Voorzieningenrechter schorst intrekking horecavergunning na schietincident buiten pand — RBNHO:2026:9898
intrekking van een Alcoholwetvergunning na geweldsincidenten bij een horecazaak
Eiser / verzoeker
horecaondernemer wiens Alcoholwetvergunning is ingetrokken (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
burgemeester van de gemeente Haarlem
Voorzieningenrechter schorst de intrekking van de Alcoholwetvergunning tot de uitspraak op het beroep en veroordeelt de burgemeester tot vergoeding van griffierecht en € 1.868 proceskosten
- Bewijslast van verwijtbaarheid ligt bij geweld van buitenaf en buiten openingstijden bij de burgemeester, niet automatisch bij de ondernemer
- Niet aangetoond dat de ondernemer op enige wijze betrokken was bij het schietincident of de vuurwerkbommen
- Verwijzing naar een tien jaar eerder elders geëxploiteerd horecabedrijf niet nader gemotiveerd
- Ruim zes maanden zonder nieuwe incidenten en politie ziet geen aanleiding voor extra inzet
- Intrekkingsbesluit en primaire besluit geschorst, burgemeester veroordeeld in griffierecht en € 1.868 proceskosten
Samenvatting
Een horecaondernemer krijgt van de voorzieningenrechter in Alkmaar voorlopig gelijk in zijn strijd tegen de intrekking van zijn vergunning op grond van de Alcoholwet. De burgemeester van Haarlem had die vergunning ingetrokken na een schietincident en vuurwerkbommen bij zijn zaak, maar volgens de rechter is niet aangetoond dat de ondernemer daarvoor verantwoordelijk kan worden gehouden.
De burgemeester trok de vergunning in oktober 2025 met onmiddellijke ingang in. De voorzieningenrechter schorste dat besluit al in december 2025 tot zes weken na de beslissing op bezwaar. Toen de burgemeester in juni 2026 bij de intrekking bleef, ging de ondernemer in beroep en vroeg opnieuw om een voorlopige voorziening. De burgemeester stemde ermee in de schorsing te verlengen tot begin augustus 2026, in afwachting van deze uitspraak.
De Alcoholwet staat intrekking van een vergunning toe als niet langer aan de eisen van zedelijk gedrag wordt voldaan, of als zich in de zaak feiten hebben voorgedaan die de vrees rechtvaardigen dat het voortbestaan van de vergunning gevaar oplevert voor de openbare orde, veiligheid of zedelijkheid. Volgens de bezwaarcommissie van de gemeente mocht de burgemeester ervan uitgaan dat de ondernemer een verwijt trof, omdat een leidinggevende op de hoogte moet zijn van wat er in en rond zijn zaak gebeurt en maatregelen moet nemen tegen dreigende incidenten. De burgemeester wees er daarbij op dat de ondernemer het eerste incident niet bij de politie had gemeld en dat zijn verklaring niet strookte met de politiebevindingen.
De ondernemer bracht daartegen in dat de aanslagen zijn gepleegd door onbekende derden, buiten openingstijden, terwijl zijn zaak niet in bedrijf was. Hij stelde zich vanaf het moment dat de situatie hem duidelijk werd volledig coöperatief op richting politie en gemeente, schakelde een veiligheidsadviseur in en liet een plan van aanpak opstellen. Op het moment van de zitting was zijn zaak al ruim zes maanden weer open zonder nieuwe incidenten.
De voorzieningenrechter volgt de ondernemer. Zij herhaalt eerst haar eigen oordeel uit december 2025 en voegt daaraan toe dat de burgemeester ten onrechte ervan uitging dat het altijd aan de ondernemer is om te bewijzen dat hem geen verwijt treft, ongeacht de oorzaak van een sluiting. Die redenering kan niet worden gebaseerd op een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin de incidenten daadwerkelijk in het pand hadden plaatsgevonden, wat hier niet het geval is: het vuurwerk kan van buiten het terras zijn gegooid en de schoten zijn vanaf de openbare weg afgevuurd. Bij geweld van buitenaf en buiten openingstijden is het volgens de rechter aan de burgemeester om aan te tonen dat de ondernemer op enige wijze betrokken was, en dat heeft de burgemeester, ook op de zitting, niet kunnen onderbouwen. Ook de verwijzing naar een horecabedrijf dat de ondernemer tien jaar eerder ergens anders exploiteerde, is niet nader gemotiveerd.
