Man veroordeeld voor jarenlang seksueel misbruik van zijn jonge stiefdochters — RBNNE:2026:3177
seksueel misbruik minderjarigen / ontuchtige handelingen stiefdochters
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld tot 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, en moet elk slachtoffer € 10.000 smartengeld betalen; vrijgesproken van de feiten over de periode vóór 1 juli 2024.
- Verdachte vrijgesproken van feiten over de periode vóór 1 juli 2024 wegens onvoldoende bewijs; bewezen verklaard zijn seksueel binnendringen en seksueel corrumperen in de periode van 1 juli 2024 tot 17 januari 2026.
- Verklaringen van de twee slachtoffers acht de rechtbank voldoende betrouwbaar en ondersteund door de verklaring van de halfbroer, Snapchat- en WhatsApp-berichten en politiebevindingen.
- Aanraking tussen de schaamlippen levert naar vaste jurisprudentie seksueel binnendringen op; rechtbank acht dit bewezen voor beide slachtoffers.
- Rechtbank oordeelt dat masturberen en pornokijken in aanwezigheid van de kinderen handelingen van seksuele aard zijn; ook het lopen met ontbloot onderlichaam heeft in de gegeven context een onmiskenbaar seksuele strekking.
- Openbaar ministerie heeft de tenlastelegging voor feit 3 onzorgvuldig opgesteld door nieuwe wetgeving toe te passen op een periode waarover die nog niet gold; rechtbank verbindt hier geen consequenties aan.
Samenvatting
Een man uit Noord-Nederland heeft jarenlang zijn twee jonge stiefdochters seksueel misbruikt. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde hem op 4 augustus 2026 voor seksueel binnendringen en seksueel corrumperen van de meisjes, die tijdens het misbruik acht en tien jaar oud waren.
Het misbruik kwam aan het licht in januari 2026. De meisjes waren thuis pannenkoeken aan het bakken met een vriendinnetje, waarbij een speels gesprek over seksualiteit ontstond. Daarin vertelden zij spontaan aan hun vader dat hun stiefvader regelmatig met zijn handen bij hun vagina zat, en dat hij masturbeerde terwijl de meisjes bij hem in de kamer waren. De vader deed aangifte, waarna beide meisjes afzonderlijk van elkaar werden gehoord door de politie in zogeheten studioverhoren.
De rechtbank achtte de verklaringen van de meisjes voldoende betrouwbaar. Ze hadden onafhankelijk van elkaar en consistent verklaard over soortgelijke handelingen, op dezelfde plek en onder vergelijkbare omstandigheden, namelijk op de bank in de woonkamer, telkens wanneer hun moeder niet thuis was. De verdediging wees erop dat het oudste meisje eerder iets had verzonnen over een naakte man in een speeltuin, maar de rechtbank zag daarin geen reden haar verklaringen in deze zaak onbetrouwbaar te achten.
De verklaringen van de meisjes vonden steun in die van hun halfbroer. Hij had op 27 mei 2025 via de achterkant van de woning de woonkamer betreden en gezien dat zijn halfzusje voorovergebogen op haar knieën op de bank zat, terwijl de verdachte achter haar stond met zijn hand bij haar vagina. De halfbroer belde die avond nog de Kindertelefoon en stuurde zijn moeder een WhatsApp-bericht met de beschrijving van wat hij had gezien. Dezelfde avond vroeg hij via Snapchat aan zijn halfzusje of de aanraking vaker voorkwam. Zij antwoordde bevestigend: drie à vier keer per week, als de moeder niet thuis was. Deze berichten dateerden ruim voor de aangifte en de studioverhoren.
Tevens bleek uit onderzoek van de telefoon van de moeder dat zij de verdachte had geappt met de mededeling dat een van de meisjes had verteld dat hij naar naakte vrouwen en porno keek. Uit de verklaringen van de meisjes en de halfbroer volgde dat verdachte dit deed in de woonkamer, op een plek die voor de kinderen zichtbaar was.
De rechtbank sprak de man vrij van twee van de vier ten laste gelegde feiten. Voor de periode vóór 1 juli 2024 ontbraken voldoende aanknopingspunten in het dossier. De rechtbank merkte hierbij op dat het openbaar ministerie de tenlastelegging onzorgvuldig had opgesteld: voor het feit van seksueel corrumperen was gebruik gemaakt van een wettelijke omschrijving die pas gold vanaf 1 juli 2024, terwijl het feit voor de eerdere periode was ten laste gelegd. Dat achtte de rechtbank nalatig, al verbond zij daar geen consequenties aan.
De twee bewezen verklaarde feiten, seksueel binnendringen en seksueel corrumperen in de periode van 1 juli 2024 tot en met 17 januari 2026, wogen de rechtbank zwaar. De verdachte had geen enkele verantwoordelijkheid genomen en had de normale seksuele en lichamelijke ontwikkeling van de meisjes doorkruist. Hij had als stiefvader het vertrouwen van de kinderen ernstig geschonden.
De rechtbank legde een gevangenisstraf op van 36 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden verbonden, waaronder meldplicht bij de reclassering en verplichte medewerking aan behandeling en diagnostiek via de Forensische Poli van GGZ Friesland. Daarnaast moet de verdachte aan elk van zijn twee stiefdochters € 10.000 aan smartengeld betalen, vermeerderd met wettelijke rente.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:26501, Rechtbank Den Haag, 23-12-2025, 09/757335-00
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:6063, Rechtbank Overijssel, 16-10-2025, 08-110930-22
Rechtbank Overijssel · Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:4114, Rechtbank Noord-Nederland, 09-10-2025, 18-053330-25
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:3373, Rechtbank Noord-Nederland, 07-08-2025, 17-082021-04
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Penitentiair Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
18.044463.26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand. Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog. Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken. Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog. De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt. Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt. Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was. De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos. De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde. De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.