Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2025:4751Bestuursrecht; Belastingrecht

ECLI:NL:RBNNE:2025:4751, Rechtbank Noord-Nederland, 18-11-2025, LEE 24/2618 — RBNNE:2025:4751

Samenvatting

In deze uitspraak oordeelt de rechtbank over een schending van de opbrengstlimiet bij de rioolheffing. De rechtbank oordeelt dat - anders dan eiseres stelt - geen sprake is van het achteraf toerekenen van kosten die elders reeds gedekt waren in de begroting. De heffingsambtenaar maakt met hetgeen hij heeft overgelegd, en zijn toelichting ter zitting, aannemelijk dat de betreffende kosten in de begroting reeds aan de rioolheffing waren toegerekend. Tussen is partijen niet (meer) in geschil dat bij de raming van de afschrijvingslasten op investeringen gedaan in de periode 2003-2012 ten onrechte is gerekend met 21% btw. Deze omissie heeft tot gevolg dat de opbrengstlimiet met € 3.681, ofwel 0,25%, wordt overschreden. Naar het oordeel van de rechtbank geldt nog steeds het uitgangspunt uit het arrest van de Hoge Raad van 3 november 1999 dat een overschrijding met een verhoudingsgewijs verwaarloosbaar klein bedrag (een marginale overschrijding) niet maakt dat de verordening ‘onverbindend’ is. Aan de overschrijding van de opbrengstlimiet met 0,25% verbindt de rechtbank daarom geen gevolgen. Omdat de bezwaarprocedure veel te lang heeft geduurd heeft eiseres wel recht op een immateriële schadevergoeding van € 2.500.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. P.F. van der Muur

eiser

mr. R. Froentjes

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

LEE 24/2618

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr.drs. A. Heidekamp
  • mw. mr. F. Brekelmans
  • dhr. mr. O. Brands
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNNE:2026:4748
Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNNE:2026:4747
Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNNE:2026:4786
Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Rechter: Belastingdienst mocht te weinig ingehouden loonheffing niet verhalen op uitkeringsgerechtigde

Een vrouw uit het noorden van het land kreeg op 4 januari 2023 van het UWV een nabetaling op haar Ziektewetuitkering over het laatste kwartaal van 2020: € 3.890 bruto. Het UWV hield daar € 703 loonheffing op in. Toen de Belastingdienst de aanslag inkomstenbelasting over 2023 vaststelde, bleek dat veel te weinig. De vrouw, die ook een bijstandsuitkering en een baan had, moest bijbetalen en raakte daarnaast huurtoeslag kwijt. Zij vond dat de nabetaling thuishoort bij het jaar 2020, waarover zij de uitkering eigenlijk had moeten ontvangen. De rechtbank denkt daar anders over. Volgens de belastingwet telt een uitkering mee op het moment dat zij daadwerkelijk wordt betaald: betalen is 'genieten'. De nabetaling hoort dus bij het inkomen van 2023, en daar kan de rechtbank niets aan veranderen, want dat is een keuze van de wetgever. De rechtbank had wel het vermoeden dat het UWV te weinig loonheffing had ingehouden. € 703 op € 3.890 is ongeveer 18 procent. Op verzoek van de rechtbank vroeg de inspecteur de berekening op bij het UWV. Daaruit bleek dat het UWV de zogenoemde herberekeningsmethode had gebruikt, een methode die op zichzelf is toegestaan. Binnen die methode had het UWV echter drie keer de loonheffingskorting toegepast, terwijl de vrouw daar niet om had gevraagd en het UWV het haar ook niet had voorgelegd. Omdat zij in 2023 ook ander inkomen had, waarop de heffingskorting al werd verrekend, werd daardoor dubbel rekening gehouden met die korting. De rechtbank rekent voor dat er € 767 te weinig loonheffing is ingehouden. Had het UWV de tabel voor bijzondere beloningen gebruikt, dan was er € 1.436 ingehouden in plaats van € 703. De inspecteur had de keuze: het tekort ophalen bij het UWV via een naheffing, of bij de vrouw zelf via de aanslag. Hij koos voor de vrouw, zonder te onderzoeken of dat verstandig was. Dat is volgens de rechtbank in strijd met het evenredigheidsbeginsel, een algemeen beginsel van behoorlijk bestuur. Voor iemand met een uitkering weegt elke euro die ze terug moet betalen extra zwaar, en de inspecteur had niet toegelicht waarom hij haar en niet het UWV aansprak. De rechtbank verwijst naar een uitspraak van Hof 's-Hertogenbosch van 18 september 2024. De staatssecretaris van Financiën trok daarin zijn cassatieberoep in en schreef dat de inspecteur zich in dergelijke gevallen moet vergewissen wat het evenredigheidsbeginsel meebrengt. De rechtbank signaleert bovendien een structureel probleem. Mensen met een nabetaling krijgen eerst van het UWV voorzienbaar te veel op hun rekening en moeten dat later weer inleveren bij de Belastingdienst. Zij roept de uitvoeringsinstanties en de wetgever op dit op te lossen. De huurtoeslag die de vrouw moet terugbetalen valt buiten deze procedure. De rechtbank wijst haar wel op het formulier 'Verzoek Bijzondere situatie huurtoeslag'. De aanslag over 2023 bedroeg € 1.111. Daarvan krijgt de vrouw € 768 terug, omdat alleen dat bedrag met de ingehouden loonheffing op de nabetaling te maken heeft. De overige € 343 blijft staan; dat verschil komt waarschijnlijk doordat zij in 2023 meerdere inkomstenbronnen had. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de uitspraak op bezwaar. De aanslag moet worden verlaagd, waarbij een extra bedrag van € 768 aan loonheffing wordt verrekend. De inspecteur moet het griffierecht van € 51 vergoeden. Omdat de procedure meer dan twee jaar duurde, een vertraging die bij de rechtbank lag, moet de Minister van Justitie en Veiligheid de vrouw een immateriële schadevergoeding van € 500 betalen.

Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNNE:2026:4824
Rechtbank Noord-Nederland·
Bestuursrecht; Belastingrecht