Over de vrees voor de openbare orde en veiligheid overweegt de rechter dat er inmiddels een jaar is verstreken zonder nieuwe incidenten of meldingen, dat de politie heeft laten weten geen extra inzet op de ondernemer te plegen, en dat van het opstellen van een beveiliger voor de deur, gelet op de incidenten buiten openingstijden, feitelijk 24-uursbewaking zou worden gevraagd. Dat acht de rechter niet proportioneel, temeer omdat de beveiliging van de openbare ruimte in beginsel niet de taak van de ondernemer is.
Omdat de voorzieningenrechter het niet aannemelijk acht dat de intrekkingsgronden in de beroepsprocedure zelf stand zullen houden, wijst zij het verzoek toe en schorst zij zowel het bestreden besluit als het oorspronkelijke intrekkingsbesluit tot de uitspraak op het beroep. De burgemeester moet het griffierecht van € 397 aan de ondernemer vergoeden en wordt veroordeeld tot betaling van € 1.868 aan proceskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1800, Rechtbank Den Haag, 02-02-2026, C/09/697074 / KG RK 26-3
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2025:14558, Rechtbank Rotterdam, 09-12-2025, 10/278985-23; 10/228795-24 herstelvonnis
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14557, Rechtbank Rotterdam, 09-12-2025, 10/278985-23; 10/228795-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:5034, Rechtbank Rotterdam, 21-03-2025, 10/055551-23
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-HollandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
HAA 26/3407
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bewoner uit Nieuw-Vennep wilde voorkomen dat het voormalige kantoorgebouw De Bolstoren wordt omgebouwd tot 104 woningen met 580 m² horeca in de plint. Het college van burgemeester en wethouders van Haarlemmermeer had daarvoor twee omgevingsvergunningen verleend aan De Raad Development uit Katwijk. De man maakte bezwaar tegen die vergunningen en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, een zogeheten voorlopige voorziening, zodat de bouwplannen intussen niet doorgaan. Het college verklaarde het bezwaar op 20 oktober 2026 kennelijk niet-ontvankelijk. Volgens het college was de man te laat met zijn bezwaar, en niet om een reden die zijn termijnoverschrijding verschoonbaar maakte. De man ging daartegen in beroep bij de rechtbank. Daardoor gold zijn verzoek om een spoedmaatregel als een verzoek dat hangende dat beroep werd gedaan. De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag als een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, zoals artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt. Een spoedmaatregel kan alleen worden getroffen zolang er een bezwaar- of beroepsprocedure loopt. Die procedure was er niet meer. De rechtbank had op dezelfde dag, 10 november 2026, het beroep van de man tegen het besluit van het college ongegrond verklaard. Daarmee was er niets meer waarop een voorlopige voorziening kon aansluiten. Over de inhoud van de vergunningen of over de vraag of de man te laat was met zijn bezwaar, oordeelde de voorzieningenrechter in deze uitspraak niet. Het oordeel in een spoedprocedure heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter zag geen reden voor een proceskostenveroordeling. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland verklaarde het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. De omgevingsvergunningen voor de transformatie van De Bolstoren blijven daardoor ongemoeid.
Een fabrikant van het gewasbeschermingsmiddel Calypso wil niet dat concurrentiegevoelige informatie over het middel op de website van het Ctgb komt te staan. Het Ctgb, het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, besloot in augustus 2026 een groot deel van het dossier openbaar te maken. Twee stichtingen hadden daar al in 2020 om gevraagd. Een deel van de gevraagde informatie is nu voorlopig geblokkeerd. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland beslist op het verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt totdat de rechter over het beroep zelf heeft beslist. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Het Ctgb besliste op 4 maart 2020 over het verzoek van de stichtingen om openbaarmaking van het dossier over Calypso en de werkzame stof thiacloprid. De stichtingen gingen daartegen in beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven, dat zich op 18 augustus 2020 onbevoegd verklaarde en de zaak doorstuurde naar de rechtbank Gelderland. Die verwees het beroep in 2023 terug naar het Ctgb, dat het als bezwaar moest behandelen. Het bestreden besluit van 26 augustus 2026 verklaarde het bezwaar deels gegrond en deels ongegrond. Het Ctgb kondigde aan de openbaar te maken documenten twee weken na bekendmaking op zijn website te publiceren. Bij het besluit hoort een inventarislijst van 637 documenten. Op verzoek van de