Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:3105Strafrecht; Materieel Strafrecht

Rechter veroordeelt vrouw voor doorrijden na dodelijk ongeval in Pekela — RBNNE:2026:3105

dodelijk verkeersongeval en doorrijden na ongeval

Eiser / verzoeker

Openbaar Ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

verdachte

Vrouw vrijgesproken van het veroorzaken van het dodelijke ongeval, veroordeeld tot 1 maand voorwaardelijke gevangenisstraf voor doorrijden na het ongeval en rijden onder invloed

  • Rechtbank stelt op basis van getuigenverklaring en letsel vast dat de vrouw de bestuurder was
  • Vrijspraak voor het veroorzaken van het dodelijke ongeval: niet vast te stellen dat de vrouw aan de handrem trok of dit had moeten voorkomen
  • Doorrijden na het ongeval bewezen: vrouw wist van het letsel of overlijden van het slachtoffer en verliet toch de plaats van het ongeval
  • Rijden onder invloed bewezen op basis van bloedonderzoek van 0,99 milligram alcohol per milliliter
  • Rechtbank kiest voor voorwaardelijke celstraf in plaats van boete of taakstraf, gelet op draagkracht en gezondheid van de vrouw

Samenvatting

In de nacht van 11 juni 2024 kwam bij de meldkamer Noord-Nederland een melding binnen van een verkeersongeval met letsel in Oude Pekela. De politie trof een auto in de berm aan, tegen een boom gebotst, met daarin het overleden slachtoffer. Op zo'n 800 meter van de plaats van het ongeval werden twee verdachten later die nacht in een sloot aangetroffen. Beiden bleken alcohol te hebben gedronken: de vrouw 0,99 milligram per milliliter bloed, de man 0,88 milligram.

De rechtbank moest eerst vaststellen wie er achter het stuur zat. De vrouw verklaarde dat het voor haar ogen zwart was geworden tijdens het rijden en dat zij, toen zij weer bijkwam, achter het stuur zat. De man verklaarde dat hij op de bijrijdersstoel zat. Een getuige zag na de klap een man tegen de voorkant van de auto duwen terwijl een vrouw op de bestuurdersstoel zat, en ook het aangetroffen letsel bij beiden paste bij die verklaringen. De rechtbank concludeerde dat de vrouw de bestuurder was.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Forensisch onderzoek wees uit dat het ongeval werd veroorzaakt doordat de handrem was aangetrokken, waardoor de auto in een ongecontroleerde slip raakte. Op de handrem werd een DNA-mengprofiel van de man en het slachtoffer aangetroffen, niet van de vrouw. Zij verklaarde dat zij de handrem zelf nooit gebruikte. De rechtbank kon niet vaststellen dat de vrouw zelf aan de handrem had getrokken, en oordeelde dat van een bestuurder ook niet kan worden gevergd dat zij een passagier belet plotseling aan de handrem te trekken. Omdat er verder geen aanwijzingen waren voor gevaarlijk rijgedrag, was er onvoldoende bewijs voor de aanmerkelijke onvoorzichtigheid die nodig is voor een veroordeling wegens het veroorzaken van het dodelijke ongeval, en evenmin voor het in algemene zin in gevaar brengen van het verkeer. De vrouw werd van beide varianten van dat verwijt vrijgesproken.

Wel stond vast dat de vrouw na het ongeval bij het slachtoffer had gekeken, geprobeerd had hem wakker te maken, en vervolgens, toen dat niet lukte, in paniek was weggerend. Een getuige zag dat zij wegrende nadat hij had geroepen dat hij de politie zou bellen. Omdat zij zich ervan bewust was dat het slachtoffer was overleden of gewond was geraakt en toch de plaats van het ongeval verliet, achtte de rechtbank het doorrijden na het ongeval bewezen. Ook het rijden onder invloed van alcohol was met het bloedonderzoek eenvoudig vast te stellen.

Bij de strafmaat week de rechtbank af van de gebruikelijke uitgangspunten, een boete voor het rijden onder invloed en een taakstraf voor het doorrijden. Een boete paste niet bij de draagkracht van de vrouw en deed geen recht aan de ernst van het doorrijden, waarbij zij het dodelijk gewonde slachtoffer, ook nog een vriend van haar en de medeverdachte, zonder hulp had achtergelaten. Uit de verklaringen van de nabestaanden bleek dat dit extra verdriet en boosheid had veroorzaakt. Een taakstraf vond de rechtbank niet uitvoerbaar omdat bij de vrouw na het ongeval twee tumoren in haar hoofd waren vastgesteld waarvan zij veel hinder ondervindt.

De rechtbank sprak de vrouw vrij van het veroorzaken van het dodelijke ongeval, verklaarde het doorrijden na het ongeval en het rijden onder invloed bewezen, en veroordeelde haar tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 maand met een proeftijd van 1 jaar, korter dan de 2 maanden met een proeftijd van 2 jaar die de officier van justitie had geëist. De vorderingen van vijf nabestaanden die zich als benadeelde partij hadden gevoegd, werden niet-ontvankelijk verklaard omdat het bewezen verklaarde doorrijden en rijden onder invloed geen rechtstreekse schade aan hen had toegebracht.

Betrokken advocaten

mr. H.LP. Fauser

verdachte

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

18-102465-25

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank legt 12 maanden cel op voor gasdrukwapen-aanval op ex van vriendin in Drachten, de gevraagde straf

Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4874
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4873
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBNNE:2026:4875
Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en valsheid in geschrift bij autoleasefraude

Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Materieel Strafrecht