Kantonrechter: ex-projectleider moet bijna 199.000 euro schadevergoeding betalen — RBNHO:2026:9867
schadevergoeding wegens schending van het nevenwerkzaamhedenbeding door een ex-werknemer
Eiser / verzoeker
beursstandenbouwer die schadevergoeding vordert van haar ex-projectleider
Verweerder / gedaagde
ex-projectleider die op staande voet is ontslagen
Kantonrechter veroordeelt de ex-werknemer tot betaling van € 198.859,11 schadevergoeding, plus beslagkosten en proceskosten
- Ex-projectleider erkende schending van het nevenwerkzaamhedenbeding en het lopen op een dun lijntje
- Kantonrechter acht aannemelijk dat het wegvallen van klantopdrachten samenhing met de rechtstreekse samenwerking die de werknemer zelf initieerde
- Gederfde winst toegewezen over zeventien projecten, berekend met een winstmarge van 40% (Beautylink 20%) minus 10% overheadkosten: € 188.000
- Aanvullende schadeposten toegewezen: misbruikte boekingspunten, gefixeerde schadevergoeding en onderzoekskosten
- Totale schadevergoeding van € 198.859,11 plus beslagkosten en proceskosten, ex-werknemer grotendeels in het ongelijk gesteld
Samenvatting
Een projectleider die stiekem voor eigen rekening zaken ging doen met een klant van zijn werkgever, moet bijna € 199.000 schadevergoeding betalen. De kantonrechter in Haarlem oordeelt dat hij zijn werkgever, een bedrijf dat stands en projecten voor beurzen en congressen bouwt, jarenlang winst heeft ontnomen door achter de rug van zijn baas om opdrachten van een Amerikaanse klant naar zichzelf toe te trekken.
De man werkte sinds 2012 als projectleider en beheerde onder meer de relatie met een Amerikaans bedrijf dat vergelijkbare werkzaamheden uitvoert en dat via zijn werkgever projecten in Europa liet realiseren. Al in januari 2019 stuurde hij vanaf zijn privémailadres een bericht aan zijn contactpersoon bij die klant met het voorstel om in de toekomst rechtstreeks samen te werken, buiten zijn werkgever om, en vroeg hij nadrukkelijk om dit voorlopig geheim te houden. Uit whatsappgesprekken tussen de twee, die zich over jaren uitstrekten, bleek dat zij zich terdege bewust waren van de juridische risico's van zo'n constructie, gezien het concurrentie- en nevenwerkzaamhedenbeding in zijn arbeidsovereenkomst.
In maart 2025 kreeg de werkgever een tip van een collega dat de man onder werktijd een beursstand aan het opbouwen was voor een klant waarvoor geen opdracht bij het bedrijf liep, en dat hij de collega had gevraagd dit niet door te vertellen. Een IT-onderzoek van zijn zakelijke laptop bracht vervolgens offertes, kostenbegrotingen en ontwerpen aan het licht voor projecten van de Amerikaanse klant die nooit bij zijn werkgever terecht waren gekomen. Geconfronteerd met deze bevindingen erkende de man dat hij nevenwerkzaamheden had verricht en dat hij zich ervan bewust was 'op een dun lijntje' te lopen. Hij werd diezelfde dag op staande voet ontslagen, wat een andere kantonrechter later rechtsgeldig heeft geoordeeld, in een uitspraak waartegen geen hoger beroep is ingesteld.
