Brandstichter veroordeeld tot TBS na brand in woning — RBNNE:2026:1000

Een man stak op 17 december 2024 opzettelijk brand in een woning waar hij tijdelijk verbleef. Op meerdere plekken in de woning bracht hij open vuur in contact met een brandbare of vluchtige stof. De brand veroorzaakte gevaar voor omliggende woningen en de daarin aanwezige goederen. De uiteindelijke schade bleef beperkt tot materiële goederen; er vielen geen gewonden.

De man bekende het feit openlijk ter terechtzitting, waardoor een uitgebreide bewijsvoering niet nodig was. Zowel het forensisch onderzoek van de politie als zijn eigen verklaring bevestigden de brandstichting. De rechtbank achtte het feit dan ook wettig en overtuigend bewezen.

Uit psychiatrisch en psychologisch onderzoek bleek dat de verdachte ten tijde van de brand verkeerde in een door drugsgebruik uitgelokte psychose. Hij lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis met borderline- en antisociale trekken, en kampt met ernstige verslavingsproblematiek met cocaïne, andere stimulantia, cannabis en alcohol. Beide gedragsdeskundigen adviseerden het feit hem slechts in verminderde mate toe te rekenen, maar schatten het risico op herhaling als hoog in. Zonder langdurige begeleiding en behandeling achten zij de kans op nieuw delictgedrag groot.

De verdachte had tot aan de uitspraak 467 dagen in voorarrest doorgebracht. De rechtbank legde hem een gevangenisstraf op gelijk aan de duur van dit voorarrest, zodat hij die straf als volledig uitgezeten beschouwt. Bovenop de gevangenisstraf legde de rechtbank terbeschikkingstelling met voorwaarden op, dadelijk uitvoerbaar. Hierbij gaat het om plaatsing in een forensische kliniek, gevolgd door een resocialisatietraject. De TBS met voorwaarden werd dadelijk uitvoerbaar verklaard vanwege het hoge recidiverisico en de noodzaak van een vloeiende overgang vanuit detentie naar behandeling.

Een bevel tot verpleging van overheidswege werd niet gegeven; de man wordt behandeld binnen het kader van voorwaardelijke TBS. Omdat de brandstichting niet gericht was tegen de lichamelijke integriteit van personen, geldt een wettelijk maximum van vier jaar voor deze vorm van TBS, mocht later alsnog verpleging worden bevolen. Aanvullend legde de rechtbank een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op grond van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht op, zodat langdurig toezicht ook na de TBS-periode mogelijk blijft.

De woningbouwvereniging Woonstichting Wierden en Borgen, die voor €200.000 aan schadevergoeding eiste, werd niet-ontvankelijk verklaard omdat zij geen bewijs van vertegenwoordigingsbevoegdheid had bijgevoegd. Over de schadeclaim van de andere benadeelde partij — die primair €63.381,71 vorderde — deed de rechtbank slechts gedeeltelijk uitspraak; een deel van de vordering werd als te complex aangemerkt voor behandeling in het strafproces. Uiteindelijk werd de verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf gelijk aan het reeds ondergane voorarrest van 467 dagen, aangevuld met terbeschikkingstelling met voorwaarden en een maatregel ex artikel 38z Sr.