Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2021:4792Civiel Recht

ECLI:NL:RBNNE:2021:4792, Rechtbank Noord-Nederland, 15-10-2021, C/17/176160 / HA RK 20-60 — RBNNE:2021:4792

Samenvatting

Deelgeschil Berekening schade door gederfd levensonderhoud Deskundigenrapport artikel 6:108 BW

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. M.T. Spronck

verweerder

Nysingh advocaten - notarissen, ARNHEM

141 uitspraken
mr. N.T.G. Greven

verzoeker

Keuning Advocaten, LEEUWARDEN

17 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

C/17/176160 / HA RK 20-60

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. J.A. Werkema
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNNE:2026:4764
Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht
Rechter wijst vordering ChemCom af: ontbinding utilities-overeenkomst door BioMCN was gerechtvaardigd

ChemCom Industries en Biomethanol Chemie Nederland (BioMCN) zijn beide actief op het Chemiepark Delfzijl, een industrieterrein waar de twee bedrijven al decennialang operationeel met elkaar zijn verweven. BioMCN leverde aan ChemCom zes soorten nutsvoorzieningen, zogeheten utilities, zoals stoom, stikstof en water, en deed dat tegen inkoopprijs zonder enige winstopslag. ChemCom liet vijf facturen voor een totaalbedrag van € 1.801.702,74, betrekking hebbend op geleverde utilities van december 2024 tot en met maart 2025, meer dan een jaar onbetaald. ChemCom had het standpunt ingenomen dat zij de facturen mocht verrekenen met een tegenvordering op BioMCN. Die tegenvordering was gebaseerd op kosten die zij stelde te hebben voorgeschoten. In de gerechtelijke procedures die volgden, bleek echter dat een derde partij, Methanex, die kosten al voor een groot deel aan ChemCom had vergoed. ChemCom had die informatie lang achtergehouden. Zowel het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden als de bodemrechter oordeelden dat ChemCom niet bevoegd was de facturen op te schorten of te verrekenen, en dat zij in strijd had gehandeld met haar verplichting om de relevante feiten volledig en naar waarheid aan te voeren. Nadat BioMCN op 21 april 2026 in hoger beroep gelijk had gekregen, liet het niet lang op zich wachten. Op 23 april 2026 ontbond BioMCN de leveringsovereenkomst, subsidiair zegde zij deze op, met als gevolg dat de doorlevering van utilities zou eindigen per 31 augustus 2026. ChemCom betaalde het openstaande bedrag op 7 mei 2026 alsnog, maar dat was inmiddels te laat: de ontbindingsverklaring was al uitgedaan. In dit kort geding vorderde ChemCom dat BioMCN verplicht zou worden de utilities-levering voort te zetten tot en met 23 april 2028, op straffe van een dwangsom van € 1.000.000 per overtreding en € 500.000 per dag. ChemCom wees op de grote gevolgen van een abrupte beëindiging voor haar bedrijfsvoering, waaronder het stilleggen van de productie, mogelijke explosiegevaren bij het wegvallen van stikstof en de moeilijkheden bij het vinden van een alternatieve leverancier. De voorzieningenrechter beoordeelde allereerst of de ontbinding door BioMCN gerechtvaardigd was. Die vraag draait juridisch om de vraag of de tekortkoming van voldoende gewicht was om ontbinding te rechtvaardigen, en of de gevolgen van de ontbinding daar niet te zwaar voor wegen. ChemCom betoogde dat er veertig jaar lang geen betalingsproblemen waren geweest, dat de facturen inmiddels waren betaald en dat de gevolgen voor haar bedrijf disproportioneel waren. De rechter volgde dat betoog niet. De tekortkoming was omvangrijk: ruim € 1,8 miljoen bleef meer dan een jaar onbetaald, terwijl BioMCN de utilities verlieslatend leverde. Daarbij woog zwaar dat ChemCom de facturen bewust onbetaald had gelaten door zich te beroepen op een tegenvordering die grotendeels niet meer bestond, en die relevante feiten lange tijd had verzwegen. Zelfs als de gevolgen voor ChemCom zo ernstig waren als zij schetste, vond de rechter dat dit de omstandigheden van de tekortkoming niet opwoog. ChemCom had bovendien na de ontbinding enkele maanden de tijd gekregen om alternatieve maatregelen te nemen. De rechter wees de vorderingen van ChemCom af en veroordeelde haar in de proceskosten van € 2.101.

Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht
NHL Stenden mag docent ontslaan wegens verstoorde verhouding, maar krijgt geen gelijk over verwijtbaar gedrag

NHL Stenden Hogeschool verzocht de kantonrechter om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een docent van de Bachelor-opleiding in Emmen. De hogeschool stelde dat de docent sociaal onveilig gedrag had vertoond jegens studenten en collega's, en baseerde zich daarvoor op rapportages van de Ombudsman Studenten en meldingen van medewerkers. De docent werkte al sinds 2007 bij NHL Stenden en verdiende ruim € 6.500 bruto per maand. De problemen kwamen in een stroomversnelling na een kalibratiesessie in de zomer van 2024, waarbij teamleden aangaven zich onveilig te voelen. In december 2025 stelden beide ombudsmannen van de hogeschool een notitie op over structurele sociale onveiligheid, vastgelopen teamdynamiek en zorgen over de onderwijskwaliteit. Vervolgens werden studenten en medewerkers uitgenodigd concrete meldingen te doen. Uiteindelijk ontving de Ombudsman Studenten dertig verklaringen van studenten, waarbij in alle gevallen de naam van de docent viel. Ook in meldingen van zeven oud-medewerkers werd hij als actor genoemd. Studenten beschreven kleinerende opmerkingen, publieke correcties en een sfeer waarin zij bang waren vragen te stellen. De kantonrechter erkende dat NHL Stenden terecht actie heeft ondernomen op basis van deze signalen. Tegelijkertijd oordeelde de rechter dat de hogeschool de procedure daarna ernstig onzorgvuldig heeft uitgevoerd. De hogeschool had de verwijten concreet en individueel aan de docent moeten voorleggen, zodat hij zich gericht kon verweren. In plaats daarvan kreeg hij op 7 april 2026 de stapel rapportages en verklaringen te lezen in iets meer dan een uur, werd zijn verzoek om bijstand van de onderwijsvakbond AOb geweigerd en negeerde de hogeschool het advies van de bedrijfsarts om het gesprek te voeren onder begeleiding van een bedrijfsmaatschappelijk werker. Toen de docent bij brief vroeg welke concrete feiten hem werden verweten en hoe die waren geverifieerd, ging NHL Stenden daar niet op in. Omdat een behoorlijk hoor-en-wederhoortraject achterwege bleef, kon de rechter niet vaststellen dat de docent ernstig verwijtbaar had gehandeld. De primaire ontslaggrond, ernstig verwijtbaar handelen, slaagde daardoor niet. Wel ontbond de kantonrechter de arbeidsovereenkomst op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Beide partijen erkenden tijdens de procedure dat de situatie onherstelbaar was vastgelopen: de docent gaf zelf aan dat een toekomst bij NHL Stenden hem erg lastig leek. Herplaatsing binnen de hogeschool lag niet in de rede, mede omdat de verstoring de gehele academie raakte. De docent vroeg ook een billijke vergoeding, bovenop de transitievergoeding. Hij voerde aan dat NHL Stenden ernstig verwijtbaar had gehandeld door hem onzorgvuldig te behandelen en het ontbindingsverzoek in te dienen direct na zijn aankondiging van een kort geding. De kantonrechter wees dit af. De procedurele tekortkomingen van NHL Stenden waren weliswaar reëel, maar niet ernstig genoeg om als ernstig verwijtbaar te gelden. Bijkomende omstandigheden die dat oordeel zouden rechtvaardigen, ontbraken. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 maart 2027 en veroordeelt NHL Stenden tot betaling van een transitievergoeding van € 50.224 bruto, een deugdelijke eindafrekening inclusief uitbetaling van 41 niet-genoten vakantiedagen, en verstrekking van de ontbrekende loonstroken. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij betaalt de eigen kosten.

Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht
Rechtbank wijst claim van € 44.486 voor onbetaalde uren af: eiser kwam niet opdagen

Een arts die meehielp bij het opzetten van een bedrijf, wilde na afloop betaald worden voor zeven maanden werk. Het bedrijf weigerde, en de rechtbank gaf het bedrijf gelijk. De arts kreeg niets van de ruim € 44.000 die hij eiste. Het geschil draait om een man die in 2024 betrokken raakte bij een bedrijf dat een echtpaar had opgericht. In februari 2024 spraken hij en de oprichtster af dat hij tegen € 80 per uur enkele werkzaamheden zou doen. Zijn holding stuurde daarvoor twee facturen, over februari en april 2024, van € 820 en € 640. Het bedrijf betaalde beide. Daarna bleef de man betrokken en voerden partijen gesprekken over een belang van 15 procent in de aandelen van het bedrijf. Daar kwamen ze niet uit. Op 29 november 2024 stuurde de man alsnog een stapel facturen van in totaal € 44.486,12 voor de maanden mei tot en met november 2024. Hij rekende nu een uurtarief van € 160. Het bedrijf betaalde niet. De man stapte naar de rechter en stelde dat hij zijn werk om niet had willen doen in ruil voor 15 procent van de aandelen. Omdat dat belang er niet kwam, vond hij dat het bedrijf als opdrachtgever een gebruikelijk loon verschuldigd was. Hij verwees naar WhatsApp-berichten en noemde onder meer advies aan het bestuur, klinische ondersteuning tijdens behandeldagen, het werven van personeel, het opzetten van een website en het ophalen van materiaal en medicatie. Subsidiair eiste hij een bedrag van ruim € 23.000, gerekend tegen € 80 per uur. Het bedrijf voerde aan dat er buiten de afgebakende opdracht van februari en april 2024 nooit een opdracht was gegeven. Volgens het bedrijf bleef de man uit vriendschap en op eigen initiatief betrokken, zonder afspraak over loon. Uit de WhatsApp-berichten viel volgens het bedrijf geen opdracht af te leiden. Ook de uren en het tarief werden betwist. Over de eerste twee facturen was volgens het bedrijf geen btw meer verschuldigd, omdat het tarief van € 80 een all-in tarief was. De man verscheen niet op de mondelinge behandeling van 3 september 2026, hoewel hij naar behoren was opgeroepen. Dat kostte hem de zaak. De rechtbank mag uit het wegblijven van een partij de gevolgtrekkingen maken die zij geraden acht, ook in het nadeel van die partij. Omdat het bedrijf zijn standpunt gemotiveerd had betwist en de man zijn verhaal niet kwam toelichten, nam de rechtbank niet als bewezen aan dat er een overeenkomst van opdracht was gesloten. Ook is niet komen vast te staan dat hij de gestelde werkzaamheden in opdracht van het bedrijf heeft verricht. Wat een gebruikelijk of redelijk loon zou zijn, liet de rechtbank daarom in het midden. Dat het bedrijf nog btw over de eerste twee facturen moet betalen of reis- en benzinekosten moet vergoeden, is evenmin komen vast te staan. De rechtbank wees daarom zowel de hoofdvordering als de subsidiaire vordering af. Daarmee vielen ook de gevorderde wettelijke rente en de buitengerechtelijke incassokosten weg. De man moet bovendien de proceskosten van het bedrijf betalen, begroot op € 5.764 (waaronder € 2.995 griffierecht en € 2.580 salaris advocaat), plus wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.

Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht
RBNNE:2026:4372
Rechtbank Noord-Nederland·
Civiel Recht