De werkgever stelde de man vervolgens aansprakelijk voor de geleden schade, met als kern gederfde winst op zeventien projecten die volgens haar bij haar terecht hadden moeten komen. De man voerde aan dat de klant om andere redenen, uit onvrede over de dienstverlening, in 2019 al had besloten niet meer met zijn werkgever samen te werken, zodat de projecten sowieso niet naar haar zouden zijn gegaan. De kantonrechter verwerpt dat verweer: uit de correspondentie blijkt dat de man zelf het initiatief nam voor de rechtstreekse samenwerking, dat de klant daar enthousiast op inging, en dat de klant ook na 2019 nog gewoon opdrachten aan de werkgever bleef geven. De kantonrechter acht het aannemelijker dat het wegvallen van opdrachten samenhing met de toenemende rechtstreekse samenwerking tussen de man en de klant dan met onvrede over de werkgever, mede omdat de man als relatiebeheerder niets heeft gedaan om eventuele klachten van de klant weg te nemen.
De kantonrechter kent de werkgever gederfde winst toe over de projecten die de man buiten haar om heeft uitgevoerd, berekend op basis van een winstmarge die aansluit bij wat zowel de werkgever als de man zelf hanteerde, verminderd met 10% voor overheadkosten: in totaal € 188.000. Daarnaast moet de man € 3.344,82 vergoeden voor spaarpunten van een boekingssite die hij, opgebouwd tijdens zijn dienstverband, voor zijn eigen nevenactiviteiten had gebruikt, plus de wettelijke gefixeerde schadevergoeding van € 5.335 voor het ontslag op staande voet en € 8.554,50 aan kosten die de werkgever heeft gemaakt om de fraude te onderzoeken en de schade vast te stellen.
Na verrekening van een bedrag dat al met de eindafrekening was verrekend, komt de kantonrechter uit op een schadevergoeding van € 198.859,11, te vermeerderen met wettelijke rente. Daarnaast veroordeelt de kantonrechter de man in de beslagkosten van € 2.341,76 en in de proceskosten van € 3.392,21.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2024:7928, Rechtbank Gelderland, 13-11-2024, 05/007154-24
Rechtbank Gelderland · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:2211, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 09-07-2024, 200.331.118_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2024:5070, Rechtbank Noord-Holland, 29-05-2024, C/15/351044 / KG ZA 24-174
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBGEL:2023:2496, Rechtbank Gelderland, 18-04-2023, C/05/416191 / KG ZA 23-79
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
K/4102/11910600
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een werkneemster van de backoffice van The Sales Unit in Haarlem hoorde in september 2025 dat dat bedrijf zijn activiteiten had gestaakt en dat haar werk naar Amsterdam zou verhuizen. De backoffice was overgedragen aan Direct Result Face to Face Marketing. Zij werkte sinds 2021 bij die afdeling, maar werd betaald door Activate Nederland. Na een kennismaking op het kantoor in Amsterdam liet zij weten dat dit voor haar niet passend was. Ze wilde in Haarlem blijven werken en stelde voor het dienstverband via een vaststellingsovereenkomst te beëindigen. Vanaf 3 oktober 2025 werkte ze niet meer. Ze vroeg de kantonrechter in Haarlem vast te stellen dat haar arbeidsovereenkomst doorloopt, en eiste loon vanaf 3 oktober 2025, vakantiegeld, wettelijke verhoging en wedertewerkstelling in Haarlem. Direct Result voerde aan dat de kantonrechter in Haarlem onbevoegd was, omdat het bedrijf in Amsterdam is gevestigd. Volgens het bedrijf bestond er ook geen arbeidsovereenkomst. De werkneemster stond niet op de lijst met werknemers die bij de koop van activa en passiva waren overgenomen. Bovendien zou zij het aangeboden werk hebben geweigerd. De kantonrechter verwierp het bevoegdheidsverweer: het gaat om een arbeidsovereenkomst en de werkzaamheden werden laatstelijk in Haarlem verricht. Over de overgang van onderneming was de kantonrechter duidelijk. Uit een e-mail van een directeur van Activate bleek dat de hele afdeling Backoffice Nederland aan Direct Result was overgedragen. Direct Result onderbouwde het tegendeel met geen enkel stuk. De koopovereenkomst en de werknemerslijst waarnaar het bedrijf verwees, had het niet overgelegd, terwijl die informatie in zijn eigen domein ligt. De werkneemster was formeel in dienst van Activate en werd permanent tewerkgesteld bij The Sales Unit, een bedrijf uit dezelfde groep. Volgens vaste rechtspraak gaat zo iemand mee over op de nieuwe werkgever. Een lijst die contractpartijen zelf opstellen verandert dat niet, want de wet bepaalt dwingend welke werknemers meegaan. Ook het verweer dat de arbeidsovereenkomst van rechtswege was geëindigd omdat zij niet mee wilde, slaagde niet. De overgang had al plaatsgevonden voordat zij liet weten niet mee te willen, en zij was pas na de overgangsdatum geïnformeerd. De loonvordering strandde op een ander punt. Een werknemer houdt recht op loon zonder te werken, maar moet wel bereid zijn de bedongen arbeid te verrichten. Volgens de kantonrechter had de werkneemster zich niet beschikbaar gehouden voor het werk in Amsterdam. In haar berichten van september tot en met november 2025 herhaalde zij steeds dat ze in Haarlem wilde blijven. De afstand tussen Haarlem en Amsterdam is volgens de rechter niet zo groot dat sprake is van een aanmerkelijke wijziging van de arbeidsvoorwaarden. Haar verklaring dat onduidelijkheden over contract en voorwaarden de echte reden waren, vond de rechter niet terug in het dossier. Er bleek niet dat zij daarover vragen had gesteld, terwijl de financieel directeur van Direct Result onbetwist had gezegd dat zij hem kon bellen. Dat zij sinds 3 oktober 2025 niet werkte, komt dan voor haar rekening. De wedertewerkstelling werd afgewezen omdat zij ter zitting geen onvoorwaardelijke bereidheid toonde om onder gelijkblijvende arbeidsvoorwaarden in Amsterdam te werken. Daarmee vielen ook vakantiegeld, wettelijke verhoging en rente af. Nog twee procedurele punten: een voorwaardelijk verzoek van Direct Result om de arbeidsovereenkomst te ontbinden was niet-ontvankelijk, omdat dat met een verzoekschrift moet en niet in een dagvaardingsprocedure kan. Een aanvullende productie van de werkneemster die zij pas ter zitting wilde overleggen, bleef buiten beschouwing. De kantonrechter verklaarde voor recht dat tussen de werkneemster en Direct Result sinds 1 september 2025 een arbeidsovereenkomst bestaat als gevolg van overgang van onderneming. Het meer of anders gevorderde, waaronder het loon vanaf 3 oktober 2025 en de wedertewerkstelling, is afgewezen. Iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Een vrouw van in de dertig werkt sinds 2020 voor een consultancybedrijf dat bedrijven adviseert over verzuim, preventie en sociale verzekeringen. In juli 2023 viel zij uit met gezondheidsklachten, kort na een promotie naar een nieuw gecreëerde functie. Daarna volgden een zwangerschap, verlof en een lange re-integratie die niet van de grond kwam. Het bedrijf vroeg de kantonrechter in Zaanstad om haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat de verhouding tussen werkgever en werknemer volgens hem duurzaam en ernstig was verstoord. De zaak speelt zich af op de afdeling Risk Consulting. Toen de werkneemster in september 2024 weer begon, had zij geen toegang tot Teams, Outlook en de bedrijfssystemen. Haar leidinggevende was die dag niet eens op kantoor. Het bedrijf legde ter zitting uit dat het een hectische periode was met grote aanbestedingen. Volgens de kantonrechter