Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:1765Strafrecht; Materieel Strafrecht

Leeuwarder drugsdealer veroordeeld tot taakstraf na forse termijnoverschrijding — RBNNE:2026:1765

Opiumwetdelict / drugshandel cocaïne

Eiser / verzoeker

Openbaar Ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

Verdachte

Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 240 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van twee jaar wegens meermalen opzettelijk handelen in cocaïne.

  • Bewaring van telefoons tijdens verhoor was rechtmatig op grond van Politiewet en Ambtsinstructie; geen sprake van vormverzuim of bewijsuitsluiting.
  • Enkelvoudige fotoconfrontaties zijn als bewijs aanvaard omdat herkenningen gebaseerd waren op herhaaldelijke ontmoetingen en ingebed waren in overig objectief bewijs.
  • Volledige pleegperiode (19 februari 2022 t/m 20 januari 2023) bewezen; verweer van verdachte over kortere en minder frequente deelname verworpen.
  • Recidive tijdens voorwaardelijke invrijheidstelling (eerdere veroordeling Noorwegen) werkte strafverzwarend.
  • Forse overschrijding redelijke termijn door toedoen van het OM leidde tot verlaging voorwaardelijke straf van twaalf naar zes maanden en het achterwege laten van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Samenvatting

Een man uit Leeuwarden is veroordeeld voor de handel in cocaïne gedurende bijna een jaar. Hoewel de oriëntatiepunten voor dit soort zaken normaal gesproken een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twaalf maanden voorschrijven, legde de rechtbank Noord-Nederland een taakstraf op van 240 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. Doorslaggevend daarvoor was de forse overschrijding van de redelijke termijn, gecombineerd met de verbeterde persoonlijke omstandigheden van de verdachte.

De zaak begon op 20 januari 2023, toen de man werd aangehouden op verdenking van rijden onder invloed. Bij fouillering voorafgaand aan het transport naar het politiebureau werden drie iPhones bij hem aangetroffen. Tijdens het verhoor op het bureau lichtte het scherm van één van de telefoons op, en een binnengekomen bericht wekte de verdenking van drugshandel. Dat leidde tot inbeslagname van de telefoon en een uitgebreid opsporingsonderzoek.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De verdediging voerde aan dat de telefoons onrechtmatig waren afgenomen, omdat daarvoor geen wettelijke basis zou bestaan. De rechtbank verwierp dit verweer. Zij oordeelde dat de politie bevoegd was de telefoons te bewaren op grond van de Politiewet en de bijbehorende Ambtsinstructie, omdat telefoons indirect voor onveiligheid kunnen zorgen en zelfs als slagwapen kunnen worden gebruikt. Pas nadat het bericht op het scherm verscheen — zonder actief onderzoek in de telefoon — werd de telefoon officieel in beslag genomen. Van een vormverzuim was volgens de rechtbank dan ook geen sprake.

Uit het onderzoek aan de telefoon bleek dat de verdachte gebruikmaakte van een zogeheten dealtelefoon, waarop tientallen WhatsApp-gesprekken stonden over de levering van cocaïne. Afnemers bestelden bij een account met de naam '[bijnaam]', en de verdachte bracht de drugs rond in een blauwe Peugeot 307. Meerdere getuigen herkenden hem als hun vaste dealer en verklaarden tientallen keren bij hem te hebben besteld. Ook wierp een gesprek waarbij een afnemer de voornaam van de verdachte intypte, licht op zijn identiteit.

De verdachte erkende ter zitting dat hij inderdaad via het account '[bijnaam]' cocaïne had geleverd, maar beweerde slechts vier à vijf keer te hebben gedeald, vanaf eind juni 2022. De rechtbank achtte die verklaring niet aannemelijk en bewees de volledige ten laste gelegde periode: van 19 februari 2022 tot en met 20 januari 2023. De herkenningen door getuigen via enkelvoudige fotoconfrontatie werden, ondanks de daarvoor vereiste behoedzaamheid, voldoende betrouwbaar geacht omdat ze waren gebaseerd op herhaaldelijke ontmoetingen en aansloten bij het overige bewijs.

Bij de strafoplegging woog de rechtbank zwaar mee dat de verdachte al eerder voor drugsfeiten was veroordeeld — in 2019 in Noorwegen tot drieënhalf jaar gevangenisstraf — en dat hij al was begonnen met dealen nog tijdens zijn voorwaardelijke invrijheidstelling. Dat rekende de rechtbank hem uitdrukkelijk zwaar aan. Tegelijkertijd erkende de rechtbank dat de zaak onacceptabel lang had geduurd: het einddossier lag in juli 2023 klaar, maar het openbaar ministerie dagvaardde pas twee jaar later. Die vertraging was grotendeels aan het OM te wijten, niet aan de verdediging.

Daarnaast speelden de verbeterde persoonlijke omstandigheden van de verdachte een rol. Hij heeft inmiddels een stabiele relatie, verwacht een kind, heeft een eigen bouwbedrijf en is gestopt met alcohol en drugs. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf zou dat alles op het spel zetten. De rechtbank veroordeelde hem uiteindelijk tot een taakstraf van 240 uur — het wettelijk maximum — en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van twee jaar.

Betrokken advocaten

mr. N. Hendriksen

verdachte

Hendriksen & Mühren Strafrecht Advocaten, HOORN NH

156 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

18/331172-23

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank legt 12 maanden cel op voor gasdrukwapen-aanval op ex van vriendin in Drachten, de gevraagde straf

Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4874
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4873
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4875
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en valsheid in geschrift bij autoleasefraude

Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht