Rechtbank veroordeelt man tot zes jaar cel voor schietpartij in Emmen waarbij tien schoten vielen — RBNNE:2026:3133
poging tot doodslag / vuurwapengeweld / drugsvervoer
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot zes jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor tweevoudige poging tot doodslag, illegaal vuurwapenbezit, bedreiging, vernieling en het vervoeren van heroïne en cocaïne.
- Rechtbank acht bewezen dat verdachte tien keer schoot op een auto met twee inzittenden en daarmee vol opzet had op hun dood (poging tot doodslag).
- Ten aanzien van een bewoonster wier woonkamer door een kogel werd doorboord oordeelde de rechtbank dat sprake was van voorwaardelijk opzet op haar dood.
- Verweer dat een onbekende derde de schoten loste en dat er vanuit de auto was geschoten, werd verworpen op basis van forensisch bewijs en camerabeelden.
- Op schadevergoedingen voor twee slachtoffers paste de rechtbank een eigen schuld-correctie toe, omdat zij de confrontatie mede hadden opgezocht en bewapend waren.
- Verdachte werd vrijgesproken van verkoop en aflevering van drugs, maar veroordeeld voor het vervoeren van heroïne en cocaïne.
Samenvatting
Op 29 mei 2025 opende een 22-jarige man op klaarlichte dag het vuur in een woonwijk in Emmen. Met een semi-automatisch pistool loste hij tien schoten op een auto met twee inzittenden, waarna kogels ook drie woningen troffen. De rechtbank Noord-Nederland deed op 30 juli 2026 uitspraak in deze zaak.
De schietpartij vond plaats bij een winkelcentrum in de wijk Angelslo. Bewakingscamera's legden vast dat de verdachte zich vlak voor het schieten op de plek van het incident bevond. Een van de slachtoffers, die de verdachte kende, herkende hem direct als de schutter. Een getuige die vanuit haar woning keek, zag een man met gestrekte arm gericht op een auto schieten, zonder dat er iemand direct naast hem stond. Kort na de schoten rende de verdachte weg en dook hij opnieuw op camerabeelden op, komend aangerend vanuit de richting van de schietplek.
De verdachte beweerde dat er eerst vanuit de auto op hem was geschoten en dat een onbekend persoon naast hem het terugvuren had gedaan. De rechtbank verwierp dit verweer volledig. Forensisch onderzoek toonde aan dat alle kogelhulzen afkomstig waren van één vuurwapen, dat de kogels uitsluitend in de richting van de woningen waren ingeslagen en dat er geen enkel spoor was dat wees op schieten vanuit de auto. Een getuige die een soortgelijke verklaring aflegde als de verdachte, werd als onbetrouwbaar terzijde geschoven: hij was bevriend met de verdachte, was door hem getipt over zijn oproeping voor de rechter-commissaris en was kort na de schietpartij ter plekke schopbewegingen gezien bij de hulzen.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte vol opzet had op het doden van de twee inzittenden van de auto. Hij schoot meermalen gericht op het passagierscompartiment vanaf slechts drie tot zes meter afstand. Een kogelricochet trof het autodak vlak boven het hoofd van een van de inzittenden. Drie kogels kwamen op ooghoogte terecht in achterliggende woningen. Ten aanzien van een bewoonster die op dat moment in haar woonkamer zat, vlakbij een raamkozijn dat door een kogel werd doorboord, oordeelde de rechtbank dat de verdachte voorwaardelijk opzet had op haar dood: hij aanvaardde bewust de aanmerkelijke kans dat zij dodelijk geraakt zou worden.
Voorafgaand aan de schietpartij was er die middag al een confrontatie geweest tussen de verdachte en de twee slachtoffers in de auto. Een van hen had via Snapchat gevraagd om een kogelwerend vest en was actief op zoek gegaan naar de verdachte. Toen zij een voertuig achtervolgden waarvan zij vermoedden dat er bekenden van de verdachte in reden, eindigde die achtervolging bij het winkelcentrum. Na de schietpartij bleek een van hen een doorgeladen vuurwapen bij zich te dragen en droeg de ander het kogelwerende vest. De rechtbank paste daarom een eigen schuld-correctie toe op de schadevergoedingsvorderingen van deze twee slachtoffers.
Enkele weken na de schietpartij werd de verdachte aangehouden terwijl hij ruim twintig gram heroïne en bijna veertien gram cocaïne bij zich had. Voor het vervoeren van deze drugs, dat hij zelf bekende, werd hij ook veroordeeld. De rechtbank sprak hem vrij van het verkopen of afleveren van de drugs, omdat dit niet kon worden vastgesteld.
De rechtbank legde de verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op van zes jaar, overeenkomstig de eis van de officier van justitie. Aan de drie slachtoffers die schadevergoeding hadden gevorderd, werd in totaal € 10.245,20 aan vergoedingen toegewezen: € 3.000 aan het eerste slachtoffer, € 4.245,20 aan het tweede (inclusief € 1.245,20 voor autoschade) en € 3.000 aan de bewoonster wier woning door een kogel werd doorboord.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1843, Rechtbank Den Haag, 04-02-2026, 09/045155-25
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1847, Rechtbank Den Haag, 04-02-2026, 09/146390-25
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2026:1104, Rechtbank Rotterdam, 28-01-2026, 10-268422-25
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2026:490, Rechtbank Noord-Holland, 23-01-2026, 15.297964.24 (zaak A), 15.227033.25 (zaak B ttz gev), 15-289006-23 (zaak C ttz gev.), 15-094270-23 (zaak D ttz gev.)
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18/168551-25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.