was er voor de werkneemster daardoor geen enkel zicht op concrete instructies. Hij vond dat juist van een bedrijf dat verzuimbegeleiding als core business heeft, goede begeleiding mocht worden verwacht. De wet schrijft voor dat een werkgever eerst kijkt of een zieke werknemer kan terugkeren in het eigen werk, het zogeheten eerste spoor. Pas daarna komt passend werk elders, binnen of buiten het bedrijf, het tweede spoor. De arbeidsdeskundige had in november 2024 geoordeeld dat het eigen werk passend was. Toch schreef de leidinggevende al op 12 februari 2025 dat het tweede spoor nadrukkelijker moest worden ingezet. Waarom terugkeer in de eigen functie nooit serieus is geprobeerd, is de kantonrechter onduidelijk gebleven. Ook het UWV vond de inspanningen van het bedrijf onvoldoende en legde een loonsanctie op, waardoor het bedrijf het loon tot 30 oktober 2026 moet doorbetalen. Het bedrijf verweet de werkneemster dat zij negatief sprak over haar re-integratie, zelf collega's benaderde over re-integratieplekken en op een onaangepaste manier met collega's omging. De kantonrechter volgde dat niet. Dat zij rondvroeg naar mogelijkheden, noemt hij begrijpelijk en een actieve opstelling. Voor de verwijten over zwartmaken ontbraken concrete voorbeelden, en de verklaringen kwamen van dezelfde leidinggevenden die de verwijten maakten. Dat de werkneemster emotioneel werd en lange e-mails stuurde, hoefde haar niet te worden aangerekend. Dat zij gesprekken heimelijk opnam en second opinions aanvroeg, duidt volgens de kantonrechter op wantrouwen en dus op een door haar ervaren verstoring. Ook de weigering van haar aanvraag voor betaald ouderschapsverlof werkte door in de verhouding. De wet gaat ervan uit dat ouderschapsverlof niet kan worden geweigerd, alleen over de spreiding kan worden gediscussieerd bij een zwaarwegend bedrijfsbelang. Het bedrijf noemde geen enkel zwaarwegend bedrijfsbelang. De kantonrechter spreekt van een onwelwillende werkgever. Ook de mediation, die pas ruim twee maanden na het advies van de bedrijfsarts begon, mislukte, waarna het bedrijf alleen nog sprak over het tweede spoor en het einde van het dienstverband. Ondanks dit alles oordeelde de kantonrechter dat de arbeidsverhouding duurzaam en ernstig is verstoord, omdat partijen niet uit de impasse zijn gekomen. Een opzegverbod wegens ziekte stond ontbinding niet in de weg: de bedrijfsarts stelde vast dat de klachten voortkwamen uit het conflict en niet uit ziekte of gebrek, en de tegenstrijdige second opinion was volgens de kantonrechter voldoende gemotiveerd weerlegd. Herplaatsing ligt niet meer in de rede, ook niet nadat het bedrijf haar in augustus 2026 nog een andere passende functie aanbood die zij afsloeg. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 januari 2027, de datum waarop zij bij gewone opzegging zou zijn geëindigd. Omdat het bedrijf ernstig verwijtbaar handelde, wordt die datum niet verkort met de duur van de procedure. Het bedrijf had het herstel in de eigen functie tegengewerkt zonder rechtvaardiging. De werkneemster had een billijke vergoeding van € 267.254,83 gevraagd. De kantonrechter rekent met een resterend dienstverband van drie jaar in plaats van vijf, neemt de gevraagde immateriële schade en pensioenschade niet mee en houdt rekening met de lange duur van het geschil. Het bedrijf moet de werkneemster een transitievergoeding van € 8.958,48 bruto betalen, een billijke vergoeding van € 100.000 bruto en proceskosten van € 1.009. Wettelijke rente komt daar bovenop. Omdat een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden, mag het bedrijf het verzoek tot 26 oktober 2026 intrekken. Doet het dat, dan blijft het dienstverband bestaan en betaalt het alleen de proceskosten van € 1.009.
