeg de man gelijk: hij kon aantonen dat hij had betaald en had daardoor recht op de helft van die bedragen van de vrouw. Voor de creditcardschuld en de CJIB boetes oordeelde de rechter dat de man onvoldoende had onderbouwd dat deze al op de peildatum bestonden of welk deel van de betalingen daarop precies zag, zodat die vorderingen werden afgewezen. Voor de advocaatkosten in verband met een procedure over erkenning van vaderschap en voor de energieschuld en de VvE bijdrage kreeg de man wel gedeeltelijk gelijk.
De rechter wees ook op de nog lopende bodemprocedure bij de rechtbank Amsterdam over de definitieve verdeling van het depot en de afwikkeling van een appartement in Marokko, en liet de verdere verdeling van het depot daarom aan die procedure over. Een dwangsom kende de rechter niet toe, omdat de man dat niet nodig had: hij kreeg toestemming om de betaling zo nodig zelf via de notaris af te dwingen. De tegenvordering van de vrouw werd afgewezen omdat onvoldoende vaststond dat zij zonder meer recht had op het genoemde bedrag en zij geen spoedeisend belang had aangetoond.
Omdat partijen ex-echtgenoten zijn, compenseerde de voorzieningenrechter de proceskosten in zowel de vordering van de man als die van de vrouw, zodat ieder de eigen kosten draagt. De vrouw moest binnen twee werkdagen meewerken aan uitbetaling van € 38.277,39 uit het depot aan de man; haar eigen vordering tot uitbetaling van € 36.156,11 werd afgewezen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:1907, Gerechtshof Amsterdam, 22-07-2025, 200.344.487/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:19356, Rechtbank Den Haag, 13-06-2025, C/09/682764 / FA RK 25-2407
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:3503, Gerechtshof Amsterdam, 17-12-2024, 200.343.133/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:2990, Gerechtshof Amsterdam, 29-10-2024, 200.322.825/01 en 200.337.610/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/15/379010
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man van wie de gezondheid het niet meer toelaat zelf in zijn huis te blijven wonen, zit sinds september 2024 in een woonzorgcentrum. Zijn woning aan de [adres 1] in [plaats] bezit hij samen met zijn zoon, ieder voor de helft. De zoon erfde zijn aandeel in 2019 van zijn moeder. Vader betaalt al jaren alle eigenaars- en gebruikslasten, inclusief gas, water en elektriciteit, terwijl zijn zoon in de woning blijft. Op het huis rusten twee aflossingsvrije hypotheken met een restschuld van € 79.454. De vader wil de woning snel verkopen. Per 1 januari 2027 valt het huis voor hem in box 3 en vervalt de aftrek van hypotheekrente. Vanaf 2029 telt de waarde ook mee voor de eigen bijdrage aan het CAK, die dan zou stijgen van € 1.782 naar ongeveer € 2.733 per maand. Zijn inkomen, een AOW-uitkering en een aanvullend pensioen, stijgt daar niet voldoende in mee. Aspirant-kopers boden € 410.000 kosten koper. Dat bedrag ligt onder de taxatiewaarde van € 515.000 van maart 2026, omdat een bouwkundige keuring ongeveer € 44.000 aan herstelwerk binnen een jaar voorspelde. De vader wilde de woning aan hen verkopen en met zijn zoon afrekenen alsof de koopsom € 510.000 was. De zoon, die een Wajong-uitkering heeft, erkende ter zitting dat de woning verkocht moet worden. Hij vond € 410.000 te laag en wilde eerder een minimale vraagprijs van € 600.000 gedurende drie maanden hanteren. Hij verwacht dat de vrije verkoop meer oplevert. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Haarlem) oordeelde dat de vader voldoende spoedeisend belang had, mede door zijn financiële positie. Partijen hoeven niet in een onverdeelde gemeenschap te blijven en geen van beiden kan de ander uitkopen, dus de woning moet worden verkocht. De rechter wees echter de primaire vordering af om direct aan de aspirant-kopers te leveren. Volgens hem is niet gebleken dat de woning in de vrije verkoop niet meer dan € 410.000 oplevert, want de taxateur had de staat van de woning al meegewogen. De woning moet dus eerst op de markt komen. Verkoop aan de aspirant-kopers blijft mogelijk als er geen hoger bod komt. Ook de verdeling van de overwaarde op basis van € 510.000 ging niet door, omdat de zoon zich daartegen verzette en een gelijke verdeling wil. De rechter wees de subsidiaire vorderingen om de woning in de vrije verkoop te zetten wel toe. De zoon moet de verkoopopdracht aan makelaar [bedrijf 1] mede ondertekenen, de makelaar toegang geven voor bezichtigingen, informatie verstrekken en aanwijzingen opvolgen. Komt er een koopovereenkomst, dan moet hij die ondertekenen en meewerken aan de levering bij de notaris. Omdat de zoon zelf zei het afgelopen jaar passief te zijn geweest, bepaalde de rechter dat dit vonnis zo nodig zijn medewerking vervangt. Als partijen er binnen zeven dagen niet in slagen vraag- en laatprijs te bepalen, stelt de makelaar die bindend