ECLI:NL:RBNNE:2025:978, Rechtbank Noord-Nederland, 19-03-2025, LEE 24/4892 — RBNNE:2025:978
Samenvatting
Verzoek voorlopige voorziening. Afspraken ter zitting. Tegemoetkoming door verweerder ter zitting.
Betrokken advocaten
mr. P.E. van der Werf
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:607, Raad van State, 04-02-2026, 202207125/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24538, Rechtbank Den Haag, 10-12-2025, SGR 24/4391
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:1741, Rechtbank Noord-Nederland, 09-05-2025, LEE 25/1526
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:4989, Rechtbank Noord-Holland, 09-05-2025, HAA 24/314
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
LEE 24/4892
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. H.J. Bastin
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw die haar rijbewijs ongeldig verklaard zag worden, krijgt geen spoedmaatregel van de rechter. Zij vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland om het besluit voorlopig buiten werking te stellen omdat haar schulden dagelijks oplopen. De rechter vond dat onvoldoende en wees het verzoek af. Het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (CBR) verklaarde het rijbewijs van de vrouw op 24 maart 2026 ongeldig. Daartegen maakte zij bezwaar, maar het CBR verklaarde dat bezwaar op 22 juni 2026 ongegrond. Tegen dat besluit op bezwaar stelde zij beroep in bij de rechtbank. Dat beroep, het zogeheten bodemgeschil, loopt nog. In afwachting daarvan vroeg zij om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die geldt totdat de rechtbank over het beroep zelf heeft beslist. De voorzieningenrechter deed uitspraak zonder zitting. Dat mag als een verzoek kennelijk ongegrond is, dus als redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is over de uitkomst. De rechter benadrukt dat dit oordeel voorlopig is en de rechtbank in het beroep zelf niet bindt. Een voorlopige voorziening wordt volgens de Algemene wet bestuursrecht alleen getroffen als onverwijlde spoed dat vereist. De vrouw voerde aan dat zij daar belang bij heeft, omdat zij forse schulden heeft die elke dag verder oplopen. Ze legde een schuldenlijst over bij haar verzoekschrift van 2 oktober 2026. De voorzieningenrechter vond dat hiermee niet aannemelijk is gemaakt dat sprake is van onverwijlde spoed. Volgens vaste rechtspraak is een financieel belang op zichzelf geen reden voor een voorlopige voorziening. De vrouw had ook niet aannemelijk gemaakt dat zij door het besluit van 22 juni 2026 in een financiële noodsituatie zit of daar op korte termijn in terechtkomt. Uit de schuldenlijst bleek dus niet dat de schulden het gevolg zijn van de ongeldigverklaring van het rijbewijs. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Een proceskostenveroordeling volgde niet. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Een man uit Assen vroeg de rechtbank om een spoedmaatregel in een geschil met het college van burgemeester en wethouders van Assen, Veilig Thuis Drenthe en het Leger des Heils Groningen/Drenthe. Dat verzoek is op 28 september 2026 ingediend, maar het is nooit inhoudelijk beoordeeld. De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland verklaarde het verzoek kennelijk niet-ontvankelijk, omdat de man niet had laten zien waartegen hij zich precies verzet. Wie een voorlopige voorziening vraagt, een spoedmaatregel in afwachting van een procedure over de hoofdzaak, moet zo mogelijk een kopie meesturen van het besluit waar het geschil over gaat. Dat kan een beslissing van de gemeente zijn, of een ander besluit van een overheidsorgaan. De man had geen kopie van zo'n besluit bijgevoegd. Hij had ook geen ander stuk ingediend waaruit bleek dat er een besluit bestaat. De griffier gaf hem daarom de kans om het verzuim te herstellen. Op 29 september 2026 stuurde de griffier om 16:44 een e-mailbericht met een brief. In die brief stond dat de man uiterlijk vrijdag 2 oktober 2026 om 13:00 uur alsnog een kopie van het hele besluit moest sturen, of een stuk waaruit het besluit blijkt. Hij reageerde niet binnen die termijn en gaf ook geen reden voor het uitblijven van een reactie. Van een verontschuldiging voor het verzuim was niet gebleken. Daarmee was het volgens de voorzieningenrechter niet nodig om op de inhoud in te gaan. Met 'kennelijk' bedoelt de wet dat er redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is over de niet-ontvankelijkheid. In zo'n geval mag de rechter beslissen zonder zitting, en dat gebeurde hier dan ook. Het oordeel van een voorzieningenrechter heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. Over de proceskosten is kort: er was geen aanleiding om een van de partijen te veroordelen in de kosten van de ander. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De voorzieningenrechter verklaarde het verzoek om voorlopige voorziening dus niet-ontvankelijk, zonder het inhoudelijk te beoordelen en zonder proceskostenveroordeling.