Een Business Development Manager van logistiek bedrijf Top Cargo meldde zich eind februari 2023 ziek en is sindsdien arbeidsongeschikt gebleven. Hij stelde dat het bedrijf daar de schuld van had: hij zou structureel te lang hebben moeten werken, zonder dat zijn uren werden bijgehouden, zijn leidinggevende zou zich ongepast hebben gedragen en geweld hebben gebruikt, en er waren boetes op zijn salaris ingehouden. Nadat UWV toestemming had gegeven, zegde Top Cargo de arbeidsovereenkomst op wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. Die eindigde per 31 mei 2026. De werknemer eiste daarna in totaal ruim € 300.000, bestaande uit een billijke vergoeding van € 180.000 en € 15.000 netto, loon over overuren, loon tijdens ziekte, een hogere transitievergoeding, vakantiedagen en advocaatkosten. De kantonrechter in Haarlem wijst het grootste deel af. Een billijke vergoeding kan alleen bij ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, en daarvoor geldt een hoge drempel. Volgens de rechter blijkt dat niet. De werknemer had veel vrijheid om zijn werktijd zelf in te delen en kon extra uren op andere momenten compenseren. Hij hielp onder werktijd ook zijn partner, die in dezelfde branche werkte. De hectiek past bij een branche met verschillende tijdzones. Dat Top Cargo geen arbeidstijden registreerde, had wel gemoeten, want de werknemer verdiende minder dan drie keer het minimumloon. Het taalgebruik van de leidinggevende in WeChat-berichten ging volgens de rechter 'de grenzen van het fatsoen te buiten', maar het ging om drie berichten uit meerdere jaren en structureel gedrag is niet aangetoond. Voor geweld op het werk vond de rechter geen onderbouwing. Het inhouden van twee boetes was ten onrechte gebeurd, maar die zijn bij de eindafrekening terugbetaald. Ook het verband tussen het werk en de arbeidsongeschiktheid is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt. De bedrijfsarts en de psycholoog gaven vooral weer wat de werknemer zelf vertelde, en uit de medische informatie bleken ook jeugdtrauma's die mee aan zijn klachten bijdragen. Een deskundige benoemt de rechter niet. Tegenover enkele nare ervaringen stond bovendien veel hartelijkheid van het bedrijf, zoals dure cadeaus, luxe uitjes en de aankoop van zijn huis tegen een prijs onder de marktwaarde. De schadevergoeding op grond van de zorgplicht van de werkgever valt om dezelfde redenen af. De werknemer had ook niet laten weten dat hij de werkdruk te zwaar vond. De vordering van € 69.448,94 aan overuren strandt op de klachtplicht. De werknemer zag op zijn loonstroken dat hij alleen zijn vaste maandloon kreeg, terwijl hij naar eigen zeggen vanaf het begin veel meer uren werkte, en hij klaagde pas in oktober 2024. Daardoor kon Top Cargo het werk niet anders inrichten. Zijn stelling dat hij uit angst zweeg, vindt de rechter niet aannemelijk gezien de hechte vriendschap met zijn leidinggevende. Zonder overwerkvergoeding vervalt ook de gevorderde verhoging van het loon tijdens ziekte. De al betaalde transitievergoeding van € 14.195,20 blijft staan: de bonus van € 50.000 telt niet mee, omdat die geen provisie was en geheel naar goeddunken van de leidinggevende werd toegekend. Advocaatkosten worden niet vergoed, mede omdat de facturen niet gespecificeerd waren. Op één punt krijgt de werknemer wel gelijk. Top Cargo kon niet aantonen dat de vakantiedagen over 2019, 2020, 2021, 2023 en 2024 waren uitbetaald. Voor de wettelijke dagen kan het bedrijf zich niet op verval of verjaring beroepen, omdat het de werknemer niet periodiek schriftelijk heeft gewaarschuwd. De bovenwettelijke dagen over 2019 en 2020 zijn wel verjaard. De kantonrechter veroordeelt Top Cargo tot betaling van € 27.917,57 bruto voor 112 vakantiedagen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026 en de wettelijke verhoging. Omdat beide partijen deels verliezen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.