vast. Ook de geldvorderingen kreeg de vader toegewezen. De zoon had daar geen verweer tegen gevoerd, en zijn opmerking dat zijn vader hem in 2017 niets liet betalen voor het wonen in huis hielp niet, want toen was hij nog geen mede-eigenaar. De zoon moet een gebruiksvergoeding betalen van € 350 per maand vanaf januari 2025, € 10.000 voor de lasten over 2019 tot en met 2024 en de helft van de lasten daarna, € 3.325 plus € 175 aan hypotheekrente en de erkende lening van € 20.000. Die bedragen worden bij de levering verrekend met zijn aandeel in de opbrengst. Daarnaast betaalt hij de helft van de verkoopkosten. Bij niet-nakoming van de verplichtingen rond bezichtigingen, informatie, aanwijzingen en verrekening via de notaris verbeurt de zoon een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 100.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Twee buren in een woonwijk bij Haarlem liggen overhoop over de vraag waar hun erfgrens loopt. De ene partij, de eigenaren van het huis met nummer 1, zeggen dat de grens door de jaren heen is verschoven. Volgens hen is een smalle strook grond naast de garage van de buurvrouw door verjaring van hen geworden, en loopt de echte grens dus langs de garagemuur en niet langs de lijn in het kadaster. De buurvrouw, eigenaar van het huis met nummer 2, houdt vast aan de kadastrale grens. De ruzie heeft een lange voorgeschiedenis. Toen de buurvrouw in 2000 een nieuwe schutting plaatste, begonnen de toenmalige bewoners van nummer 1 twee keer een kort geding. Beide procedures eindigden op zitting met afspraken over de plek en de vorm van de schutting. Later, in 2020 en vooral in 2024, plaatste de buurvrouw nieuwe houten schuttingen en verbreedde ze haar carport, tot aan de kadastrale grens. De huidige eigenaren van nummer 1, die het huis in 2019 kochten, vorderen dat de rechtbank hun grens vastlegt en dat de buurvrouw de houten bouwsels verwijdert, op straffe van een dwangsom van € 10.000 per dag. De buurvrouw vordert op haar beurt een verklaring dat de kadastrale grens de juridische grens is, en daarnaast dat de buren spullen van haar muren en schutting halen, hun dakgoot twee keer per jaar schoonmaken en haar toegang geven tot hun tuin voor onderhoud. De rechtbank begint met de afspraken uit 2000 en 2001. Die zien volgens haar alleen op waar de schutting moest komen en hoe die eruit moest zien, niet op wie eigenaar is van de grond. Ze kunnen dus niet leiden tot een andere eigendomsgrens. Bovendien blijkt uit die afspraken eerder het tegendeel van bezit: de buurvrouw heeft haar standpunt dat de grond van haar is nooit losgelaten, en het gebruik door de toenmalige bewoners berustte op een overeenkomst en niet op een gepretendeerd eigendomsrecht. Ook de stelling dat de strook al sinds 1960 in bezit van de rechtsvoorgangers was, houdt geen stand. De eisers hebben daarvoor geen stukken overgelegd, en de foto's zijn van veel latere datum. Ze verwijzen naar een brief van de vorige bewoners uit 2000, maar daarin staat juist dat de grond van de buurvrouw is en blijft. Voor de periode vanaf 1978 ziet de rechtbank wel ruimte voor bewijs. Dat jaar betrokken de vorige bewoners het huis. Als zij sinds toen twintig jaar onafgebroken en ondubbelzinnig de strook in bezit hadden, is de grond door verjaring van hen geworden. De foto's zijn daarvoor niet duidelijk genoeg: het is onzeker waar de lage schutting stond en of die het erf volledig afscheidde. De eisers moeten dus bewijzen dat in die periode een duidelijke, dichte erfafscheiding op de bedoelde plek stond en dat de vorige bewoners de grond tot die afscheiding duidelijk als hun eigen grond gebruikten. Op de overige vorderingen van de buurvrouw oordeelt de rechtbank alvast. De eisers zullen het plantenrek en de plantenbak aan haar garagemuur en schutting, de resterende draadogen en de wingerd moeten verwijderen of inkorten. De paal is al weg, dus daar heeft ze geen belang meer bij. Ook moeten ze de goot van hun overkapping twee keer per jaar reinigen: een vochtrapport laat zien dat het houten tuinhuis anders schade kan oplopen, en gelet op de slechte verhouding kan de buurvrouw er niet op vertrouwen dat dit uit zichzelf gebeurt. Haar vordering om het perceel van de buren open te stellen voor werkzaamheden wijst de rechtbank af: die gaat verder dan het wettelijke ladderrecht, dat tijdelijk gebruik slechts toestaat na aankondiging en schadeloosstelling. Slagen de eisers in het bewijs, dan wijst de rechtbank hun verklaring over de grens en de verwijdering van de bouwsels toe, maar matigt ze de dwangsom tot € 250 per dag met een maximum van € 10.000. Slagen ze niet, dan wint de buurvrouw haar verklaring dat de kadastrale grens geldt. De rechtbank stelt de eisers nu in de gelegenheid bewijs te leveren; de zaak komt op 4 november 2026 terug op de rol voor hun uitlating, en alle overige beslissingen houdt ze aan.