Op 25 februari 2026 stuurde een medewerker van de omgevingsdienst Groningen een e-mail naar de omgevingsdienst Midden- en West-Brabant. Een man uit een Noord-Nederlandse woonplaats vond dat daar een besluit achter zat waartegen hij kon opkomen. Hij maakte bezwaar, maar het dagelijks bestuur van de omgevingsdienst verklaarde dat op 1 juni 2026 kennelijk niet-ontvankelijk. Volgens het bestuur is het delen van informatie een feitelijke handeling en geen besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), omdat het niet gericht is op een rechtsgevolg. De man stelde beroep in tegen die beslissing op bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Nederland ook om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de behandeling van het beroep zelf. Het oordeel van de voorzieningenrechter is voorlopig en bindt de rechtbank in die hoofdzaak niet. Omdat het verzoek kennelijk ongegrond was, deed de voorzieningenrechter uitspraak zonder zitting. Kennelijk betekent hier dat redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is. In een brief van 9 augustus 2026 richtte de man zich met ten minste 35 verzoeken tot de voorzieningenrechter. Als hoofdzaak wees hij daarbij het beroep tegen het besluit op bezwaar van 1 juni 2026 aan. Voor een voorlopige voorziening moet er een materieel verband bestaan tussen wat wordt gevraagd en de hoofdzaak, in juristentaal materiële connexiteit. De rechtbank vroeg de man daarom op 30 september 2026 om dat verband zo mogelijk met stukken te onderbouwen. Het dagelijks bestuur meende dat dat verband ontbrak en noemde de hoofdzaak bovendien te laat en zwak. In zijn reactie van 2 oktober 2026 wees de man een andere hoofdzaak aan, een beroep tegen een later besluit van 10 juli 2026. De voorzieningenrechter vond dat in strijd met de goede procesorde: je kunt niet halverwege de behandeling van een verzoek een andere hoofdzaak kiezen. Daarbij speelde mee dat de man in zijn correspondentie de titel van meester in de rechten voert. Inhoudelijk draait de hoofdzaak alleen om de vraag of de e-mail van 25 februari 2026 een besluit in de zin van de Awb is. Het betoog dat de man op 2 oktober 2026 hield, ging over het besluit van 10 juli 2026 en dus over een ander beroep. Daaruit kon volgens de voorzieningenrechter niet blijken dat zijn verzoeken samenhangen met de hoofdzaak waar deze procedure over gaat. De voorzieningenrechter zag ook in de overige brief van de man geen reden om anders te beslissen. De slotsom is dat er geen materiële connexiteit is tussen de gedane verzoeken en de hoofdzaak. Daar is redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening daarom af. Het griffierecht wordt niet terugbetaald en er is geen proceskostenveroordeling. Hoger beroep of verzet tegen de uitspraak is niet mogelijk.
Een vrouw die in het kader van de hersteloperatie toeslagen al € 30.000 compensatie en € 8.800 voorschot van Dienst Toeslagen had ontvangen, vroeg de rechtbank opnieuw om een spoedmaatregel: een extra voorschot van € 10.000 en een bevriezing van alle invorderingen tegen haar. Zij stelde in financiële nood te zitten door een bankblokkade, een huurachterstand en een schuld van € 3.000, en verwees daarbij naar een onderzoek van de Deken naar haar voormalige advocaten wegens vermeende identiteitsfraude en naar problemen met de Regieroute VSO bij de Belastingdienst. Deze vrouw had eerder, op 15 juli 2026, al een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend bij dezelfde rechtbank. Dat verzoek werd op 29 juli 2026 op een zitting behandeld, waarbij zij zelf aanwezig was en haar standpunten naar voren kon brengen. Op 5 augustus 2026 wees de voorzieningenrechter dat eerdere verzoek af, omdat het dossier geen aanknopingspunten bood voor de aanname dat zij recht had op meer schadevergoeding dan de € 38.800 die zij al had ontvangen. Bij e-mailbericht van 31 augustus 2026 vroeg de vrouw de rechtbank om die zaak te heropenen. Zij stelde dat zij tijdens de eerdere zitting een paniekaanval en hyperventilatie had gehad waardoor zij feitelijk niet in staat was geweest zich te verweren, en wilde dat de zaak alsnog volledig schriftelijk werd beoordeeld op basis van haar brief. De voorzieningenrechter overwoog dat heropening van een zaak niet mogelijk is zodra er al uitspraak is gedaan: de procedure was met de uitspraak van 5 augustus 2026 definitief afgerond. Ook herziening, een bijzondere procedure om een onherroepelijke uitspraak terug te draaien, was niet aan de orde, omdat die volgens vaste rechtspraak alleen mogelijk is bij uitspraken over een beroep of een verzoek om schadevergoeding, en niet bij een uitspraak die alleen over een voorlopige voorziening gaat. De rechtbank merkte het e-mailbericht daarom aan als een herhaald verzoek om een voorlopige voorziening. Zo'n herhaald verzoek kan alleen slagen als er nieuwe feiten of omstandigheden zijn. De voorzieningenrechter stelde vast dat de vrouw op de zitting van 29 juli 2026 wel degelijk in staat was gebleken haar standpunten te uiten, en dat zij die standpunten ook al uitgebreid schriftelijk had toegelicht voorafgaand aan die zitting. In haar nieuwe e-mailbericht bracht zij geen aanknopingspunten naar voren die alsnog een hogere schadevergoeding aannemelijk maakten. Omdat er dus geen nieuwe feiten of omstandigheden waren, verklaarde de voorzieningenrechter het verzoek kennelijk ongegrond en deed zij uitspraak zonder zitting. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Voor een proceskostenveroordeling zag zij geen aanleiding.