voorzieningenrechter beperkte de fabrikant haar verzet tot vier documenten. Drie daarvan (nummers 377, 475 en 476) bevatten volgens haar informatie over de ingrediënten van het middel, waardoor het bij openbaarmaking eenvoudig na te maken is. Het vierde (nummer 428) bevat informatie over onzuiverheden en de volledige specificatie van de werkzame stof, volgens de fabrikant commercieel cruciaal. Voor de eerste drie documenten stelde zij voor de concentraties van de co-formulanten, de hulpstoffen in het middel, aanvullend te zwarten. De chemische namen en CAS-nummers (internationale identificatienummers van stoffen) zouden zichtbaar blijven. Document 428 wilde zij vertrouwelijk laten behandelen. Het Ctgb verzette zich niet tegen toewijzing. De stichtingen wel. Zij vinden dat er geen toereikende grond is om de informatie te weigeren. Het middel is volgens hen niet langer toegelaten, zodat namaken niet mag. Document 476 gaat volgens hen over emissies in het milieu. Ze willen snel kunnen controleren of de productie van het middel het milieu heeft belast. De voorzieningenrechter wijst erop dat openbaarheid het uitgangspunt is en dat dit algemene belang zwaar weegt. Maar als het besluit nu al wordt uitgevoerd, wordt de informatie bij de stichtingen bekend en is dat feitelijk niet meer terug te draaien. Een inhoudelijke beoordeling van de bezwaren van de fabrikant in het beroep zou dan nagenoeg illusoir worden. Daarom wijst de rechter het verzoek alleen af als de aangevoerde weigeringsgrond evident onzinnig is en de belangen bij directe openbaarmaking zeer zwaarwegend zijn. Dat is hier niet gebleken. Deze procedure leent zich niet voor voldoende onderzoek naar de weigeringsgronden. De stichtingen hebben bovendien geen zwaarwegend spoedeisend belang gesteld. Het middel mag in Europa inmiddels niet meer worden gebruikt, waardoor een snelle controle op emissies onvoldoende urgent is. Niet valt in te zien dat zij de behandeling van het beroep niet kunnen afwachten. De rechter zag af van een zitting omdat het verzoek kennelijk gegrond is. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 26 augustus 2026 tot op het beroep is beslist, maar alleen voor document 428 (geheel) en voor de concentraties van de co-formulanten in de documenten 377, 475 en 476. Voor de rest blijft het besluit gelden, dus het Ctgb moet de overige documenten wel openbaar maken, met inachtneming van de beperkingen uit het besluit. Het Ctgb moet de fabrikant het griffierecht van € 397 vergoeden en € 934 aan proceskosten betalen. Hoger beroep tegen deze uitspraak is niet mogelijk.
Een taxichauffeur uit de regio mag een maand lang niet in het gebied rond Schiphol komen. De burgemeester van Haarlemmermeer legde hem die verblijfsontzegging op op grond van een beleidsregel over ongewenst taxi's aanbieden. Voor de chauffeur is dat zwaar: hij zegt dat zijn werk voor 99,9 procent bestaat uit het ophalen van klanten op Schiphol. De verblijfsontzegging werd op 18 oktober 2026 op schrift gesteld en op 26 oktober 2026 naar de man verstuurd. Hij maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland om een voorlopige voorziening. Zo'n voorziening is een spoedmaatregel die moet voorkomen dat een besluit al wordt uitgevoerd voordat op het bezwaar is beslist. De ontzegging was op 29 oktober 2026 ingegaan en loopt tot 29 november 2026. De voorzieningenrechter vroeg de burgemeester de ontzegging op te schorten, maar die liet per e-mail van 4 november 2026 weten daartoe niet bereid te zijn. Omdat de maatregel kort duurt en al liep, deed de rechter uitspraak zonder zitting. De chauffeur voerde aan dat de ontzegging hem raakt in zijn beroepsuitoefening en in het inkomen dat hij met zijn gebruikelijke ritten verdient. Ook stelde hij dat zijn bewegingsvrijheid wordt beperkt omdat hem de toegang tot een groot gebied is ontzegd. De voorzieningenrechter vindt de verblijfsontzegging niet evident onrechtmatig en ziet geen spoedeisend belang dat een voorziening rechtvaardigt. De ontzegging duurt maar een maand en belet de man volgens zijn eigen verklaring niet om klanten naar Schiphol te brengen. Ook kan hij elders als taxichauffeur werken. Hij kan dus nog steeds inkomen verwerven, al is het niet via zijn gebruikelijke werk. Een financiële noodsituatie is daarom niet aannemelijk. Bovendien kan hij de schade op de burgemeester verhalen als in bezwaar of beroep blijkt dat de ontzegging ten onrechte is opgelegd, zodat die schade niet onomkeerbaar is. De beperking van zijn bewegingsvrijheid is volgens de rechter inherent aan een verblijfsontzegging, en niet gebleken is dat die hem onevenredig raakt. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De chauffeur moet zich dus aan de verblijfsontzegging blijven houden. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechter geen aanleiding. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.