Een vrouw uit Noord-Holland wordt al jaren geterroriseerd door haar ex-partner. Tussen 1993 en 2015 hadden de twee een relatie. Daarna ging het mis. In augustus 2025 zaagde hij met een kettingzaag de tuinpoort van haar huis doormidden en verschafte zich zo toegang tot de tuin. In september 2025 probeerde hij met een kettingzaag de voordeur door te zagen. In december 2025 probeerde hij de nieuwe, verstevigde tuinpoort door te zagen en sloeg hij met een hamer het keukenraam in, terwijl de vrouw thuis was. Daarna gooide hij een flesje zwarte inkt naar binnen. Op 14 januari 2026 richtte hij opnieuw vernielingen aan in het huis. De rechtbank had in 2021 vastgesteld hoe de gemeenschappelijke bezittingen van het stel moesten worden verdeeld. De woning in Noord-Holland ging naar de vrouw. De woning in België moest worden verkocht, waarna de vrouw drie maanden de tijd zou krijgen om de toedeling van het huis in Nederland te regelen. Voor het geval de man niet meewerkte, benoemde de rechtbank een onzijdig persoon die namens hem mocht optreden. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dit vonnis in februari 2025. De woonboot is inmiddels verkocht, met de opbrengst is de hypotheek bij de Rabobank op het huis afgelost. Maar de woning in België staat nog steeds niet te koop, en het huis in Nederland staat nog altijd op naam van beiden. Dat laatste is een probleem. De man heeft zowel van de strafrechter als van de voorzieningenrechter een contact- en gebiedsverbod gekregen. De politierechter veroordeelde hem in juni 2026 voor de vernielingen van augustus en september 2025 tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee weken, een boete van € 1.000 en een schadevergoeding van € 3.835. Maar volgens de vrouw grijpt de politie niet in zolang hij zich in zijn eigen woning bevindt, en het huis is nog deels van hem. Daarom vorderde zij in kort geding dat het vonnis in de plaats treedt van de handtekening van de man voor de overdracht van zijn aandeel, zodat zij enige eigenaar wordt. Ook wilde zij dat hij de lasten van het Belgische huis blijft dragen en geen tussentijdse afrekening mag eisen. De man voerde ter zitting alleen aan dat de vrouw hem nog € 6.000.000 verschuldigd zou zijn en dat de rechters in zijn zaken corrupt waren. Dat onderbouwde hij op geen enkele wijze, en de voorzieningenrechter gaat eraan voorbij. De rechter vindt dat de vrouw een spoedeisend belang heeft: na vier geweldsincidenten is haar angst dat hij weer binnendringt reëel. Dat de verdeling uit 2021 in de praktijk niet meer uitvoerbaar is, kwam volgens de rechter doordat de man niet meewerkte aan de verkoop in België. Hij betwistte dat niet. De vrouw vraagt in de kern niets anders dan wat haar al was toebedeeld. De overdracht gaat wel onder een voorwaarde. De man moet worden ontslagen uit zijn hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypothecaire geldleningen van ING op het huis. De vrouw heeft onbetwist verklaard dat zij die leningen bij de levering volledig aflost en dat zij daartoe in staat is. Omdat zij vanaf nu alleen voor de lasten van het Nederlandse huis opdraait, vindt de rechter het logisch dat de man de lasten van het Belgische huis draagt. Het ligt in zijn macht om tot een snelle verkoop te komen. Daarom past ook het verbod op een tussentijdse afrekening: die moet pas plaatsvinden als de overwaarde van het Belgische huis bekend is. De voorzieningenrechter gelast dat zijn vonnis in de plaats treedt van de handtekening van de man voor de levering van het huis aan de vrouw, onder de voorwaarde dat hij wordt ontslagen uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de ING-hypotheek. Hij gebiedt de man de lasten van het Belgische huis volledig te blijven betalen, op straffe van een dwangsom van € 1.000 ineens en € 100 per dag, met een maximum van € 100.000. Verder verbiedt hij de man om tussentijds af te rekenen en veroordeelt hij hem in de proceskosten van € 1.443,02. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.