ECLI:NL:RBNNE:2026:213, Rechtbank Noord-Nederland, 29-01-2026, LEE 25/412 — RBNNE:2026:213
Samenvatting
De (voormalig) enig aandeelhouder van een concern schenkt zijn belang in dat concern onder voorwaarden aan eiser, die sinds 2007 onafgebroken werkzaam is voor het concern, voorafgaand aan de schenking als laatste in de functie van directeur. In geschil is of de waarde van de geschonken aandelen terecht als loon uit dienstbetrekking zijn aangemerkt door de inspecteur. De rechtbank stelt voorop dat de aandelen voorafgaand aan de schenking behoorden tot het privévermogen van de schenker en niet tot het vermogen van de werkgever van eiser (noch van een andere, tot het concern behorende vennootschap). Gesteld noch gebleken is dat de schenker op de een of andere manier door de werkgever van eiser of anderszins is gecompenseerd voor de verarming die bij hem is opgetreden als gevolg van de levering van de aandelen aan eiser. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur tegen deze achtergrond geen feiten en omstandigheden aannemelijk gemaakt die de conclusie rechtvaardigen dat de aandelen toch loon van de werkgever vormen, waarmee de werknemer (eiser) als zodanig is bevoordeeld. De inspecteur heeft weliswaar gewezen op het causale verband tussen het verkregen voordeel en de dienstbetrekking, maar een dergelijk verband alleen betekent nog niet dat de werkgever dit voordeel aan de werknemer als zodanig heeft verstrekt. De rechtbank oordeelt ten slotte dat er ook geen sprake is van fooien en dergelijke prestaties van derden. Om daarvan te kunnen spreken, is in ieder geval vereist dat sprake is van prestaties die kunnen worden beschouwd als vergoeding, in ruime zin, voor hetgeen de werknemer als zodanig heeft verricht. De inspecteur heeft niet aannemelijk gemaakt dat hiervan sprake is geweest en dat de aandelen dus de vergoeding zijn voor werkzaamheden die eiser heeft verricht. Het beroep is gegrond.
Betrokken advocaten
mr. M.J. Brouwer
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:5330, Rechtbank Midden-Nederland, 03-10-2025, UTR 23/5361
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:12974, Rechtbank Den Haag, 23-06-2025, C/09/685462 / JE RK 25-902
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHARL:2025:3682, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 17-06-2025, 24/653
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:241, Hoge Raad, 14-02-2025, 23/00153
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
LEE 25/412
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr.drs. A. Heidekamp
- mw. mr. M. Sanna
- dhr. mr. T. van de Bospoort
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit het noorden van het land kreeg op 4 januari 2023 van het UWV een nabetaling op haar Ziektewetuitkering over het laatste kwartaal van 2020: € 3.890 bruto. Het UWV hield daar € 703 loonheffing op in. Toen de Belastingdienst de aanslag inkomstenbelasting over 2023 vaststelde, bleek dat veel te weinig. De vrouw, die ook een bijstandsuitkering en een baan had, moest bijbetalen en raakte daarnaast huurtoeslag kwijt. Zij vond dat de nabetaling thuishoort bij het jaar 2020, waarover zij de uitkering eigenlijk had moeten ontvangen. De rechtbank denkt daar anders over. Volgens de belastingwet telt een uitkering mee op het moment dat zij daadwerkelijk wordt betaald: betalen is 'genieten'. De nabetaling hoort dus bij het inkomen van 2023, en daar kan de rechtbank niets aan veranderen, want dat is een keuze van de wetgever. De rechtbank had wel het vermoeden dat het UWV te weinig loonheffing had ingehouden. € 703 op € 3.890 is ongeveer 18 procent. Op verzoek van de rechtbank vroeg de inspecteur de berekening op bij het UWV. Daaruit bleek dat het UWV de zogenoemde herberekeningsmethode had gebruikt, een methode die op zichzelf is toegestaan. Binnen die methode had het UWV echter drie keer de loonheffingskorting toegepast, terwijl de vrouw daar niet om had gevraagd en het UWV het haar ook niet had voorgelegd. Omdat zij in 2023 ook ander inkomen had, waarop de heffingskorting al werd verrekend, werd daardoor dubbel rekening gehouden met die korting. De rechtbank rekent voor dat er € 767 te weinig loonheffing is ingehouden. Had het UWV de tabel voor bijzondere beloningen gebruikt, dan was er € 1.436 ingehouden in plaats van € 703. De inspecteur had de keuze: het tekort ophalen bij het UWV via een naheffing, of bij de vrouw zelf via de aanslag. Hij koos voor de vrouw, zonder te onderzoeken of dat verstandig was. Dat is volgens de rechtbank in strijd met het evenredigheidsbeginsel, een algemeen beginsel van behoorlijk bestuur. Voor iemand met een uitkering weegt elke euro die ze terug moet betalen extra zwaar, en de inspecteur had niet toegelicht waarom hij haar en niet het UWV aansprak. De rechtbank verwijst naar een uitspraak van Hof 's-Hertogenbosch van 18 september 2024. De staatssecretaris van Financiën trok daarin zijn cassatieberoep in en schreef dat de inspecteur zich in dergelijke gevallen moet vergewissen wat het evenredigheidsbeginsel meebrengt. De rechtbank signaleert bovendien een structureel probleem. Mensen met een nabetaling krijgen eerst van het UWV voorzienbaar te veel op hun rekening en moeten dat later weer inleveren bij de Belastingdienst. Zij roept de uitvoeringsinstanties en de wetgever op dit op te lossen. De huurtoeslag die de vrouw moet terugbetalen valt buiten deze procedure. De rechtbank wijst haar wel op het formulier 'Verzoek Bijzondere situatie huurtoeslag'. De aanslag over 2023 bedroeg € 1.111. Daarvan krijgt de vrouw € 768 terug, omdat alleen dat bedrag met de ingehouden loonheffing op de nabetaling te maken heeft. De overige € 343 blijft staan; dat verschil komt waarschijnlijk doordat zij in 2023 meerdere inkomstenbronnen had. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de uitspraak op bezwaar. De aanslag moet worden verlaagd, waarbij een extra bedrag van € 768 aan loonheffing wordt verrekend. De inspecteur moet het griffierecht van € 51 vergoeden. Omdat de procedure meer dan twee jaar duurde, een vertraging die bij de rechtbank lag, moet de Minister van Justitie en Veiligheid de vrouw een immateriële schadevergoeding van € 500 betalen.