ECLI:NL:RBNNE:2022:3337, Rechtbank Noord-Nederland, 15-09-2022, LEE 21/3558 en 21/3559 — RBNNE:2022:3337
Samenvatting
Mijnbouwschade. Waardedaling. Eisers stellen dat de waardedaling aan hun woning minstens € 56.000 bedraagt doordat de woning een permanente status als klushuis heeft als gevolg van aardbevingsproblematiek. De rechtbank ziet geen causaal verband tussen de gestelde schade en het uitsluitende feit dat de woning in het aardbevingseffectgebied ligt. Het beroep is in zoverre ongegrond.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2026:328, Rechtbank Amsterdam, 14-01-2026, AMS 24/527, AMS 24/538, AMS 24/3088, AMS 24/3250, AMS 24/3412, AMS 24/3795, AMS 24/3886, AMS 24/3914, AMS 24/4104, AMS 24/4106 en AMS 24/7137
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9170, Rechtbank Amsterdam, 28-11-2025, AMS 24/3804
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:4390, Rechtbank Noord-Holland, 23-04-2025, C/15/363836 / KG ZA 25-187
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:2062, Rechtbank Den Haag, 19-02-2025, C/09/655088 / HA ZA 23-917
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
LEE 21/3558 en 21/3559
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. H. Brouwer
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een grasdrogerij in Ooststellingwerf mocht van de gemeente niet langer meer stof en zwaveldioxide (SO2) uitstoten dan de landelijke normen toestaan. Het bedrijf vroeg de gemeente om zogenoemde maatwerkvoorschriften: tijdelijke hogere uitstootnormen die bedrijven in overgangssituaties kunnen krijgen. De gemeente weigerde dat, en legde bovendien een last onder dwangsom op. Het bedrijf stapte naar de rechter om die besluiten te laten schorsen. Het bedrijf had eerder, tot januari 2025, wel maatwerkvoorschriften gekregen waardoor het hogere emissies mocht uitstoten dan de Europese en nationale normen voorschrijven. Na het aflopen van die tijdelijke ontheffing vroeg het bedrijf om een nieuwe periode van vijf jaar. De gemeente leek aanvankelijk positief: in september 2025 en in maart 2026 liet ze weten van plan te zijn het verzoek in te willigen. Maar in juni 2026 draaide de gemeente bij en weigerde definitief in augustus 2026. De reden voor die ommezwaai was meervoudig. De gemeente vond dat de toekomstplannen van het bedrijf te onduidelijk en wisselend waren. Het bedrijf had aanvankelijk gezegd te willen verduurzamen door de drooginstallatie om te bouwen, maar bleek later te willen overschakelen naar een vergistingsinstallatie. Dat is een vergunnningsplichtige en nog onzekere ontwikkeling. Bovendien hadden omwonenden al jaren klachten ingediend over het bedrijf. De gemeente wilde niet meewerken aan drie extra jaren hogere uitstoot om het bedrijf de tijd te geven financieel te sparen voor een heel ander bedrijfsmodel. Het bedrijf voerde aan dat de gemeente eerder positieve signalen had afgegeven en dat zij er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat de maatwerkvoorschriften er zouden komen. De voorzieningenrechter volgde dit niet. Een voornemen tot verlening is geen definitief besluit, en de zienswijzeprocedure is er juist voor bedoeld om de gemeente de kans te geven haar standpunt bij te stellen. Bovendien had het bedrijf juridisch deskundige bijstand, die wist dat een voornemen nog geen besluit is. Het bedrijf betwistte ook dat er sprake was van een overtreding, omdat tijdens de controles in juni en oktober 2026 geen nieuwe metingen waren gedaan. De voorzieningenrechter verwierp dit. Uit metingen van 2 september 2025 bleek al dat de normen werden overschreden, en er was niets veranderd aan de bedrijfsvoering. Dat het bedrijf tijdens de controles gewoon in werking was, was voldoende aanleiding om aan te nemen dat de overtreding voortduurde. Over de hoogte van de dwangsom oordeelde de rechter dat die voldoende was onderbouwd. De gemeente stelde de dwangsom vast op € 10.000 per overtreding met een maximum van € 50.000, mede omdat er sprake was van recidive en klachten van omwonenden. Tenslotte woog de rechter de belangen af. Het bedrijf stelde dat 65 tot 80 procent van zijn omzet wegvalt als de grasdrogerij stilstaat, met risico's voor contracten, personeel en reputatie. De voorzieningenrechter erkende dat dit zwaar weegt, maar oordeelde dat financiële gevolgen op zichzelf onvoldoende zijn om een schorsing te rechtvaardigen. Als het bedrijf later in de bezwaarprocedure gelijk krijgt, kan de schade op de gemeente worden verhaald. Bovendien is het droogseizoen bijna voorbij en verwacht de rechter dat het besluit op bezwaar er is vóór het nieuwe seizoen begint. De voorzieningenrechter wees beide verzoeken om een voorlopige voorziening af. Voor een vergoeding van griffierecht of proceskosten was geen aanleiding.