ECLI:NL:RBNNE:2023:5506, Rechtbank Noord-Nederland, 14-12-2023, LEE 23/1835 — RBNNE:2023:5506
Samenvatting
De rechtbank beslist dat het Uwv ten onrechte een loonsanctie aan eiseres heeft opgelegd. Dit gelet op de arbeidskundige rapportage die eiseres - een grote zorgorganisatie - heeft ingebracht en op de arbeidskundige rapportage van het Uwv zelf. Een werkgever moet op grond van de Wet WIA proberen om zijn zieke werknemer weer aan het werk te krijgen. Als dat niet lukt omdat de werkgever niet voldoende heeft gedaan, legt het Uwv hem een loonsanctie op; dat betekent dat hij het loon maximaal 52 weken aan de zieke werknemer moet doorbetalen. Voor het Uwv heeft deze zaak een principieel tintje: het draait om de prikkel om werknemers te re-integreren in een grote organisatie, met veel werknemers en veel ziekteverzuim. Eerst heeft het Uwv besloten dat eiseres onvoldoende heeft gedaan om haar werkneemster te re-integreren. Zij kreeg dus een loonsanctie opgelegd. Daartegen heeft zij bezwaar gemaakt. Eiseres heeft rapporten ingeleverd van een arbeidsdeskundige die zij zelf heeft ingeschakeld. Vervolgens heeft een arbeidsdeskundige Bezwaar en Beroep van het Uwv, gelet op die rapporten, besloten dat de loonsanctie niet terecht is geweest. Bij het Uwv is er een ´Bezwaar Landelijke Loonsanctie Commissie” (BLLC). Die brengt in dit soort zaken aan het Uwv een advies uit over de vraag of een loonsanctie wel of niet terecht is. Dat advies is bindend, het Uwv moet dat dus overnemen. De BLLC vond dat de loonsanctie niet moest worden ingetrokken: het is volgens haar onduidelijk gebleven waarom eiseres haar werkneemster niet kon re-integreren. Het Uwv heeft het bezwaar van eiseres vervolgens ongegrond verklaard. In haar beroep is eiseres blijven verwijzen naar de rapporten van haar arbeidsdeskundige. Die heeft uitgebreid uitgelegd waarom de werkneemster om allerlei organisatorische en persoonlijke redenen niet terug kon komen in het werk bij eiseres. De rechtbank vindt het BLLC-advies niet juist. Het antwoord op de vragen van de BLLC is gewoon in de rapporten van de arbeidsdeskundige van eiseres te vinden. Ook volgt de rechtbank de arbeidsdeskundige Bezwaar en Beroep van het Uwv zelf; die baseert zich ook op die rapporten en vindt ook dat de loonsanctie moet vervallen. De rechtbank verklaart daarom het beroep gegrond, vernietigt het besluit op bezwaar van het Uwv en bepaalt dat de loonsanctie van tafel moet.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2025:508, Rechtbank Noord-Nederland, 07-02-2025, LEE 23/1693
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2024:3235, Rechtbank Overijssel, 20-06-2024, ak_24_1887
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2023:4657, Rechtbank Overijssel, 28-11-2023, 10421812 \ EJ VERZ 23-94
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNNE:2023:3946, Rechtbank Noord-Nederland, 28-09-2023, C/17/191182 / KG ZA 23/161
Rechtbank Noord-Nederland · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
LEE 23/1835
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. P.G. Wijtsma
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een grasdrogerij in Ooststellingwerf mocht van de gemeente niet langer meer stof en zwaveldioxide (SO2) uitstoten dan de landelijke normen toestaan. Het bedrijf vroeg de gemeente om zogenoemde maatwerkvoorschriften: tijdelijke hogere uitstootnormen die bedrijven in overgangssituaties kunnen krijgen. De gemeente weigerde dat, en legde bovendien een last onder dwangsom op. Het bedrijf stapte naar de rechter om die besluiten te laten schorsen. Het bedrijf had eerder, tot januari 2025, wel maatwerkvoorschriften gekregen waardoor het hogere emissies mocht uitstoten dan de Europese en nationale normen voorschrijven. Na het aflopen van die tijdelijke ontheffing vroeg het bedrijf om een nieuwe periode van vijf jaar. De gemeente leek aanvankelijk positief: in september 2025 en in maart 2026 liet ze weten van plan te zijn het verzoek in te willigen. Maar in juni 2026 draaide de gemeente bij en weigerde definitief in augustus 2026. De reden voor die ommezwaai was meervoudig. De gemeente vond dat de toekomstplannen van het bedrijf te onduidelijk en wisselend waren. Het bedrijf had aanvankelijk gezegd te willen verduurzamen door de drooginstallatie om te bouwen, maar bleek later te willen overschakelen naar een vergistingsinstallatie. Dat is een vergunnningsplichtige en nog onzekere ontwikkeling. Bovendien hadden omwonenden al jaren klachten ingediend over het bedrijf. De gemeente wilde niet meewerken aan drie extra jaren hogere uitstoot om het bedrijf de tijd te geven financieel te sparen voor een heel ander bedrijfsmodel. Het bedrijf voerde aan dat de gemeente eerder positieve signalen had afgegeven en dat zij er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat de maatwerkvoorschriften er zouden komen. De voorzieningenrechter volgde dit niet. Een voornemen tot verlening is geen definitief besluit, en de zienswijzeprocedure is er juist voor bedoeld om de gemeente de kans te geven haar standpunt bij te stellen. Bovendien had het bedrijf juridisch deskundige bijstand, die wist dat een voornemen nog geen besluit is. Het bedrijf betwistte ook dat er sprake was van een overtreding, omdat tijdens de controles in juni en oktober 2026 geen nieuwe metingen waren gedaan. De voorzieningenrechter verwierp dit. Uit metingen van 2 september 2025 bleek al dat de normen werden overschreden, en er was niets veranderd aan de bedrijfsvoering. Dat het bedrijf tijdens de controles gewoon in werking was, was voldoende aanleiding om aan te nemen dat de overtreding voortduurde. Over de hoogte van de dwangsom oordeelde de rechter dat die voldoende was onderbouwd. De gemeente stelde de dwangsom vast op € 10.000 per overtreding met een maximum van € 50.000, mede omdat er sprake was van recidive en klachten van omwonenden. Tenslotte woog de rechter de belangen af. Het bedrijf stelde dat 65 tot 80 procent van zijn omzet wegvalt als de grasdrogerij stilstaat, met risico's voor contracten, personeel en reputatie. De voorzieningenrechter erkende dat dit zwaar weegt, maar oordeelde dat financiële gevolgen op zichzelf onvoldoende zijn om een schorsing te rechtvaardigen. Als het bedrijf later in de bezwaarprocedure gelijk krijgt, kan de schade op de gemeente worden verhaald. Bovendien is het droogseizoen bijna voorbij en verwacht de rechter dat het besluit op bezwaar er is vóór het nieuwe seizoen begint. De voorzieningenrechter wees beide verzoeken om een voorlopige voorziening af. Voor een vergoeding van griffierecht of proceskosten was geen aanleiding.